genieten van de vakantie

Het is inmiddels al een aantal weken geleden sinds mijn laatste 'Paasei-blog'.
Helaas werd poging 3 niet 'drie maal is scheepsrecht'.
Het begin begon al behoorlijk stressvol, omdat ik een vroege echo had gehad op dag 8 (Goede Vrijdag), waarbij de arts voorspeld had, dat ik op dinsdag na Pasen een eisprong zou hebben. Maar gedurende de maandag en dinsdagochtend sloegen de LH-testen nog helemaal niet uit, zelfs niet een klein beetje.
Dat zorgde dus voor spanning, omdat de kliniek een heel eind rijden is en het toch heel zuur zou zijn, als ik dinsdagavond zou horen dat ik veel te vroeg was en de dag erna nog eens terug moest komen.
Op dinsdagochtend dus overlegd met de kliniek en zij gaven aan dat ik maar gewoon moest komen, de echo zou nauwkeuriger zijn dan de lh-testen en ze zouden wel zien hoe het ervoor stond.

Dus na mijn werk weer met mama de inmiddels zeer bekende weg naar de kliniek gereden. Dit keer was het behoorlijk druk in de wachtruimte en we moesten dan ook bijna drie kwartier wachten. Ondertussen wat bemoedigende en gerusstellende woorden van Femke en Merel gekregen.
Dit keer een andere arts voor de IUI dan de vorige 2 keer, deze kwam wat minder gehaast en rustiger over. Hij gaf aan dat hij inderdaad ook voor een juiste timing ging en de eisprong desnoods zou opwekken met een decapeptylspuit.
Bij de echo zag hij dat de folikel nog niet de optimale grootte had. Ik denk dat de 80km die ik op zaterdag gewandeld had, misschien ook van invloed is geweest op de groei, je lichaam is dan toch met hele andere dingen bezig.
De arts wilde niet het risico lopen, dat de eisprong pas over 2 dagen zou komen, want zaadcellen kunnen wel een dag of 2,3 in de baarmoeder overleven, maar optimaal is dat natuurlijk niet en dan zouden er geen zaadjes meer zijn, als het ei zou springen.
Dus hij bracht het zaad in en stuurde me gelijk door naar de apotheek om de decapeptylspuit te halen en ook ter plekke te zetten. Als testdatum ging hij uit van 16 dagen na woensdag, omdat ik op dinsdag weliswaar een inseminatie had, maar op woensdag zou ik pas een eisprong hebben.
Het was de eerste keer dat ik hoorde dat ik pas na 16 dagen mag testen en ik denk ook niet dat ik zolang hoef te wachten, want de afgelopen 2 pogingen werd ik 12 en 13 dagen na de eisprong al ongesteld.

Een klein beetje teleurgesteld dat er alsnog hormonen bij deze poging aan te pas waren gekomen, maar wel blij dat we het op deze manier hebben kunnen oplossen, gingen we weer huiswaarts.
De eerste wachtweek verliep heel snel, merkte eigenlijk, net zoals bij poging 2, erg weinig. Denk dat ik er ook veel minder mee bezig was, in ieder geval niet zo als bij poging 2.
In week 2 kreeg ik wel wat andere klachten, zoals maagzuur en erg moe. Maar ook hierbij hield ik me 'gewoon' voor, dat dat zoveel dingen kon betekenen. Mensen om me heen kwamen wel met verhalen, dat zij dit ook hadden, maar ik hiekl me gewoon altijd ook voor, dat het alle kanten op zou kunnen gaan.

En zo ging ik de meivakantie in, even 2 weken vrij van school en tijd om leuke dingen te doen en ook tijd om even thuis aan te rommelen. De vakantie begon al super, want ik ging heerlijk uit eten en op stap met 3 lieve collega's, waarbij ik nog even twijfelende, omdat ik ossenhaasspies had besteld, die rose gebakken was en al sje zwanger bent, mag je geen rauwe of halfgare vleesproducten eten.
Maar in principe weet ik niet of ik, zwanger ben en ik kan me niet voorstellen dat alle vrouwen, die bezig zijn met zwanger worden, in de 2 wachtweken alle dingen laten staan.

