Het is zondagavond en wachtdag 8 komt tot een einde. Nooit gedacht dat de tijd zo langzaam zou gaan en nooit gedacht dat ik er zo veel mee bezig zou zijn!
Natuurlijk heb ik de afgelopen week veel afleiding gehad, door een hele drukke week op school en een avond werken en 2 avonden gezellige sociale dingen, maar toch.
Heel veel mensen zijn inmiddels op de hoogte van mijn traject en dan krijg je ook veel vragen. Mensen willen weten hoe het met me gaat, wat ik voel en wat er nog kan gaan gebeuren. Vragen die ik met alle liefde beantwoord, maar die er ook voor zorgen dat ik er nog meer mee bezig ben.
Dit is afgezien van het feit, dat ik me over-bewust ben van alle dingen die ik voel in mijn lichaam en die een mogelijk teken kunnen zijn van een geslaagde of mislukte poging.
Eigenlijk heb ik vanaf dag 2 al een licht misselijk gevoel in de ochtend, wat de afgelopen 3 dagen een beetje verergerd is in een wee-ig gevoel op meerdere momenten van de dag.
Misselijkheid kan eigenlijk pas vanaf het moment dat het eventueel bevruchte eitje zich innestelt in de baarmoeder, ergens tussen dag 5 en 10, maar op internet zijn ook verhalen te vinden van vrouwen die vanaf de dag van de bevruchting al lichte klachten hadden.
Daarnaast heb ik sinds vrijdag een beetje een veranderd smaakgevoel bij bepaalde dingen die ik eet of drink, maar dat kan uiteraard ook gewoon met het product op dat moment te maken hebben.
Zo at ik vanochtend een boterham met kaas tijdens de oefen-wandeltocht, die heel raar smaakte, maar toen ik 's middags thuis een plak kaas uit de koelkast pakte, smaakte die weer normaal. :)
En de koffie smaakt ook wisselend, maak me zelf ook een beetje gek door steeds weer kopjes uit te proberen, haha!
Tel daarbij op de borsten die pijnlijker worden en de pijn in mijn onderrug en de verwarring is compleet :)
Het lastige van veel klachten is, dat het ook een bijwerking kan zijn van de Pregnyl die ik de dag voor de punctie spoot (al vind ik het wel apart dat bepaalde klachten toenemen, die zouden dan moeten afnemen). En menstruatieklachten en zwangerschapsklachten lijken gewoon op elkaar.
The bottomline is, dat ik echt gewoon geduld moet blijven houden, hoe lastig dat ook is en me vooral niet gek moet laten maken door alle verhalen die er op internet te vinden zijn.
Als het meant to be is, dan gebeurt het en daar kun je niks aan veranderen.
Feit blijft gewoon dat ik er vanaf het begin af aan een goed gevoel over heb en ik hoop dan ook echt dat dat gevoel me niet voor de gek houdt.
Laten we hopen dat het de komende dagen goed blijft gaan, ik mijn rust kan bewaren en ik zaterdag een test kan gaan doen, want dat betekent in ieder geval dat de menstruatie tot dat moment is uitgebleven.
Nog even blijven duimen, allemaal!
Na jaren van gedachten, afwegingen, plannen, orienteren ben ik nu de weg ingeslagen naar het alleenstaand moederschap
zondag 29 januari 2012
zaterdag 21 januari 2012
en het wachten is begonnen!
Vandaag weer een nieuwe mijlpaal op weg naar het moederschap: voor het eerst sta ik aan het begin van de zo beruchte 'wachtweken', zoals de tweeweekse periode tussen de inseminatie (of terugplaatsing) en het hopenlijk uitblijven van een menstruatie genoemd worden.
Omdat ik nog niet eerder zo ver gekomen ben, weet ik ook niet hoe ik deze weken zal gaan ervaren.
Ik kan heel veel 'twee weken' opnoemen die heel snel voorbij gingen, zoals een vakantie in Amerika of Zuid-Afrika, maar als je zo bewust met 1 ding bezig bent, zou het zo maar eens kunnen zijn, dat het wachten een eeuwigheid duurt.
Ik ben normaal niet iemand die heel bewust met haar lichaam en de dingen die ik voel, bezig is. Zo ben ik voor huisartsen vast niet altijd makkelijk, want ik heb dan wel ergens last van, maar als de arts dan specifiek gaat vragen waar het dan pijn doet en wanneer en zo, vind ik dat moeilijk om specifiek te benoemen.
En zo weet ik dat mijn goede vriendinnetje Nadja (zij is ook mijn fysiotherapeute, als dat nodig is) ook regelmatig om me moet lachen, als ik met klachten bij haar kom, maar ook dan niet precies genoeg ben.
Ik ben al jaren geen anti-conceptiepilgebruikster meer, maar om nu te zeggen dat ik exact weet hoe ik me voel als er een menstruatie aan zit te komen, nee, niet echt.
Bovendien lijken menstruatie en beginnende zwangerschapsklachten heel erg op elkaar, dus 'the bottomline': ik moet het gewoon maar op me af laten komen en maar hopen dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan dus een test mag doen.
Maar laten we even terug gaan naar vanochtend: na een korte nachtrust (geen uitslapen in het weekend, alles voor het goede doel :) ), op pad om eerst Nadja en daarna mijn moeder op te halen. Nadja had spontaan aangeboden om ook een deel van haar zuurverdiende nachtrust op te geven en met ons mee te gaan, eventueel ook om terug te kunnen rijden, mocht dat nodig zijn.
Maar toch vooral voor de morele steun en gezelligheid, heel erg lief en zeer gewaardeerd door mij!
