Posts tonen met het label folikelmeting. Alle posts tonen
Posts tonen met het label folikelmeting. Alle posts tonen

zondag 27 november 2011

weer een mooie folikelmeting

Een dag later dan de afspraak, maar gisteren had ik echt geen tijd om een verslag te schrijven van de tweede folikelmeting bij Geertgen.
In de ochtend weer Susan en mama opgehaald, die me ook nu weer voor de gezelligheid en de steun vergezelden op de rit van en naar de kliniek.
Op zaterdag plannen ze alleen de afspraken die echt niet door de week kunnen, dus vanzelfsprekend was het een stuk rustiger dan normaal in de wachtkamer en waren we eigenlijk weer vrijwel direct aan de beurt.
Ik was dit keer bij dezelfde arts die ik ruim een week eerder ook bij de uitgangsecho had gezien, een positieve, rustige man, die gelijk to-the-point kwam.
Hij zag aan de echo gelijk dat het baarmoederslijm al keurig op dikte is, mat dat ook op, maar gaf niet door hoeveel milimeter het was. Ook niet belangrijk, mij zeggen die getalletjes toch niet zoveel.
Veel benieuwder was ik naar het aantal folikels. Was het zoals de arts van afgelopen woensdag zei, hetzelfde aantal? Of kreeg Susan toch gelijk en waren er ineens meer te zien?
In een rap tempo verschoof hij de echokop van de linker- naar de rechtereierstok en telde ondertussen: 1,2,3,4,5,6,7,8 aan deze kant (vergelijkbaar met woensdag), 9,10,11,12,13,14,15! Het ging razendsnel, ik vind het echt knap dat hij zo snel het overzicht had, maar hij doet dit dagelijks, dus zal er vast en zeker verstand van hebben! J
Ongelofelijk, 15 folikels! Een echte broedkip dus! Zo knap dat die hormonen dat te weeg brengen in mijn lijf.

Terwijl ik me aankleedde, hoorde ik hem zeggen: dinsdag de punctie. Oei, dacht ik gelijk, dat zou slecht uitkomen op mijn werk. Er is die dag een crematie van een collega en veel collega’s zouden die bij willen wonen. Hij vroeg nog: ‘komt dat uit?’ Alsof ik kan zeggen: ‘Nee, kan het ook op woensdag?’. Dit soort dingen is nu eenmaal niet te plannen.
Maar toen realiseerde hij zich dat hij zich vergiste, hij dacht dat het vrijdag was. Dus hij ging verder met: ‘maandagavond decapeptyl spuiten (zorgt voor een eisprong 36 uur later) en dan woensdagochtend dus de punctie’.
Poeh, dat komt dan dichtbij! Net het goede nieuws van die 15 folikels en nu al gelijk bezig met de volgende stap. Maar goed, dat wist ik uiteraard.
Hij ging nog even kort in op het spuitschema van de komende dagen, want dat komt heel erg nauw, maar de assistente zou de rest van de gang van zaken dadelijk wel uitleggen.
Ik kreeg nog de kans om wat vragen te stellen en ik vroeg dit keer naar de verdeling van de eicellen. Aan eicellen kun je nog geen kwaliteit zien, dus het wordt gewoon ‘om-en-om’ verdeeld, steeds als er 1 uit mijn eierstok wordt gehaald. Dus 1 voor mij, 1 voor de ontvangster, 1 voor mij, 1 voor de ontvangster enz.

Toen door naar de vriendelijke Brabantse assistente, die alles nog eens op een rijtje zette voor mij, zodat helemaal duidelijk is wat ik de komende dagen moet gaan doen.
Er komt nogal wat medicatie bij kijken, kreeg zelfs de pijnstillers al mee die ik een uur voor de ingreep moet innemen, alvast als preventie.
Tijdens de ingreep krijg ik dormicum, een middel waar je binnen 5 minuten dronken van wordt, zoals ze zei en Susan kon dit beamen. Ben benieuwd!
Op de verdere gang van zaken zal ik woensdag na de punctie wel ingaan, ik moet er in ieder geval om half 10 ’s ochtends zijn en hopenlijk mogen zowel mama als Susan me tijdens de ingreep begeleiden.
Ik probeer er nu nog niet teveel bij stil te staan, het zal geen pretje zijn, maar er zijn vast en zeker weer ergere dingen. Ik zie het woensdag wel!
Op de terugweg lekker voor lunch gestopt en (heel toepasselijk) een uitsmijter met 3 eieren gegeten, gezellig!

’s Avonds was de 60e verjaardag van mijn oom en had ik de kans op nog wat meer familieleden op de hoogte te brengen. Moest natuurlijk ook spuiten, dus dat was al een goed aanknopingspunt. Ook kon ik wat meer met andere familieleden praten over hoe het allemaal in zijn werk gaat en dan vooral over wat er over 16 jaar zou kunnen gebeuren.
Ik ben nog steeds heel blij met alle reacties die ik ontvang, iedereen is zo meelevend, positief en complimenteus, word er soms echt verlegen van.
Heb dan ook nog geen moment spijt dat ik hier zo open in sta en alles gelijk met iedereen deel, het voelt gewoon goed.
Toen ik op de verjaardag weg ging, had ik wel even een moeilijk moment. De vrouw van mijn oom (mijn peettante) is afgelopen maart veel te jong aan kanker overleden en ik zag haar foto op de kast staan. Toen bedacht ik me, hoe graag ik dit ook met haar had willen delen. Weet zeker dat ze met me mee geleefd zou hebben en hoop dat ze toch ergens is, waar ze mee krijgt wat er nu allemaal met haar petekind gebeurt.