Ik neem elke ochtend mijn temperatuur, is een beetje een gewoonte geworden, en voer dit ook in op een website. Zo krijg je zicht op het temperatuurverloop tijdens je cyclus. Na de menstruatie en voor de eisprong is die lager dan na de eisprong. Dus na de inseminatie zag ik inderdaad dat de temperatuur omhoog ging en zolang als die hoog blijft, komt er geen menstruatie aan.
Dat is natuurlijk niet in 100% van de gevallen zo, temperaturen is geen waterdichte methode, maar ik heb de afgelopen maanden gezien dat bij mij altijd de temperatuur omlaag ging en ik dan ongesteld werd.
En op maandagmorgen, de eerste dag van de vakantie, was het inderdaad lager dan de dagen ervoor :(
Daar lig je dan in bed, wel gelijk vriendin N ge-appt, om ht toch even kwijt te kunnen, want er is toch de teleurstelling.

Geen reden om op te staan, dus gewoon in bed blijven liggen, todat ik mezelf een schop onder de kont moest geven om toch iets van de dag te maken. Dus lekker naar Ikea om te brunchen en wat spulletjes uit te zoeken voor het huis.
Er was die dag geen bloed en omdat ik dinsdagochtend nog een lagere temperatuur had en geen zin had om de hele tijd op bloed te wachten, toch maar een test gedaan, die negatief was. Definitief dus geen geslaagde poging.
In de loop van de dag kreeg ik toch nog wat hoop, omdat er nog steeds geen bloed was en een aantal mensen zeiden, dat ik misschien te vroeg getest had. Maar aan het begin van de avond brak het door en wist ik het zeker, geen zwqangerschap in deze maand.

Natuurlijk is dat even zuur, maar ik had zoveel leuke dingen gepland en kon mijn verhaal goed kwijt, dat ik gelukkig al weer snel vooruit kon kijken. Ik ben pas net bezig en natuurlijk is er elke keer weer een kans, maar gemiddeld duurt het toch echt 6-8 pogingen, dus nog geen tijd om te wanhopen.
Wel heb ik besloten om nu even een time-out te nemen, het plannen en op en neer reizen naar Brabant kost me nu teveel energie.
Het einde van het schooljaar is in zicht, dus er komt nog behoorlijk wat werk op me af en ook met andere dingen is het even te druk.
Dat klinkt misschien voor ene buitenstaander net, alsof ik al opgeef, of erger nog, geen echte kinderwens heb, omdat ik niet elke maand benut, maar wil een poging met een goed gevoel ingaan en dat vind ik veel belangrijker.

Bedankt dus voor nu voor het meelezen en als je je aanmeldt, krijg je vanzelf een meial-berichtje als ik weer wat nieuws te melden heb!

het weekend van de eieren :)

Ik heb weer hele drukke weken achter de rug. Op school zit ik in de Paaswerkgroep, wat dus betekent dat je verantwoordelijk bent voor het organiseren van de Paasviering op Goede Vrijdag.
De bezetting was dit jaar minimaal, dus samen met lieve collega S. heb ik het onderdeel voor de dependance bedacht en geregeld.
Knutselmateriaal zoeken en bestellen, programma en werkbeschrijving maken, wandelroute alvast lopen, inkopen doen voor de eieren en versnaperingen, kortom, een heel geregel!
Maar het is allemaal goed gekomen, het hoogtepunt was toch wel de eiertikwedstrijd, wat uiteindelijk een finale opleverde op de trappen van het schoolplein, door moi aan elkaar gepraat! En met een heuse echte eiertik-kampioen van de school! Super!

