woensdag 30 november 2011

mooie opbrengst!

Om maar te beginnen met wat iedereen wilt weten: er zijn 9 eicellen gevonden in de folikels, dus ik heb er 5 mogen houden en 4 zijn er naar de ontvanger gegaan. Heel netjes dus (maar stiekem wat minder dan ik gedacht had, maar ik mag niet zeuren, vind ik van mezelf).

Dan nu het verhaal van vandaag:
Het viel me mee wat betreft mijn zenuwen, het ging eigenlijk allemaal heel goed. Was er gisteren natuurlijk wel mee bezig, maar ook gewoon lekker gewerkt, vergadering gehad, boodschapjes gedaan.
Mama kwam gisteravond al naar mij toe en bleef bij me slapen, omdat ik dan 's ochtends gelijk op pad kon en niet eerst via Wijnandsrade hoefde te gaan.
Ik zou kunnen zeggen dat ik niet zo goed geslapen heb vanwege de zenuwen, maar het had er vooral mee te maken dat ik niet gewend ben dat er iemand naast me ligt en ik een hele lichte slaper ben. Als iemand dus een beetje hard zucht of snurkt, dan merk ik dat gewoon. Maar het was ook wel gezellig.

Om 8 uur vanochtend kwam Susan en toen dus via de Middenpeelweg naar Gemert, om de ochtendspits bij Born te vermijden. Ik had wel behoorlijk wat last van mijn onderrug en ook laag in mijn buik, dus het werd echt tijd dat die eitjes eruit gehaald werden.
Precies een kwartier voor de afspraak (wel hier en daar wat harder gereden dan toegestaan, maar ala) reden we het terrein van de kliniek op. Moest dit keer in een ander gebouw zijn dan al de vorige afspraken, de echte medische ingrepen worden dus op een andere plek gedaan.

Het had wel iets van een varkensfokkerij (klinkt erg oneerbiedig, maar daar moest ik echt aan denken, je verwacht een soort ziekenhuisachtig gebouw), het terrein, zo'n grote agrarisch, loodsachtig gebouw :), waar denk ik de laboratoria inzitten. Wij moesten in een kleiner gebouw zijn en werden door een vriendelijke gastheer ontvangen, naar de wachtruimte gebracht en van koffie en thee (en een hele bak koekjes) voorzien.

Uiteindelijk kwam de assistente en die vroeg wie er met mij mee naar binnen zou gaan tijdens de punctie. Ik vroeg of Susan en mama allebei mochten, maar dat mocht helaas niet,  de tweede persoon zou dan in de weg kunnen staan. (toen ik in behandelkamer kwam, vond ik dat eigenlijk een beetje raar, het was echt een behoorlijke ruimte en er had best nog iemand aan het hoofdeinde, achter mijn moeder kunnen staan, maar goed).
Na me deels uitgekleed te hebben in een halletje, dus de behandelruimte binnen, dan is het toch wel heel spannend. Deze ruimte had uiteraard echt iets medisch, met vooral aanwezig 'de stoel', maar ook tafeltjes met instrumenten en dergelijke. Heel precies heb ik niet gekeken, moet ik eerlijk zeggen.
Tot op dat moment viel het nog wel mee met de zenuwen. Maar toen ik in die stoel moest gaan zitten, besefte ik wel: 'nu is het zover!'

Dr C. (een vrouwelijke arts) deed de ingreep, vond ik wel heel fijn, want ik heb haar in het begin van het traject een paar keer gezien en vond haar altijd erg prettig.
Ze vroeg me wanneer ik welke medicijnen genomen had en van de zenuwen kwam ik niet meer op de namen! Die decapeptyl kon ik me nog wel herinneren, maar toen ik zei dat ik toen ook fostimon gespoten had, keek ze heel verbaasd en vroeg ik me af of ik iets fouts gedaan had!
Ik dus uitgelegd dat ik om kwart voor 8 de spuit gezet had die echt precies op dat moment moest, kwam echt niet meer op de naam, maar om mijn eigen cyclus te onderdrukken en toen om kwart voor 11 de deca en het hormoon.
Bleek wel goed te zijn, maar toch heel spannend even.

Toen het infuus, geen pretje, is toch een behoorlijke naald en je zit echt te wachten tot ze gaan prikken en dan duurt de pijn nog even, omdat ze dat slangetje inbrengen en zo.
Als eerste werd wat bloed afgenomen, omdat ik ook donor ben en ze nog eens controleren of ik niks onder de leden heb.
Daarna zei ze, dat ik het spul ging krijgen wat zou voorkomen dat ik flauw zou vallen, omdat van de dormicum je bloeddruk gaat dalen en de antropine (oid) gaat dat tegen, dus die kreeg ik eerst.

Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren dat ik ook de dormicum kreeg, maar het werd al heel snel wat licht in mijn hoofd.
Het dronken gevoel kwam niet, vandaar dat ik ook niet echt het idee had dat ik dat al gekregen had.
Maar ik weet niet meer heel precies wat er allemaal gebeurd is, dus zal het spul echt wel gekregen hebben. Het is een middel om je rustig te maken, dus geen verdoving.
Ik had wel een uur van te voren pijnstillers genomen in de vorm van 2 paracetamol en 1 diclofenac, maar de schede wordt dus niet verdoofd en die prikken zul je toch echt voelen.

