en weer wachten....

Inmiddels bijna 24 uur na de inseminatie, dus wachtdag 1 zit er al bijna op :)
Het is gisteren heel goed gegaan, we waren er precies op tijd (mama en ik), en het was mega-rustig in de wachtkamer, ik gelijk naar het toilet. Toen ik eraf kwam, mochten we ook al doorlopen.


De arts was heel vriendelijk, herkende mijn moeder ook van de vorige keren (gaf mij een hand en daarna 'moeders', lekker Brabants).
Ik moest weer controleren of de geboortedatum van mij klopte en heb dit keer ook dat buisje met inhoud eens goed bekeken :). Er zit echt maar heel weinig in, is net water, alleen iets minder vloeibaar en alleen het puntje van dat buisje was gevuld. Raar idee dat daar zulke belangrijke dingen in rondzwemmen.

Maar goed, terwijl ik me uitkleedde gevraagd naar verschil Decapeptyl en Pregnyl, kwam hij eerst met bijdehande opmerking dat het ene met een D is en het andere met een P. Maar het verschil is, dat Pregnyl rechtstreeks op het eiblaasje werkt en dus aanzet tot een eisprong, terwijl Decapeptyl iets in de hersenen doet, waardoor de hypofyse een seintje geeft aan de eierstok dat het eiblaasje moet springen (zoiets in ieder geval). Pregnyl is schaarser, dus soms gebruiken ze het een en dan het ander.

Het inbrengen van de eendebek voelde ik wel weer even, maar daarna eigenlijk nauwelijks iets. Volgens mijn moeder spoot hij wel langzamer dan de vorige keer, maar dat weet ik dus niet.
Terwijl ik me weer aankleedde, zei dr Ruis: "het enige wat je vanavond nog hoeft te doen, is een kaarsje aansteken. Of heb je dat al gedaan toen je thuis wegging? Al is dat meer wat voor moeders om te doen."

Mama beaamde toen, dat ze dat inderdaad altijd doet. Wel leuk! Aan de hoeveelheid kaarsjes en positieve gedachten die door iedereen in mijn omgeving worden opgestoken en worden 'uitgestraald', zal het in ieder geval niet kunnen liggen!

Omdat we bij binnenkomst nog geen koffie gedronken hadden, heb ik toen koffie gepakt in de wachtkamer. Vorige keer was ik in de auto gaan liggen en kon Nadja al beginnen te rijden, maar a) stond die auto nu pal voor de ingang van de kliniek en dacht ik dat het er wel heel raar uit zou zien als ik daar met mijn benen hoog op het dashboard ging liggen en b) dacht ik: wat maakt het uit, gewoon even rustig hier zitten.

Dus lekker even koffie gedronken, kwam de baliemedewerkster nog heel lief vragen: 'jullie zitten toch niet op een afspraak met de medisch assistente te wachten he? (want het is normaal in de kliniek zo, dat je na je gesprek bij de arts ook nog naar de assistente gaat, om afspraken te plannen of om dingen te vragen). Was dus niet zo, ze was echt heel attent en aardig en zei uiteraard dat het helemaal prima was dat we nog even daar zaten.

Terug in Limburg heel gezellig met mama bij Van der Valk gegeten, lekker visje (om maar in de zwem-sferen te blijven :) ) om half 10 weer thuis na een lange dag.
Op naar 2 zenuwslopende weken!