Na afloop kon ik me weer richten op mijn eigen eitjes :), want ik had een afspraak bij de kliniek voor een uitgangsecho. De vorige cyclus (waarin dus geen inseminatie had plaats gevonden) duurde veel langer dan normaal, uiteindelijk wel 32 dagen. Dit was waarschijnlijk te wijten aan de koorts, halverwege mijn cyclus, die de eisprong wat uitgesteld had.
De lange cyclus zorgde wel voor wat spanning, omdat het lange Paasweekend een echo en/of inseminatie in de weg zou kunnen staan. Want op Paaszaterdag kon ik niet naar de kliniek, omdat ik dan de Kennedymars ging lopen en uiteraard was op zondag de kliniek ook gesloten.
Wachten tot maandag (dag 11) vond ik wat riskant, aangezien ik de vorige IUI-pogingen ook een inseminatie rond dag 12 had.
Maar uiteindelijk kwam het goed en kon ik dus op dag 8 naar de kliniek, waar de arts zag dat de groei mooi op schema lag. Voor komende week staat er dus weer een inseminatie gepland, dit keer helemaal in mijn eigen cyclus, zonder hulp van pregnyl of decapetyl om de eisprong precies te timen.
Wie weet is dit dan wel DE poging!

Ook voor mijn liefste vriendin S. staan de Paasdagen in het teken van meer eieren dan alleen Paas-eieren. Net zoals in december lopen we nu ook weer (bijna) gelijk op.
Haar poging werd de vorige keer afgeblazen vanwege een klein aantal eitjes en bij mij vond er geen terugplaatsing plaats.
Dit keer hebben we in dezelfde week weer een punctie en een inseminatie. We hopen natuurlijk allebei heel hard dat het dit keer voor ons allebei wel raak zal zijn!

De spannende wachtweken komen er aan en wie weet geldt dit keer ook voor mij: drie keer is scheepsrecht!

maandje overslaan

Afgelopen woensdag had ik een afspraak staan bij de kliniek. Leuke bijkomstigheid was, dat Femke en Merel, die ik van het forum ken, ook rond die tijd in Gemert moesten zijn, zodat we elkaar weer even 'live' konden zien.
Maar vorige week donderdag voelde ik me op school niet echt florisant en vrijdagochtend moest ik me zelfs ziek melden. Net zoals een groot deel van Nederland was ik geveld door het griepvirus, met bijbehorende koorts, pijn in de holtes en algehele malaise.
Na het weekend was het wel al aan de beterende hand, maar omdat ik ook wel wat last van mijn luchtwegen had, ben ik maandagochtend toch maar even langs de huisarts gegaan.

Die constateerde inderdaad bronchitische klachten en een ontsteking in mijn keel en schreef me antbiotica voor.
Omdat hij weet dat ik bezig ben met zwanger worden, gaf hij aan dat dit medicijn niet gebruikt mag worden als je zwanger bent. Maar bij een bevruchting zou het geen kwaad kunnen, pas als een vruchtje innestelt en er dus contact is met de bloedbaan van de moeder, is er een risico.

Omdat ik liever niet woensdag naar Brabant zou rijden om daar dan te horen, dat ze toch geen poging willen doen in verband met de medicatie, heb ik dinsdag even met de kliniek overlegd.
De arts gaf aan, dat het beter is om deze maand over te slaan, omdat de medicatie toch van invloed kan zijn op een beginnende zwangerschap.

Natuurlijk was er lichte teleurstelling bij dat bericht, het lijkt nu ineens een hele poos te duren voordat ik weer verder kan met mijn traject. De afgelopen keren was het steeds zo, dat je bij een beginnende menstruatie de week erna al weer een start maakte met een nieuwe poging, omdat er dan een echo gemaakt werd.
Nu is het dus zo, dat ik eerst nog een menstruatie af moet wachten en dan weer een afspraak moet gaan maken voor dag 10.
En met het overslaan van de maand maart, is de kans op een kindje in 2012 ook gelijk een heel stuk kleiner, ook weer iets om even bij stil te staan.