Toen gingen ze dus beginnen. Die prik door je schedewand is heftig, maar toen was het nog niet voorbij. Mijn moeder moest op mijn buik duwen en de arts ging dus die folikels aanprikken. Ik heb daar niks van gezien, niet op scherm gekeken of naar beneden, volgens mij alleen maar ogen dicht gehad en liggen 'kronkelen' in de stoel. Want het was echt behoorlijk pijnlijk, zowel het 'roeren' met die echokop als het aanprikken.

(zo lag ik er dus bij)












De arts en assistente zeiden wel de hele tijd dat ik het goed deed en dat ze gewoon alles willen aanprikken. Ze waren echt heel vriendelijk.
Toen was dus de ene kant klaar, even wachten en dan moet er nog een keer door de wand geprikt worden, jippie.
Ook nu moest mijn moeder weer duwen en voelde je de druk, de echostok en de prikjes.
Ik heb dus echt niks gezien van de hele procedure, wel een foto gemaakt van zo'n buisje waar de folikels inzaten.




 










in de rekoeverkamer, nog een beetje pips
















Nog heel even blijven liggen toen ze klaar waren en daarna naar de rekoeverkamer, waar ik wat te drinken kreeg.
Susan erbij geroepen, die zat op de gang en al gauw kwam de arts met het bericht: 9 eitjes.
Zoals gezegd, was ik toen wel even een beetje teleurgesteld, omdat ik afgelopen zaterdag bij de echo 15 folikels had, maar het is toch heel wat, dus geen reden om te zeuren.
Hij zei nog dat ik er dus 5 krijg en de ontvanger 4 en dat ik morgen tussen 12 en 5 gebeld wordt met het bericht hoe de bevruchting gegaan is en wanneer de terugplaatsing zal zijn.

Daar nog even gelegen en toen achter in de auto terug naar huis, wat gedoezeld en rond 1 uur was ik weer thuis. 's middags rustig aan gedaan, nog even in het zonnetje buiten gezeten (ongelofelijk, op 30 november), op de bank en in bed gelegen en wat tv gekeken.
Heb om 1 uur 2 paracetamol genomen en zal er straks ook nog wel 2 nemen, maar ik moet zeggen dat het me erg meevalt. Als ik hoest of buikspieren aanspan, merk ik wel iets, maar voel me niet beroerd.

Nu dus op naar morgen, als ik 's middags te horen krijg hoeveel embryo's er ontstaan zijn uit die 5 eicellen en wanneer de terugplaatsing plaatsvindt.



zondag 27 november 2011

weer een mooie folikelmeting

Een dag later dan de afspraak, maar gisteren had ik echt geen tijd om een verslag te schrijven van de tweede folikelmeting bij Geertgen.
In de ochtend weer Susan en mama opgehaald, die me ook nu weer voor de gezelligheid en de steun vergezelden op de rit van en naar de kliniek.
Op zaterdag plannen ze alleen de afspraken die echt niet door de week kunnen, dus vanzelfsprekend was het een stuk rustiger dan normaal in de wachtkamer en waren we eigenlijk weer vrijwel direct aan de beurt.
Ik was dit keer bij dezelfde arts die ik ruim een week eerder ook bij de uitgangsecho had gezien, een positieve, rustige man, die gelijk to-the-point kwam.
Hij zag aan de echo gelijk dat het baarmoederslijm al keurig op dikte is, mat dat ook op, maar gaf niet door hoeveel milimeter het was. Ook niet belangrijk, mij zeggen die getalletjes toch niet zoveel.
Veel benieuwder was ik naar het aantal folikels. Was het zoals de arts van afgelopen woensdag zei, hetzelfde aantal? Of kreeg Susan toch gelijk en waren er ineens meer te zien?
In een rap tempo verschoof hij de echokop van de linker- naar de rechtereierstok en telde ondertussen: 1,2,3,4,5,6,7,8 aan deze kant (vergelijkbaar met woensdag), 9,10,11,12,13,14,15! Het ging razendsnel, ik vind het echt knap dat hij zo snel het overzicht had, maar hij doet dit dagelijks, dus zal er vast en zeker verstand van hebben! J
Ongelofelijk, 15 folikels! Een echte broedkip dus! Zo knap dat die hormonen dat te weeg brengen in mijn lijf.