Vandaag ook weer een lange dag achter de rug, want ik ben naar Maarn (bij Utrecht) geweest voor een forum-meeting. Via internet heb ik al een hele tijd contact met een groep alleenstaande dames die net zoals ik de wens hebben om moeder te worden en dames bij wie die wens al in vervulling is gegaan.
Met deze mede-BAM-mers heb ik in de afgelopen maanden gepraat over de gedachten, ideeën en vragen die er allemaal komen kijken als je aan deze reis begint.
Vandaag zag ik een groot deel dus voor het eerst in het echt en de dames met kinderen hadden hun schatjes uiteraard bij zich.
We hadden lootjes getrokken (het is immers bij Sinterklaas J ) en er kwamen zelfs 2 pieten op bezoek!
Doordat we uiteraard iets gemeenschappelijk hebben, is het contact gelijk gelegd en ik heb dan ook een  hele gezellige middag gehad!

woensdag 23 november 2011

goed gebroed :)

Poeh, het volgende spannende moment is weer achter de rug, de eerste folikelmeting.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het zijn er (ongeveer) 10, met een mooie grootte van 10mm (ze moeten uiteindelijk 18-20mm zijn om 'geoogst' te worden).

Maar even terug naar eerder op de dag: gelukkig op school genoeg afleiding om er niet de hele tijd aan te hoeven denken, maar toch zeker een gezonde spanning. Toch wel heel benieuwd wat de hormonen in je lijf doen, het is allemaal zo abstract en ongrijpbaar.

Na school Susan en mama opgehaald en de inmiddels al vertrouwde weg richting GG gereden. Weer keurig op tijd, nog net tijd voor een kopje koffie en ik was al aan de beurt! Zo'n korte wachttijd heb ik nog nooit gehad.
Dit keer een nieuwe arts, kwam over als een hele vriendelijke, rustige man. Geen tijd voor lang geklets, even vragen hoe het spuiten gaat en dan meteen die 'leuke, comfortabele' stoel in om te laten kijken hoe het broedproces ervoor staat.
Toen werd ik toch wel even wat zenuwachtiger, maar hij begon gelijk te vertellen wat hij zag. Dat de baarmoeder er goed uitzag, het slijm mooi dik begon te worden (hij heeft het opgemeten, maar heb niet onthouden wat hij zei) en toen ging hij op zoek naar de eierstok.

Afgelopen vrijdag had ik kleine zwarte 'blaasjes' gezien, die toen nog heel klein waren (kleiner dan een erwt, en dat was dan uitvergroot). Nu zag ik wel al gelijk vele grotere blaasjes, ter grote van een knikker nu (ook dus in uitvergrote vorm).
De arts begon gelijk te tellen, 1,2,3,4,5,6,7 zag hij er aan 1 eierstok. Dat klonk heel goed! Hij ging heel snel naar de tweede eierstok en telde er daar nog zo'n 3. Dus hij kwam nu uit op 10 mooie folikels (eiblaasjes).

Toen ik weer aangekleed was, hebben we nog even gepraat over de verdere gang van zaken. Ik moet gewoon door blijven spuiten en ga zaterdag weer terug voor een volgende echo.
Ik heb gevraagd of het mogelijk was dat er dan meer eiblaasjes te zien zijn. Allereerst gaf hij aan dat die 10 van nu een schatting is, het is niet altijd precies te zien omdat het een soort klompje is (druiventrosje) en het beeld beweegt natuurlijk, je kunt niet heel precies tellen:
Het ziet er ongeveer zo uit op het beeldscherm:

Daarna zei hij, dat het er meestal wel zoveel blijven, maar Susan heeft als eigen ervaring, dat in de loop van het traject er nog bij komen. Op zich klinkt dat ook wel aannemelijk, want stel het is nu nog een heel klein blaasje van 5mm of zo, wat nog verstopt zit, dat zou toch in de komende dagen groter kunnen groeien en ook een volwaardig blaasje worden?

Ik moet door blijven gaan met stimuleren dmv hormonen, totdat de blaasjes ongeveer 18-20 mm in doorsnede zijn en dan wordt de afspraak voor de punctie gemaakt. Daar kon nu nog niks over gezegd worden, maar ik verwacht dat dat eind volgende week zal zijn.

Voor nu dus een superesultaat, waar zowel voor mij als voor de vrouw die de helft van mijn eitjes zal ontvangen, zeker perspectief in zit.
Ik ben blij dat mijn lijf zo reageert op de hormonen, het is toch heel bijzonder dat het allemaal kan. Elke avond als ik die spuit zet, probeer ik me voor te stellen dat dit er weer voor zorgt dat het moment wat dichter bij komt, dat mijn kinderwens in vervulling zal gaan.
Natuurlijk is het allemaal nog heel onzeker en kan er nog heel veel misgaan, maar toch is elke spuit en elke echo wel weer een volgende stap, allemaal nieuw en onbekend, net zoals alles wat er nog op mijn pad gaat komen, onbekend en nieuw is.
Maar net zoals met vele dingen die er op mijn pad zijn gekomen, laat ik het 'gewoon' maar op me af komen en ik probeer het allemaal zo positief mogelijk te benaderen.

Het voelt voor nu in ieder geval heel fijn, dat die eitjes in mijn lijf groeien en ik hoop uiteraard, dat over een dag of 10, 1 van die eitjes als embryo wordt teruggeplaatst en daar dan 40 weken blijft zitten.
Maar dat is allemaal vooruitlopen op de zaken, laten we eerst nu maar eens afwachten wat de komende dagen gaan brengen!
Voor nu kan ik in ieder geval zeggen: goed gebroed, kipje ;)