Posts tonen met het label echo. Alle posts tonen
Posts tonen met het label echo. Alle posts tonen

dinsdag 14 februari 2012

on the fast track

Mijn lichaam heeft blijkbaar haast om aan een volgende poging te beginnen, want eerder dan gedacht komen de nieuwe wachtweken eraan.
Vorige week maandag, nadat in het weekend mijn ongesteldheid was doorgebroken, heb ik de kliniek weer gebeld voor een afspraak, om de groei van een nieuw eitje weer met een echo te bekijken.

Die echo stond voor vandaag gepland, Valentijnsdag, vond de assistente aan de telefoon wel een mooie dag om te beginnen :).
Het is vandaag dag 11/12 van mijn cyclus, afhankelijk van het wel of niet meetellen van de vrijdag, dat mijn menstruatie heel licht begon.
Ik had gisteren al een ovulatietest gedaan, daar was een heel, heel licht roze streepje te zien. Het streepje moet net zo fel zijn als het controlestreepje en dat is dan het teken, dat de eisprong tussen de 24 en 36 uur later plaats zal vinden.
Vandaag tijdens de lunchpauze weer een testje en nu was er al een heel duidelijk streepje te zien, maar nog steeds geen piek.
Toch ging er toen wel al de gedachte door mijn hoofd, dat de inseminatie waarschijnlijk al voor het weekend plaats zou vinden. Want als dat streepje nu al bijna maximaal was, dan zou het morgen nog feller zijn en dan zou ik donderdag, hooguit vrijdag moeten gaan.

Maar goed, na school gelijk op weg, kon weer heerlijk doorrijden en kwam kwart over 5, een paar minuutjes te laat, aan bij de kliniek.
Het was erg rustig in de wachtkamer en er was dan ook maar 1 wachtende voor me. Werd na een kwartiertje binnengeroepen bij dezelfde arts als 4 weken geleden.
Hij vroeg me weer eerst op welke dag ik zat, na mijn uitleg ging hij uit van dag 11. Ik liet hem ook de teststaafjes zien en hij zei, dat de eisprong er inderdaad aan zit te komen. Hij was gelijk optimistisch dat deze poging gewoon raak moet zijn, was wel heel leuk om te horen! (al koop je er niks voor, natuurlijk).

Mijn baarmoeder zag er geweldig uit, volgens de arts, mooi dik slijm, klaar om een bevrucht eitje te ontvangen. Ook de eicel-folikel had hij zo gevonden. Ik zei dat ik vorige keer rechts een eitje had, maar het is dus niet zo dat je dat afwisselt. Dit grote folikel zat ook weer rechts en had een gemiddelde grootte van 18mm, dus al behoorlijk op weg naar de gewenste 20-22mm.

Ik vroeg hem, om ook nog even te kijken of er links niet ook een eitje zat (stel je voor). In eerste instantie kon hij de eierstok niet vinden, moest behoorlijk duwen en 'roeren' voordat hij wat zag, maar die eierstok was leeg.
Gelukkig, hoef er ook maar 1 :)

Hij gaf aan, terwijl ik me aankleedde, dat hij toch eigenlijk wel morgen een inseminatie wil doen! 'Is dat mogelijk?', stelde hij. Ik antwoordde, dat ik het dan het liefst wel zo laat mogelijk wil, ivm werk en afspraken die ik al heb staan.
Dat was geen probleem, want ik zou nu toch eerst een decapeptyl-spuit zetten, om zeker te weten dat er morgen een eisprong is en dan kun je het beste 24 uur later insemineren.
Liever te vroeg, dan te laat, zei hij nog, want zaadjes kunnen best nog een tijdje blijven leven, totdat er een eitje langskomt, maar andersom is dat niet het geval.

Nou, dat is dus wel heel rap! Op dag 12 al een inseminatie, 14 dagen later testen, is dus een cyclus van 26 dagen. Dat is toch wel wat korter dan ik normaal heb, maar dat is ook niet erg.
In de wachtkamer gauw al wat mensen gesmst en Nadja belde gelijk even. Ze kan morgen helaas niet als taxichauffeur optreden, zit natuurlijk ook met haar werk. Is ook niet erg, desnoods ga ik eerst 10 minuten met mijn benen op het dashboard en dan zelf rijden.
Mama kan gelukkig wel mee, want ik moet er morgen om 18.00 uur zijn.
De assistente gaf mij de spuit, die ik zelf weer mocht zetten, geen probleem en dat was dus de aftrap van IUI 2.