Terwijl ik me aankleedde, hoorde ik hem zeggen: dinsdag de punctie. Oei, dacht ik gelijk, dat zou slecht uitkomen op mijn werk. Er is die dag een crematie van een collega en veel collega’s zouden die bij willen wonen. Hij vroeg nog: ‘komt dat uit?’ Alsof ik kan zeggen: ‘Nee, kan het ook op woensdag?’. Dit soort dingen is nu eenmaal niet te plannen.
Maar toen realiseerde hij zich dat hij zich vergiste, hij dacht dat het vrijdag was. Dus hij ging verder met: ‘maandagavond decapeptyl spuiten (zorgt voor een eisprong 36 uur later) en dan woensdagochtend dus de punctie’.
Poeh, dat komt dan dichtbij! Net het goede nieuws van die 15 folikels en nu al gelijk bezig met de volgende stap. Maar goed, dat wist ik uiteraard.
Hij ging nog even kort in op het spuitschema van de komende dagen, want dat komt heel erg nauw, maar de assistente zou de rest van de gang van zaken dadelijk wel uitleggen.
Ik kreeg nog de kans om wat vragen te stellen en ik vroeg dit keer naar de verdeling van de eicellen. Aan eicellen kun je nog geen kwaliteit zien, dus het wordt gewoon ‘om-en-om’ verdeeld, steeds als er 1 uit mijn eierstok wordt gehaald. Dus 1 voor mij, 1 voor de ontvangster, 1 voor mij, 1 voor de ontvangster enz.

Toen door naar de vriendelijke Brabantse assistente, die alles nog eens op een rijtje zette voor mij, zodat helemaal duidelijk is wat ik de komende dagen moet gaan doen.
Er komt nogal wat medicatie bij kijken, kreeg zelfs de pijnstillers al mee die ik een uur voor de ingreep moet innemen, alvast als preventie.
Tijdens de ingreep krijg ik dormicum, een middel waar je binnen 5 minuten dronken van wordt, zoals ze zei en Susan kon dit beamen. Ben benieuwd!
Op de verdere gang van zaken zal ik woensdag na de punctie wel ingaan, ik moet er in ieder geval om half 10 ’s ochtends zijn en hopenlijk mogen zowel mama als Susan me tijdens de ingreep begeleiden.
Ik probeer er nu nog niet teveel bij stil te staan, het zal geen pretje zijn, maar er zijn vast en zeker weer ergere dingen. Ik zie het woensdag wel!
Op de terugweg lekker voor lunch gestopt en (heel toepasselijk) een uitsmijter met 3 eieren gegeten, gezellig!

’s Avonds was de 60e verjaardag van mijn oom en had ik de kans op nog wat meer familieleden op de hoogte te brengen. Moest natuurlijk ook spuiten, dus dat was al een goed aanknopingspunt. Ook kon ik wat meer met andere familieleden praten over hoe het allemaal in zijn werk gaat en dan vooral over wat er over 16 jaar zou kunnen gebeuren.
Ik ben nog steeds heel blij met alle reacties die ik ontvang, iedereen is zo meelevend, positief en complimenteus, word er soms echt verlegen van.
Heb dan ook nog geen moment spijt dat ik hier zo open in sta en alles gelijk met iedereen deel, het voelt gewoon goed.
Toen ik op de verjaardag weg ging, had ik wel even een moeilijk moment. De vrouw van mijn oom (mijn peettante) is afgelopen maart veel te jong aan kanker overleden en ik zag haar foto op de kast staan. Toen bedacht ik me, hoe graag ik dit ook met haar had willen delen. Weet zeker dat ze met me mee geleefd zou hebben en hoop dat ze toch ergens is, waar ze mee krijgt wat er nu allemaal met haar petekind gebeurt.

Vandaag ook weer een lange dag achter de rug, want ik ben naar Maarn (bij Utrecht) geweest voor een forum-meeting. Via internet heb ik al een hele tijd contact met een groep alleenstaande dames die net zoals ik de wens hebben om moeder te worden en dames bij wie die wens al in vervulling is gegaan.
Met deze mede-BAM-mers heb ik in de afgelopen maanden gepraat over de gedachten, ideeën en vragen die er allemaal komen kijken als je aan deze reis begint.
Vandaag zag ik een groot deel dus voor het eerst in het echt en de dames met kinderen hadden hun schatjes uiteraard bij zich.
We hadden lootjes getrokken (het is immers bij Sinterklaas J ) en er kwamen zelfs 2 pieten op bezoek!
Doordat we uiteraard iets gemeenschappelijk hebben, is het contact gelijk gelegd en ik heb dan ook een  hele gezellige middag gehad!

woensdag 23 november 2011

goed gebroed :)

Poeh, het volgende spannende moment is weer achter de rug, de eerste folikelmeting.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het zijn er (ongeveer) 10, met een mooie grootte van 10mm (ze moeten uiteindelijk 18-20mm zijn om 'geoogst' te worden).

Maar even terug naar eerder op de dag: gelukkig op school genoeg afleiding om er niet de hele tijd aan te hoeven denken, maar toch zeker een gezonde spanning. Toch wel heel benieuwd wat de hormonen in je lijf doen, het is allemaal zo abstract en ongrijpbaar.