Maar goed, het is niet anders, buiten de medicatie heeft mijn gezondheid natuurlijk ook een tikje gehad met de griep en ik wil uiteraard een zo optimaal mogelijke start hebben van een nieuwe poging.
 Dus op naar april!

Daarnaast ben ik ook benaderd voor medewerking aan een tv-programma over alleenstaande moeders. De presentatrice is ook begin 30, alleenstaand en heeft ook een kinderwens en gaat in die aflevering op zoek naar manieren om die wens te vervullen.
Aan de ene kant natuurlijk een eer om gevraagd te worden en ook wel spannend, zeker gezien de enorme media-fascinatie die ik een heel aantal jaren gehad heb (wilde graag bij de tv werken en ben daarom ook communicatiewetenschap gaan studeren), maar aan de andere kant ook wel eng.
Het is niet te overzien wat de gevolgen zullen zijn van het meewerken aan zo'n programma, zeker ook omdat ik een vrij 'publieke'  baan heb.
Ik moet er dus nog eens goed over nadenken wat voor mij de pluspunten zouden zijn als ik besluit mee te werken.
Genoeg om over na te denken dus in deze 'pogingloze' maand!

wordt drie keer scheepsrecht?

De titel verraadt al, wat het resultaat van IUI2 is..... helaas geen positieve test op schrikkeldag.....
Zondagavond al een heel licht voorteken, wat misschien ook nog wel als innestelingsbloeding gezien kon worden.
Maar toen maandagochtend de temperatuur weer daalde en ik ook lage rugpijn kreeg, wist ik het eigenlijk wel al.
Ik had een drukke ochtend op school, omdat ik door ziekte van een collega de start van een nieuw thema voor 2 klassen alleen moest uitvoeren. Toen ik in de pauze naar het toilet ging en een behoorlijk bruin voorteken van een menstruatie en bij het afvegen bloed zag, was het feit dus daar: niet zwanger.
Was wel nog even verbaasd van de korte cyclus, 10 dagen na de IUI en 24 dagen na het begin van de cyclus, stond ik dus weer op dag 1.

En dan kun je weinig doen dan even slikken, een smsje sturen naar je naasten en naar beneden lopen om een kop koffie te drinken. Een collega vroeg toevallig hoe het was en ik moest dus antwoordden dat ik net ongesteld was geworden, maar dat kwam er redelijk emotieloos uit.

Ik had deze poging ook al een totaal ander gevoel dan bij IUI 1, ik voelde eigenlijk niks en zoals ik al eerder schreef, wat ik voelde, schreef ik toe aan de buikspieroefeningen in de sportschool.
Dit keer had ik zoiets van: 'ik zie wel wat het wordt.'

Omdat ik op woensdag een functioneringsgesprek op mijn werk had, had ik me wel al voorgenomen om niet op woensdag te testen, omdat ik bang was dat dat dan een effect zou hebben op mijn presteren in de klas. Het gesprek is goed verlopen, dus daar ben ik echt heel blij mee!

Maar het kwam niet tot een test dit keer, ook al heb ik even getwijfeld, omdat mijn bloeding weer veel minder hevig was dan normaal (net zoals na de eerste poging), maar ik heb voor de rest geen andere dingen die wel op een zwangerschap zouden wijzen, dus dat idee heb ik al snel laten varen.

Het fijne is, dat je wel gelijk weer vooruit kunt kijken naar een volgende poging. Ik heb 's middags ook direct de kliniek gebeld voor een nieuwe afspraak, dit keer op dag 10, omdat ik wil voorkomen dat ik weer een korte cyclus zou hebben en dan te laat ben met insemineren.
Dus volgende week woensdag ga ik voor een echo en dan is het even afwachten wanneer ik weer terug moet voor de inseminatie, ik verwacht dan op vrijdag of zaterdag.
Stiekem hoop ik op 9 maart, omdat dat de verjaardag van mijn lieve peettante is, die nu bijna een jaar geleden overleden is. Het zou toch mooi zijn als er juist op die dag een nieuw leven begint.