Dus iets eerder dan gedacht begin ik aan de wachtweken, maar des te eerder heb ik een positieve test in handen, om maar gelijk met een positieve vibe te beginnen he! :)
De testdatum zal 29 februari zijn, de schrikkeldag, dus wel bijzonder.
Op naar morgen!

woensdag 23 november 2011

goed gebroed :)

Poeh, het volgende spannende moment is weer achter de rug, de eerste folikelmeting.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het zijn er (ongeveer) 10, met een mooie grootte van 10mm (ze moeten uiteindelijk 18-20mm zijn om 'geoogst' te worden).

Maar even terug naar eerder op de dag: gelukkig op school genoeg afleiding om er niet de hele tijd aan te hoeven denken, maar toch zeker een gezonde spanning. Toch wel heel benieuwd wat de hormonen in je lijf doen, het is allemaal zo abstract en ongrijpbaar.

Na school Susan en mama opgehaald en de inmiddels al vertrouwde weg richting GG gereden. Weer keurig op tijd, nog net tijd voor een kopje koffie en ik was al aan de beurt! Zo'n korte wachttijd heb ik nog nooit gehad.
Dit keer een nieuwe arts, kwam over als een hele vriendelijke, rustige man. Geen tijd voor lang geklets, even vragen hoe het spuiten gaat en dan meteen die 'leuke, comfortabele' stoel in om te laten kijken hoe het broedproces ervoor staat.
Toen werd ik toch wel even wat zenuwachtiger, maar hij begon gelijk te vertellen wat hij zag. Dat de baarmoeder er goed uitzag, het slijm mooi dik begon te worden (hij heeft het opgemeten, maar heb niet onthouden wat hij zei) en toen ging hij op zoek naar de eierstok.

Afgelopen vrijdag had ik kleine zwarte 'blaasjes' gezien, die toen nog heel klein waren (kleiner dan een erwt, en dat was dan uitvergroot). Nu zag ik wel al gelijk vele grotere blaasjes, ter grote van een knikker nu (ook dus in uitvergrote vorm).
De arts begon gelijk te tellen, 1,2,3,4,5,6,7 zag hij er aan 1 eierstok. Dat klonk heel goed! Hij ging heel snel naar de tweede eierstok en telde er daar nog zo'n 3. Dus hij kwam nu uit op 10 mooie folikels (eiblaasjes).

Toen ik weer aangekleed was, hebben we nog even gepraat over de verdere gang van zaken. Ik moet gewoon door blijven spuiten en ga zaterdag weer terug voor een volgende echo.
Ik heb gevraagd of het mogelijk was dat er dan meer eiblaasjes te zien zijn. Allereerst gaf hij aan dat die 10 van nu een schatting is, het is niet altijd precies te zien omdat het een soort klompje is (druiventrosje) en het beeld beweegt natuurlijk, je kunt niet heel precies tellen:
Het ziet er ongeveer zo uit op het beeldscherm:

Daarna zei hij, dat het er meestal wel zoveel blijven, maar Susan heeft als eigen ervaring, dat in de loop van het traject er nog bij komen. Op zich klinkt dat ook wel aannemelijk, want stel het is nu nog een heel klein blaasje van 5mm of zo, wat nog verstopt zit, dat zou toch in de komende dagen groter kunnen groeien en ook een volwaardig blaasje worden?

Ik moet door blijven gaan met stimuleren dmv hormonen, totdat de blaasjes ongeveer 18-20 mm in doorsnede zijn en dan wordt de afspraak voor de punctie gemaakt. Daar kon nu nog niks over gezegd worden, maar ik verwacht dat dat eind volgende week zal zijn.

Voor nu dus een superesultaat, waar zowel voor mij als voor de vrouw die de helft van mijn eitjes zal ontvangen, zeker perspectief in zit.
Ik ben blij dat mijn lijf zo reageert op de hormonen, het is toch heel bijzonder dat het allemaal kan. Elke avond als ik die spuit zet, probeer ik me voor te stellen dat dit er weer voor zorgt dat het moment wat dichter bij komt, dat mijn kinderwens in vervulling zal gaan.
Natuurlijk is het allemaal nog heel onzeker en kan er nog heel veel misgaan, maar toch is elke spuit en elke echo wel weer een volgende stap, allemaal nieuw en onbekend, net zoals alles wat er nog op mijn pad gaat komen, onbekend en nieuw is.
Maar net zoals met vele dingen die er op mijn pad zijn gekomen, laat ik het 'gewoon' maar op me af komen en ik probeer het allemaal zo positief mogelijk te benaderen.

Het voelt voor nu in ieder geval heel fijn, dat die eitjes in mijn lijf groeien en ik hoop uiteraard, dat over een dag of 10, 1 van die eitjes als embryo wordt teruggeplaatst en daar dan 40 weken blijft zitten.
Maar dat is allemaal vooruitlopen op de zaken, laten we eerst nu maar eens afwachten wat de komende dagen gaan brengen!
Voor nu kan ik in ieder geval zeggen: goed gebroed, kipje ;)