Na school Susan en mama opgehaald en de inmiddels al vertrouwde weg richting GG gereden. Weer keurig op tijd, nog net tijd voor een kopje koffie en ik was al aan de beurt! Zo'n korte wachttijd heb ik nog nooit gehad.
Dit keer een nieuwe arts, kwam over als een hele vriendelijke, rustige man. Geen tijd voor lang geklets, even vragen hoe het spuiten gaat en dan meteen die 'leuke, comfortabele' stoel in om te laten kijken hoe het broedproces ervoor staat.
Toen werd ik toch wel even wat zenuwachtiger, maar hij begon gelijk te vertellen wat hij zag. Dat de baarmoeder er goed uitzag, het slijm mooi dik begon te worden (hij heeft het opgemeten, maar heb niet onthouden wat hij zei) en toen ging hij op zoek naar de eierstok.

Afgelopen vrijdag had ik kleine zwarte 'blaasjes' gezien, die toen nog heel klein waren (kleiner dan een erwt, en dat was dan uitvergroot). Nu zag ik wel al gelijk vele grotere blaasjes, ter grote van een knikker nu (ook dus in uitvergrote vorm).
De arts begon gelijk te tellen, 1,2,3,4,5,6,7 zag hij er aan 1 eierstok. Dat klonk heel goed! Hij ging heel snel naar de tweede eierstok en telde er daar nog zo'n 3. Dus hij kwam nu uit op 10 mooie folikels (eiblaasjes).

Toen ik weer aangekleed was, hebben we nog even gepraat over de verdere gang van zaken. Ik moet gewoon door blijven spuiten en ga zaterdag weer terug voor een volgende echo.
Ik heb gevraagd of het mogelijk was dat er dan meer eiblaasjes te zien zijn. Allereerst gaf hij aan dat die 10 van nu een schatting is, het is niet altijd precies te zien omdat het een soort klompje is (druiventrosje) en het beeld beweegt natuurlijk, je kunt niet heel precies tellen:
Het ziet er ongeveer zo uit op het beeldscherm:

Daarna zei hij, dat het er meestal wel zoveel blijven, maar Susan heeft als eigen ervaring, dat in de loop van het traject er nog bij komen. Op zich klinkt dat ook wel aannemelijk, want stel het is nu nog een heel klein blaasje van 5mm of zo, wat nog verstopt zit, dat zou toch in de komende dagen groter kunnen groeien en ook een volwaardig blaasje worden?

Ik moet door blijven gaan met stimuleren dmv hormonen, totdat de blaasjes ongeveer 18-20 mm in doorsnede zijn en dan wordt de afspraak voor de punctie gemaakt. Daar kon nu nog niks over gezegd worden, maar ik verwacht dat dat eind volgende week zal zijn.

Voor nu dus een superesultaat, waar zowel voor mij als voor de vrouw die de helft van mijn eitjes zal ontvangen, zeker perspectief in zit.
Ik ben blij dat mijn lijf zo reageert op de hormonen, het is toch heel bijzonder dat het allemaal kan. Elke avond als ik die spuit zet, probeer ik me voor te stellen dat dit er weer voor zorgt dat het moment wat dichter bij komt, dat mijn kinderwens in vervulling zal gaan.
Natuurlijk is het allemaal nog heel onzeker en kan er nog heel veel misgaan, maar toch is elke spuit en elke echo wel weer een volgende stap, allemaal nieuw en onbekend, net zoals alles wat er nog op mijn pad gaat komen, onbekend en nieuw is.
Maar net zoals met vele dingen die er op mijn pad zijn gekomen, laat ik het 'gewoon' maar op me af komen en ik probeer het allemaal zo positief mogelijk te benaderen.

Het voelt voor nu in ieder geval heel fijn, dat die eitjes in mijn lijf groeien en ik hoop uiteraard, dat over een dag of 10, 1 van die eitjes als embryo wordt teruggeplaatst en daar dan 40 weken blijft zitten.
Maar dat is allemaal vooruitlopen op de zaken, laten we eerst nu maar eens afwachten wat de komende dagen gaan brengen!
Voor nu kan ik in ieder geval zeggen: goed gebroed, kipje ;)

zaterdag 19 november 2011

onverwacht vroege start!

Schreef ik in mijn laatste blog nog dat ik verwachtte dit weekend te starten, kan ik nu melden dat ik al 2 keer mezelf gespoten heb!

Mijn periode kwam onverwacht al op woensdagavond, waardoor ik dus donderdagavond voor de eerste keer mocht spuiten.
Woensdagavond had ik bezoek, waarbij natuurlijk ook over het aankomende proces werd gepraat en ik er natuurlijk nog meer dan normaal, mee bezig was.
Ook donderdagochtend was het het eerste wat door me heen ging: 'vandaag gaat het beginnen!'
Op school een afspraak gemaakt voor de uitgangsecho bij de kliniek. Ik had gehoopt dat dat op zaterdag zou kunnen, omdat ik vrijdagavond bij de Makro moest werken, maar dat kon dus helaas niet.
Gelukkig wel een plekje op vrijdagavond, zodat ik wel gewoon op school kon werken en daarna maar even naar de Makro gebeld, waar ze heel lief reageerden en het gelukkig ook nog geregeld kregen.