Deze keer ga ik het wat anders doen wat betreft mijn verhalen op dit blog. De eerste afspraak heb ik net vermeld, maar ik ga dit keer niet in detail treden over de precieze inseminatiedatum en daaruit voortvloeiend dan de testdatum.
Het is niet dat ik de belangstelling al moe ben of dat ik dat niet waardeer, maar het is soms wel wat veel om precies op die datum al die vragen te krijgen. Je zou kunnen zeggen: 'dan had je er maar niet aan moeten beginnen.' Dat is misschien waar, maar ik had van te voren natuurlijk geen idee wat de impact zou zijn.
Ik hou de lezers uiteraard wel op de hoogte van al het goede en eventueel slechte nieuws en vind het nog steeds heel leuk om reacties te krijgen, maar kies er nu voor om het even wat minder gedetailleerd te doen.

en weer wachten....

Inmiddels bijna 24 uur na de inseminatie, dus wachtdag 1 zit er al bijna op :)
Het is gisteren heel goed gegaan, we waren er precies op tijd (mama en ik), en het was mega-rustig in de wachtkamer, ik gelijk naar het toilet. Toen ik eraf kwam, mochten we ook al doorlopen.


De arts was heel vriendelijk, herkende mijn moeder ook van de vorige keren (gaf mij een hand en daarna 'moeders', lekker Brabants).
Ik moest weer controleren of de geboortedatum van mij klopte en heb dit keer ook dat buisje met inhoud eens goed bekeken :). Er zit echt maar heel weinig in, is net water, alleen iets minder vloeibaar en alleen het puntje van dat buisje was gevuld. Raar idee dat daar zulke belangrijke dingen in rondzwemmen.

Maar goed, terwijl ik me uitkleedde gevraagd naar verschil Decapeptyl en Pregnyl, kwam hij eerst met bijdehande opmerking dat het ene met een D is en het andere met een P. Maar het verschil is, dat Pregnyl rechtstreeks op het eiblaasje werkt en dus aanzet tot een eisprong, terwijl Decapeptyl iets in de hersenen doet, waardoor de hypofyse een seintje geeft aan de eierstok dat het eiblaasje moet springen (zoiets in ieder geval). Pregnyl is schaarser, dus soms gebruiken ze het een en dan het ander.

Het inbrengen van de eendebek voelde ik wel weer even, maar daarna eigenlijk nauwelijks iets. Volgens mijn moeder spoot hij wel langzamer dan de vorige keer, maar dat weet ik dus niet.
Terwijl ik me weer aankleedde, zei dr Ruis: "het enige wat je vanavond nog hoeft te doen, is een kaarsje aansteken. Of heb je dat al gedaan toen je thuis wegging? Al is dat meer wat voor moeders om te doen."

Mama beaamde toen, dat ze dat inderdaad altijd doet. Wel leuk! Aan de hoeveelheid kaarsjes en positieve gedachten die door iedereen in mijn omgeving worden opgestoken en worden 'uitgestraald', zal het in ieder geval niet kunnen liggen!

Omdat we bij binnenkomst nog geen koffie gedronken hadden, heb ik toen koffie gepakt in de wachtkamer. Vorige keer was ik in de auto gaan liggen en kon Nadja al beginnen te rijden, maar a) stond die auto nu pal voor de ingang van de kliniek en dacht ik dat het er wel heel raar uit zou zien als ik daar met mijn benen hoog op het dashboard ging liggen en b) dacht ik: wat maakt het uit, gewoon even rustig hier zitten.

Dus lekker even koffie gedronken, kwam de baliemedewerkster nog heel lief vragen: 'jullie zitten toch niet op een afspraak met de medisch assistente te wachten he? (want het is normaal in de kliniek zo, dat je na je gesprek bij de arts ook nog naar de assistente gaat, om afspraken te plannen of om dingen te vragen). Was dus niet zo, ze was echt heel attent en aardig en zei uiteraard dat het helemaal prima was dat we nog even daar zaten.

