too good to be true...

Helaas, poging 1 was geen gelukstreffer en de voortekens die ik had, wezen in ieder geval niet op een zwangerschap. Jammer!

Vrijdagochtend was er nog steeds geen teken van een aankomende ongesteldheid en heb ik bij  mijn moeder thuis een test gedaan. Je moest 5 minuten wachten, dus test afgedekt, ontbijt gegeten en toen op 1,2,3 het papiertje opgetild, maar we zagen maar 1 streepje.

Was voor een slitseconde wel verbaasd, omdat ik natuurlijk wel een beetje het idee had dat het wel gelukt was, maar al heel snel was er ook het gevoel van 'tja, dit kan ook gebeuren, het is niet anders'.
Moest ook gelijk over tot de orde van de dag, want ik moest werken.
Wel nog even opgezocht of het kwaad kon dat ik geen 'verse' urine had gebruikt, daar waren de meningen wat over verdeeld op het internet.
Maar gedurende de ochtend voelde ik toch in mijn onderbuik andere dingen dan de afgelopen weken, tekenen die ik herkende als de aanloop naar een menstruatie.

Op mijn werk het verhaal wel met een aantal mensen gedeeld, maar ik merkte dat ik er niet bijzonder verdrietig of teleurgesteld bij was. Natuurlijk is het heel jammer, maar het is pas poging 1, dus ik vind dat er nog geen reden is tot wanhoop of extremere emoties. De natuur en de statistieken wijzen nu eenmaal vaker naar een geslaagde poging binnen een half jaar of 8 maanden, dan binnen 1 maand.

's Avonds mezelf lekker verwend met een biefstuk :) en ook gisteren een lekker rustig dagje gehad. Door alle drukte en emoties van de afgelopen week, zowel van deze poging als op het werk, vond ik het wel lekker om eens niks te doen of af te spreken. Gewoon alleen met mijn eigen gedachtes en in mijn omgeving. En daarbij is het ook veel te koud om naar buiten te gaan :)
Heel even spookte de gedachte wel door mijn hoofd, 'stel dat het niet gaat lukken' en 'stel dat die embryoloog gelijk had en dat er echt iets met mijn eitjes is', maar daat is nu nog helemaal geen realistisch denkbeeld, dus dat heb ik gauw weggestopt.


Dus de teleurstelling is er wel, maar ik kijk ook gewoon vooruit. Dat is het fijne van IUI, je kunt elke maand weer een nieuwe poging doen.
De planning is, om op Valentijnsdag weer een bezoekje te brengen aan de kliniek voor een uitgangsecho. Dan ben ik op dag 11 en hoop ik dat ze weer een goede voorspelling kunnen doen over de aankomende eisprong. En wie weet kan dat dan dit keer zelfs zonder Pregnyl, helemaal in mijn eigen cyclus, met de inseminatie op zaterdag, lekker handig weer ivm werk.

Vol goede moed en hoop dus op naar poging 2!