De hele dag spookt het dan toch door je hoofd: 'vanavond moet ik spuiten'. Gek genoeg had ik er ook echt zin in, je bent zo lang met het hele voortraject bezig geweest, dat het fijn is om nu echt met iets concreets te kunnen beginnen.
Toevallig was mijn moeder er donderdagavond ook en Susan kwam langs om met me mee te kijken.
Dat zorgde wel voor wat afleiding en een luchtigere sfeer.
Ik heb ervoor gekozen om in de avond te spuiten, omdat ik dan meer rust en tijd heb dan in de ochtend. Maar omdat er ook avonden zijn dat ik op de Makro ben en dus pas rond 10 uur thuis ben, moest ik nu ook tot ongeveer die tijd wachten.
Om half 10 dus alles klaargelegd op de eetkamertafel en Susan heeft me toen stap voor stap door de voorbereidingen van de spuit geleid.
En toen was het een kwestie van tot 3 tellen, adem inhouden en gewoon prikken. Het naaldje is echt miniscuul, dat voel je dus echt niet je huid binnengaan.
Het inspuiten van de vloeistof zorgde wel voor wat druk en daarna een wat zeurderig gevoel, maar echt totaal niet vervelend of zo. Bevallen zal veel pijnlijker zijn ;)

2 fotootjes, laten we maar zeggen dat ik nu blij bent met het extra bandje rondom mijn navel :)

En vandaag, 2 weken na het ophalen van de medicijnen, dus weer de rit naar de kliniek, precies een uur en een kwartier onderweg vanaf mijn werk.
De arts, die gisteravond nog in het nieuws was vanwege de kamervragen die gesteld worden bij de ' ruihandel' van de kliniek, keek of mijn baarmoeder mooi 'schoon'  is en of er geen eicellen van mijn huidige cyclus nog aanwezig zijn.
Hij wees ook even aan waar de eierstok was en waar hopenlijk bij de aankomende afspraak een heleboel eitjes zullen groeien.

Bij de assistente maakte ik een afspraak voor komende woensdagmiddag, waarbij gekeken wordt wat de hormonen doen met de eicelproductie. Een heel spannend moment dus, want hoe meer eitjes, hoe meer er uiteindelijk ' voor mezelf' zullen zijn en hoe groter de kans op een goede bevruchting en wellicht ook invriezen van embryo's.
Gelukkig kan mama dan met me mee, toch fijner om de rit met iemand anders te maken, vooral de terugweg is toch altijd wel een heel eind (net alsof het verder is dan de heenweg, maar qua tijd voelt het zo :) ).

Eenmaal thuis alleen spuit 2 gezet, eerst nog een foutje met de vloeistof-ampul, maar gelukkig heb ik er daar genoeg reserve van en ging ook de vloeistof er dit keer wat makkelijker in dan gisteren.
Ben benieuwd wanneer ik iets ga merken, zowel qua emoties als lichamelijk, al denk ik dat dat nog wel een paar dagen duurt.

De komende dagen dus gewoon doorgaan met spuiten en dan op naar woensdag, zo is er elke keer weer een nieuw moment om naar toe te leven.

maandag 14 november 2011

nog geen nieuws :)

De afgelopen dagen kreeg ik van verschillende mensen de opmerking dat ze zich hadden aangemeld voor de emailservice bij het plaatsen van een blog van mij, maar nog niks hadden ontvangen.
Dat kan kloppen, want sinds ik 10 dagen geleden het bericht plaatste, dat ik de medicijnen had opgehaald in de kliniek, is er ook geen ander nieuws geweest.
Ik ben ook nog niet begonnen met spuiten, dat zal waarschijnlijk dit weekend beginnen.
Zie er wel een klein beetje tegenop, maar denk dat dat vooral de weerstand is om jezelf een spuit in de buik te 'jassen', na een keer of drie zal ik er wel aan gewend zijn.
En het is echt maar een klein, dun naaldje en ik moet ook niet zeuren, want er zijn zoveel mensen die dit dagelijks bij zichzelf moeten doen (diabetici), of vrouwen die wekenlang moeten spuiten of heel veel pogingen achter elkaar. Dus het zal allemaal wel meevallen.
Er zijn vrienden die aanbieden, om het voor me te doen, wat ik echt waardeer.
Maar buiten de lastige, praktische kant, is dit toch echt iets wat ik zelf moet doen.
Net zoals dat ik ervoor gekozen heb om het allemaal zelf te doen, dus zelf eiceldonor worden en alleen het moederschap aan te gaan, hoort dit gewoon ook bij het traject en is het ook wel heel mooi.
De afgelopen dagen heb ik meer mensen op de hoogte gebracht van mijn plannen, heb het bijvoorbeeld ook op facebook geplaatst.
Aan de ene kant is dat heel eng, want hoe meer mensen het weten, hoe meer mensen dus op de hoogte zijn van hoe het hele proces verloopt, wanneer de punctie en eventuele terugplaatsing zijn en wanneer dus een test gedaan kan worden (al kan ik dat natuurlijk ook gewoon niet precies vermelden).
Maar aan de andere kant ben ik ook gewoon een heel open persoon, ook in dingen die niet zo persoonlijk en emotioneel zijn hoor, dus dit past ook gewoon bij mij.
Het is iets, waar ik de afgelopen jaren wel al vaker met enkele personen over gepraat heb en de afgelopen maanden, toen het traject serieuzere vormen aan ging nemen, heb ik steeds meer mensen op mijn pad meegenomen, wat voor mij ook heel waardevol is geweest.
En nu het eenmaal zover is, dat het echt gaat beginnen, is dit ook iets waar ik heel veel mee bezig ben, dus voor mij voelt het ook heel logisch om dit met steeds meer mensen te delen.
En de reacties zijn allemaal hartverwarmend en worden door mij ook heel oprecht gewaardeerd.
Het voelt zo fijn, dat jullie laten weten dat jullie het knap vinden en me willen volgen.
En ik raak ook echt ontroerd van alle hulp die ik nu al aangeboden krijg, want die zal ik zeker nodig hebben.
Dus het is inderdaad waar, dat ik nu met mijn hele 'hebben en houden'  in de openbaarheid treedt, maar ik krijg er zoveel moois voor terug, dat ik dat helemaal niet erg vind.
Bedankt dus alvast, voor alle mooie dingen die ik van jullie heb mogen ontvangen!