Terug in Limburg heel gezellig met mama bij Van der Valk gegeten, lekker visje (om maar in de zwem-sferen te blijven :) ) om half 10 weer thuis na een lange dag.
Op naar 2 zenuwslopende weken!

on the fast track

Mijn lichaam heeft blijkbaar haast om aan een volgende poging te beginnen, want eerder dan gedacht komen de nieuwe wachtweken eraan.
Vorige week maandag, nadat in het weekend mijn ongesteldheid was doorgebroken, heb ik de kliniek weer gebeld voor een afspraak, om de groei van een nieuw eitje weer met een echo te bekijken.

Die echo stond voor vandaag gepland, Valentijnsdag, vond de assistente aan de telefoon wel een mooie dag om te beginnen :).
Het is vandaag dag 11/12 van mijn cyclus, afhankelijk van het wel of niet meetellen van de vrijdag, dat mijn menstruatie heel licht begon.
Ik had gisteren al een ovulatietest gedaan, daar was een heel, heel licht roze streepje te zien. Het streepje moet net zo fel zijn als het controlestreepje en dat is dan het teken, dat de eisprong tussen de 24 en 36 uur later plaats zal vinden.
Vandaag tijdens de lunchpauze weer een testje en nu was er al een heel duidelijk streepje te zien, maar nog steeds geen piek.
Toch ging er toen wel al de gedachte door mijn hoofd, dat de inseminatie waarschijnlijk al voor het weekend plaats zou vinden. Want als dat streepje nu al bijna maximaal was, dan zou het morgen nog feller zijn en dan zou ik donderdag, hooguit vrijdag moeten gaan.

Maar goed, na school gelijk op weg, kon weer heerlijk doorrijden en kwam kwart over 5, een paar minuutjes te laat, aan bij de kliniek.
Het was erg rustig in de wachtkamer en er was dan ook maar 1 wachtende voor me. Werd na een kwartiertje binnengeroepen bij dezelfde arts als 4 weken geleden.
Hij vroeg me weer eerst op welke dag ik zat, na mijn uitleg ging hij uit van dag 11. Ik liet hem ook de teststaafjes zien en hij zei, dat de eisprong er inderdaad aan zit te komen. Hij was gelijk optimistisch dat deze poging gewoon raak moet zijn, was wel heel leuk om te horen! (al koop je er niks voor, natuurlijk).

Mijn baarmoeder zag er geweldig uit, volgens de arts, mooi dik slijm, klaar om een bevrucht eitje te ontvangen. Ook de eicel-folikel had hij zo gevonden. Ik zei dat ik vorige keer rechts een eitje had, maar het is dus niet zo dat je dat afwisselt. Dit grote folikel zat ook weer rechts en had een gemiddelde grootte van 18mm, dus al behoorlijk op weg naar de gewenste 20-22mm.

Ik vroeg hem, om ook nog even te kijken of er links niet ook een eitje zat (stel je voor). In eerste instantie kon hij de eierstok niet vinden, moest behoorlijk duwen en 'roeren' voordat hij wat zag, maar die eierstok was leeg.
Gelukkig, hoef er ook maar 1 :)

Hij gaf aan, terwijl ik me aankleedde, dat hij toch eigenlijk wel morgen een inseminatie wil doen! 'Is dat mogelijk?', stelde hij. Ik antwoordde, dat ik het dan het liefst wel zo laat mogelijk wil, ivm werk en afspraken die ik al heb staan.
Dat was geen probleem, want ik zou nu toch eerst een decapeptyl-spuit zetten, om zeker te weten dat er morgen een eisprong is en dan kun je het beste 24 uur later insemineren.
Liever te vroeg, dan te laat, zei hij nog, want zaadjes kunnen best nog een tijdje blijven leven, totdat er een eitje langskomt, maar andersom is dat niet het geval.

Nou, dat is dus wel heel rap! Op dag 12 al een inseminatie, 14 dagen later testen, is dus een cyclus van 26 dagen. Dat is toch wel wat korter dan ik normaal heb, maar dat is ook niet erg.
In de wachtkamer gauw al wat mensen gesmst en Nadja belde gelijk even. Ze kan morgen helaas niet als taxichauffeur optreden, zit natuurlijk ook met haar werk. Is ook niet erg, desnoods ga ik eerst 10 minuten met mijn benen op het dashboard en dan zelf rijden.
Mama kan gelukkig wel mee, want ik moet er morgen om 18.00 uur zijn.
De assistente gaf mij de spuit, die ik zelf weer mocht zetten, geen probleem en dat was dus de aftrap van IUI 2.

Dus iets eerder dan gedacht begin ik aan de wachtweken, maar des te eerder heb ik een positieve test in handen, om maar gelijk met een positieve vibe te beginnen he! :)
De testdatum zal 29 februari zijn, de schrikkeldag, dus wel bijzonder.
Op naar morgen!

too good to be true...

Helaas, poging 1 was geen gelukstreffer en de voortekens die ik had, wezen in ieder geval niet op een zwangerschap. Jammer!

Vrijdagochtend was er nog steeds geen teken van een aankomende ongesteldheid en heb ik bij  mijn moeder thuis een test gedaan. Je moest 5 minuten wachten, dus test afgedekt, ontbijt gegeten en toen op 1,2,3 het papiertje opgetild, maar we zagen maar 1 streepje.

Was voor een slitseconde wel verbaasd, omdat ik natuurlijk wel een beetje het idee had dat het wel gelukt was, maar al heel snel was er ook het gevoel van 'tja, dit kan ook gebeuren, het is niet anders'.
Moest ook gelijk over tot de orde van de dag, want ik moest werken.
Wel nog even opgezocht of het kwaad kon dat ik geen 'verse' urine had gebruikt, daar waren de meningen wat over verdeeld op het internet.
Maar gedurende de ochtend voelde ik toch in mijn onderbuik andere dingen dan de afgelopen weken, tekenen die ik herkende als de aanloop naar een menstruatie.

Op mijn werk het verhaal wel met een aantal mensen gedeeld, maar ik merkte dat ik er niet bijzonder verdrietig of teleurgesteld bij was. Natuurlijk is het heel jammer, maar het is pas poging 1, dus ik vind dat er nog geen reden is tot wanhoop of extremere emoties. De natuur en de statistieken wijzen nu eenmaal vaker naar een geslaagde poging binnen een half jaar of 8 maanden, dan binnen 1 maand.

's Avonds mezelf lekker verwend met een biefstuk :) en ook gisteren een lekker rustig dagje gehad. Door alle drukte en emoties van de afgelopen week, zowel van deze poging als op het werk, vond ik het wel lekker om eens niks te doen of af te spreken. Gewoon alleen met mijn eigen gedachtes en in mijn omgeving. En daarbij is het ook veel te koud om naar buiten te gaan :)
Heel even spookte de gedachte wel door mijn hoofd, 'stel dat het niet gaat lukken' en 'stel dat die embryoloog gelijk had en dat er echt iets met mijn eitjes is', maar daat is nu nog helemaal geen realistisch denkbeeld, dus dat heb ik gauw weggestopt.


Dus de teleurstelling is er wel, maar ik kijk ook gewoon vooruit. Dat is het fijne van IUI, je kunt elke maand weer een nieuwe poging doen.
De planning is, om op Valentijnsdag weer een bezoekje te brengen aan de kliniek voor een uitgangsecho. Dan ben ik op dag 11 en hoop ik dat ze weer een goede voorspelling kunnen doen over de aankomende eisprong. En wie weet kan dat dan dit keer zelfs zonder Pregnyl, helemaal in mijn eigen cyclus, met de inseminatie op zaterdag, lekker handig weer ivm werk.

Vol goede moed en hoop dus op naar poging 2!