vrijdag 4 november 2011

apotheek opgehaald :)


gi
Nee, ik ben niet ineens een junkie geworden van de spanning hoor! :)
Ik heb vandaag bij de kliniek de medicijnen opgehaald voor de eerste paar dagen van de IVF-poging.
Mama ging mee en het verkeer zat zo mee, dat we zelfs nog tijd hadden om even te stoppen voor een kop koffie.
Precies op tijd bij de kliniek en het was er opvallend rustig, dus we hoevden niet zo heel lang te wachten op de arts.
Dit keer een andere, mannelijke arts dan de vorige 3 afspraken. Het was een kort bezoekje, vooral een kwestie van handtekeningen zetten onder contracten voor embryo-vervoer, embryo-bewaring en dergelijke, zakelijke dingen dus.
Vervolgens ging hij kort in op de procedure: op dag 1 van de komende cyclus beginnen met spuiten, op dag 2,3,4 een bezoek aan de kliniek voor een uitgangsecho, dan na een dag of 4 nog een keer om te zien hoe de eitjes groeien, punctie-afspraak maken, na de punctie na 3 dagen een terugplaatsing en dan na 8 maanden een bevalling!
Zo bracht deze man het dus echt, alsof het allemaal zo makkelijk gaat! Zei dus gekscherend of hij dat even voor me op papier wil zetten, want die garantie willen we allemaal wel.
Maar goed, we zullen zien. Hij bedankte me nog namens de mensheid, omdat ik deze hele procedure natuurlijk niet alleen voor mezelf aanga, maar ook hoop dat ik de kinderwens van iemand anders kan helpen vervullen.
Even terug naar de wachtkamer en dan bij een hele vriendelijke assistente naar binnen, die me nog eens uitlegde wanneer ik moet beginnen en wat ik dan moet doen.
Ze liet me daarna stap voor stap zien, hoe het toedienen van de injecties gaat, die er voor zullen zorgen dat er hopenlijk heel wat eitjes zullen groeien. Helaas is het niet een kwestie van dopje eraf, naaldje prikken, klaar, maar komen er nog enkele scheikunde-practicumactiviteiten bij kijken :)
Komt er kortgezegd op neer, dat ik een glazen ampul met steriel water moet openbreken, op moet zuigen met de dikke naald, dan in een klein potje met poeder (het feitelijke hormoon) moet spuiten en dat nog 2 keer herhalen, omdat ik mezelf 3x75=225 eenheden van het hormoon moet toedienen.
Daarna moet het kleine naaldje erop (lengte van 1 cm, heel dun, dus ik denk dat het wel mee gaat vallen) en moet ik mezelf in het buikvet (dat heb ik gelukkig genoeg :)) spuiten.
Bij de inpandige apotheek kreeg ik vervolgens een voorraad medicijnen, genoeg voor 6 dagen, om ook wat reserve te hebben, want ik moet op dag 2,3 of 4 van het spuiten toch weer terug naar de kliniek en krijg dan weer een nieuwe lading.
Na ruim een uur stonden we weer buiten en is het weer een stapje dichter bij het echte begin van het hele traject!

donderdag 3 november 2011

enkele aanpassingen...

Tja, ik ben nog erg 'groen'  wat betreft 'bloggen' en het is bij mij dus nog echt een zoekproces, hoe ik het blog zo gebruikersvriendelijk kan maken.
Ik heb vanavond 2 dingen veranderd: iedereen kan nu een reactie plaatsen, hetzij met zijn/haar eigen naam, maar het kan ook anoniem. Onder het vakje 'een reactie plaatsen' staat het menu 'profiel selecteren'. Hier kun je dus ook anoniem of naam kiezen. Dus, laat de reacties maar komen! :)
Daarnaast kan ik me voorstellen dat niet iedereen zin/tijd heeft om elke dag te kijken of ik al wat nieuws te melden heb. Daarvoor is de optie 'follow by email', rechtsboven, onder de bezoekersaantal-teller. Als je daar in het witte vakje je emailadres achterlaat en op 'submit' klikt, krijg je dus voortaan een mailtje als ik een nieuw berichtje plaats, handig he!
Morgen is het een spannende dag, ik ga (samen met mama) weer richting de kliniek in Gemert om mijn medicijnen voor de IVF-behandeling op te halen en instructie te krijgen hoe ik mezelf moet injecteren. Weer een stapje verder dus.

dinsdag 1 november 2011

the road so far.....

In dit blogje zal ik wat vertellen over hoe ik tot deze keuze in mijn leven gekomen ben. Ik realiseer me, dat het voor veel mensen niet iets is, waar ze dagelijks mee te maken krijgen en ik snap ook dat het niet voor iedereen een optie zou zijn, maar ik wil wel graag uitleggen, dat het zeker niet iets is, wat je over 1 nacht ijs beslist.

De afgelopen jaren (ben al wat jaren vrijgezel, eigenlijk nooit echt een serieuze relatie gehad) heb ik wel vaker eens mijn gedachten laten gaan over de eventuele optie om alleenstaande moeder te worden, maar nu ik deze leeftijd (35) heb en nog steeds geen partner, werd het de afgelopen maanden allemaal toch wat realistischer en concreter.
Heb ook met familie, vrienden en collega's steeds meer over de keuze om het allemaal 'alleen te doen' gepraat.
Sommige mensen vragen wel eens, of ik het echt zeker weet, dat ik dit allemaal alleen wil doen. Nou, natuurlijk niet, er zijn altijd momenten dat je twijfelt, of het allemaal wel gaat lukken, of het niet te zwaar is, kan ik het wel allemaal aan....Maar ik denk dat ook stellen, die een kinderwens hebben en daar voor gaan, die twijfels hebben, zoiets heeft toch een enorme impact op je leven.
Natuurlijk had ik me 10,15 jaar geleden mijn leven op mijn 35e anders voorgesteld, ik zag in dat plaatje in ieder geval een vaste relatie. Maar die is er nu dus niet, dus dan heb ik (vind ik) 2 opties: of ik ga op zoek naar een manier om aan mijn kinderwens als alleenstaande toch een invulling te kunnen vinden, of ik leg me neer bij mijn situatie met de wetenschap, dat het over een paar jaar echt niet meer mogelijk zal zijn om moeder te worden (van een biologisch eigen kind).

Het afgelopen jaar heb ik me dus verdiept in de mogelijkheden die er voor mij zijn, die te verdelen zijn in 'zelf-inseminatie' en 'hulp van een kliniek'.
De keuze van de weg die je wilt bewandelen, is voor een deel afhankelijk van de rol die je voor ogen hebt voor de donor.
In Nederland is het sinds 2004 niet meer mogelijk om als man helemaal anoniem te doneren aan een spermabank. Het kind moet altijd de mogelijkheid hebben om er achter te komen, wie zijn biologische verwekker is. Ik spreek niet van vader, want 'vader' is een emotionele rol die naar mijn mening ook heel goed door iemand kan worden ingevuld die niet biologisch verwant is aan een kind.
Er is hier alleen sprake van een donatie van zaad, om tot een zwangerschap te komen.
Een kind kan op zijn 16e dus de persoonlijke gegevens van de donor opvragen, zodat er (eenmalig) contact mogelijk is en het kind kan zien, van wie hij biologisch afstamt.
Alle donoren, die in Nederland bij een kliniek doneren, hebben zich vastgelegd aan deze voorwaarde.
Als je dus wilt, dat je kind al eerder contact kan hebben met de donor of misschien een kleine rol in het leven van het kind ziet voor de donor, is een 'behandeling'  in een kliniek niet (meteen) de juiste keuze.

Je kunt dan kiezen voor zelfinseminatie (ZI), waarbij je dus zelf 'aan de slag gaat'  tijdens je maandelijkse vruchtbare periode en rond het moment van je eisprong zaad inbrengt van een donor.
Die donor kan dan iemand uit je omgeving zijn, die jou wilt helpen. Het zou dan ook iemand kunnen zijn, die daarna een rol in het leven van het kind speelt. Niet zozeer als 'vader',  maar een persoon die deel uitmaakt van de omgeving van het kind. De mate van contact is voor iedere vrouw anders.
Het ' gevaar' van iemand uit je directe omgeving is (volgens mij), dat er bij regelmatig contact de kans is, dat die man een te emotionele band met het kind kan krijgen en zich misschien wel mede verantwoordelijk gaat voelen voor het wel en wee.
Om dit te voorkomen, kun je ook op internet op zoek naar een donor, die dus alleen zorgt voor het aanleveren van het noodzakelijke zaad, maar verder duidelijk geen verantwoordelijkheid of andere band met het kind wil. (al zijn ook daar wel weer varianten op, maar dat maakt het verhaal nu allemaal te ingewikkeld).
Het probleem bij het zoeken op internet is, dat er ook heel veel mannen reageren die hele andere bedoelingen hebben of mannen die niet eerlijk zijn over hun medische geschiedenis of hoeveelheid vrouwen die ze helpen. Ik zag erg op tegen dit hele zoekproces.
Nogmaals, het voordeel van ZI is, dat het kind dus al eerder contact kan hebben, dat de donor een kleine rol kan spelen in het leven van het kind en dat het (voor sommige vrouwen) fijner is om het in je eigen huis, zonder medische ' ingrepen'  te regelen.

Het kan dus ook via een aantal klinieken in Nederland. Voor mij was de dichtstbijzijnde kliniek, de Geertgenkliniek in Noord-Brabant. Helaas is het niet zo, dat elke fertiliteitskliniek in Nederland (waaronder Maastricht), alleenstaande vrouwen wilt helpen.
Deze kliniek werkt met het principe van wederkerigheid, het idee van 'voor wat, hoort wat', omdat het aantal donoren veel kleiner is geworden sinds 2004 en de vraag alleen maar toeneemt.
Je kunt dan zelf een man uit je omgeving meenemen (bijvoorbeeld je broer, kennis, vriend), die voor de bank doneert en jij krijgt dan het zaad van een andere man. Het is wel zo, dat de kinderen die er ontstaan na inseminatie van de door jouw meegebrachte donor, over 16 jaar ook de gelegenheid hebben om de gegevens van hun biologische verwekker op te vragen.
Ik heb hier niet voor gekozen, omdat ik a) niet zoveel mannen in mijn omgeving heb, die ik dit zou kunnen vragen en b) omdat ik vind, dat ik die man dan toch met een hele verantwoordelijkheid opzadel.
Want hij kan dan nu wel achter zijn besluit staan, maar wie weet hoe hij er over 16 jaar over denk.
Ik zie dit als mijn 'probleem', waar ik ook zelf een oplossing voor moet zoeken.

Ik heb dus gekozen voor het doneren van mijn eigen eicellen. Ik onderga straks een IVF-behandeling, waarbij de aanmaak van eitjes kunstmatig voor gestimuleerd (normaal rijpt er per maand maar 1 eitje). Na de eicelpunctie, waarbij de eitjes dus worden weggehaald, gaat de helft van de eicellen naar een vrouw, die zelf geen eicelproductie meer heeft. Dit kan bijvoorbeeld na een chemokuur of vervroegde overgang.
De andere helft mag je zelf  'houden', met een minimum van 4 eitjes.
Die helft wordt dan bevrucht met sperma van de voor mij geselecteerde donor en als de bevruchting en eerste celdeling goed gaat, wordt er 1 embryo teruggeplaatst, wat dan hopenlijk na 2 weken in een zwangerschap resulteert.
Als dit niet zo is (kans is ongeveer 25% dat het lukt), ga ik bij die kliniek verder met IUI-behandelingen, waarbij op het moment van mijn eisprong donorzaad wordt ingebracht.
Dit is dus het hele zakelijke plaatje van mijn verhaal, waarbij er uiteraard ook emoties een rol spelen in de keuze van de weg die je uiteindelijk kiest.

Ik realiseer me, dat het voor het kind misschien helemaal niet fijn is, om tot zijn 16e te moeten wachten, totdat het plaatje wat betreft zijn afstamming, voor hem compleet is. Maar ik hoop dat ik hem (ik zeg steeds hem, maar bedoel uiteraard hem/haar) kan uitleggen, hoe ik tot dit besluit gekomen ben en dat ik goed over alle opties nagedacht heb.
De afgelopen maanden heb ik me dus verdiept in het uitzoeken naar de optie die voor mij het beste aanvoelt, heb ik veel gesprekken gevoerd met familie, vrienden en collega's en dames op een forum, die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Zij gaven me allemaal af en toe andere inzichten en denkwijzes en dat heeft me allemaal zeker geholpen.
Ook ben ik al een aantal keren bij de kliniek geweest, zowel voor zakelijke informatie als gesprekken met psychologen, om te zien of ik alles wel goed overdacht heb en besef dat het zeker geen makkelijke weg is.
Het is dus echt geen 'bevlieging', ik ga niet over 1 nacht ijs en ben me bewust van de moeilijkheden die het allemaal met zich meebrengt.

Maar niemand weet, hoe de toekomst voor hem/haar zal lopen en ik ga het avontuur aan, met de instelling dat ik op dat moment wel zal handelen zoals het me dan het beste lijkt.
Ik kan me van te voren wel over 100.000 dingen druk gaan maken, maar dat heeft allemaal niet zoveel zin.
Natuurlijk moet je bepaalde dingen, zoals de manier waarop de zwangerschap tot stand komt, maar ook de voogdij voor als er iets met mij gebeurt en het financiele plaatje, goed overdenken.
Maar er zijn zoveel andere dingen die op mijn pad kunnen komen, net zoals er in de afgelopen jaren zoveel dingen gebeurt zijn. En tot nu toe heb ik dat ook allemaal doorstaan, dus ik ga er van uit dat dat de komende jaren ook wel goed zal komen.
Ik kan leunen op ouders en broer en schoonzus en gelukkig ook een heleboel lieve vrienden, iets wat ik zeker nodig zal hebben!