Onderweg zagen we op het navigatiesysteem dat we net voor de geplande afspraak aan zouden komen en Nadja vroeg toen, hoe lang het lopen was van de parkeerplaats naar de ingang van de kliniek.
Wat voor mij (en mama) inmiddels zo vanzelfsprekend is, is voor anderen natuurlijk heel onbekend!
En bij een kliniek dacht zij gewoon dat het zo'n groot ziekenhuis-formaatgebouw was, waarbij jij vaak een heel stuk moet lopen van de auto naar de ingang.
De vergelijking met een fysiotherapiepraktijk bracht duidelijkheid! :)
Eenmaal binnen werd ik ook vrijwel direct binnengeroepen bij de arts, op zaterdag plannen ze hier ook alleen de afspraken, die echt niet kunnen wachten, zoals IUI's en echo's, dus dan is het aanzienlijk rustiger.
Ik liet de arts de LH-test zien, die ik net van te voren gedaan had, maar hij zei gelijk dat dit zinloos was, omdat mijn eisprong kunstmatig door de pregnyl-injectie was opgewekt.
Ik moest op het buisje met het (bewerkte) zaad controleren of mijn geboortedatum klopte (stel je voor ze gebruiken het verkeerde zaad :)) en daarna gaf de arts aan dat ik me uit mocht kleden.
Ik vertelde toen, dat ik van een onderzoek had gelezen, waarin aangetoond was, dat de kans om zwanger te raken groter is, als je na de inseminatie nog 15 minuten blijft liggen. Het verslag van dat onderzoek kwam op mij wel betrouwbaar over, grote groep deelnemers etc, maar ik merkte aan zijn houding dat hij er geen waarde aan hechtte.
Eenmaal in de stoel ging hij ook uitleggen waarom niet. Hij vertelde heel rustig en stap voor stap wat hij deed en op een poster aan de muur kon ik ook 'meekijken'. Met behulp van een spuitje, waar een slangetje aan vast zat, werd de inseminatie gedaan.
Het spuitje werd aan het begin van de baarmoedermond geplaatst en het slangetje werd tot helemaal in de baarmoeder gebracht, waardoor de afstand tot de eileiders zo klein mogelijk is.
(in dit filmpje zie je wat er gebeurt tijdens een IUI)
De hele procedure duurde maar een paar minuutjes en was voor mij ook niet ongemakkelijk of pijnlijk, ik merkte er eigenlijk vrij weinig van.
Na het aankleden legde hij nog even uit hoe het nu verder gaat.
Even maakte hij het nog spannend, want hij begon met: 'als je over twee weken nu ongesteld wordt en de poging dus niet gelukt is, had ik graag dat je voor de volgende poging... en toen dacht ik dus dat hij ging zeggen dat ik dan toch weer IVF moest (mama en Nadja dachten hetzelfde, zeiden ze later).
Maar hij zei dat ik dan ook weer voor een echo moet komen op dag 10, 11 van mijn cyclus.
Nu had ik me sowieso al voorgenomen om dat te doen, omdat ik het toch wel heel fijn vindt om wat meer en duidelijkere controle te hebben dan alleen de LH-testen. Geen probleem dus.
Maar we hopen natuurlijk dat IUI 2 niet nodig is en dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan een zwangerschapstest mag doen.
Mocht dat zo zijn, dan moet ik 3 weken later voor een eerste echo komen, ik zou dan 7 weken zwanger zijn en dan kan er met een inwendige echo ook gekeken worden of er een hartje klopt.
Ik hoop het van harte!
Omdat ik toch wel graag even plat wilde, zijn we snel teruggegaan naar de auto en ben ik een kwartier op de achterbank gaan liggen, terwijl Nadja aan de terugreis begon. Nog een voordeel dat zij erbij was!
De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en geprobeerd positieve energie naar mijn buik te sturen :)
Je hebt er natuurlijk helemaal geen invloed op, het eitje raakt bevrucht of niet en dan moet het ook nog innestelen in de baarmoeder of niet, maar het zal zeker geen kwaad kunnen om te ontspannen en positief te zijn.
Zoals gezegd heb ik nog geen idee hoe het de komende twee weken zal gaan. Ik vind het fijn dat iedereen meeleeft en voor me duimt, al die positieve vibes doen me goed en helpen vast!
Ik weet ook nog niet wanneer ik de uitslag van een eventuele zwangerschapstest wereld- cq blogkundig zal maken. Laten we maar zeggen dat jullie vanzelf hier wel lezen, wanneer er nieuws is!
Omdat ik nog niet eerder zo ver gekomen ben, weet ik ook niet hoe ik deze weken zal gaan ervaren.
Ik kan heel veel 'twee weken' opnoemen die heel snel voorbij gingen, zoals een vakantie in Amerika of Zuid-Afrika, maar als je zo bewust met 1 ding bezig bent, zou het zo maar eens kunnen zijn, dat het wachten een eeuwigheid duurt.
Ik ben normaal niet iemand die heel bewust met haar lichaam en de dingen die ik voel, bezig is. Zo ben ik voor huisartsen vast niet altijd makkelijk, want ik heb dan wel ergens last van, maar als de arts dan specifiek gaat vragen waar het dan pijn doet en wanneer en zo, vind ik dat moeilijk om specifiek te benoemen.
En zo weet ik dat mijn goede vriendinnetje Nadja (zij is ook mijn fysiotherapeute, als dat nodig is) ook regelmatig om me moet lachen, als ik met klachten bij haar kom, maar ook dan niet precies genoeg ben.
Ik ben al jaren geen anti-conceptiepilgebruikster meer, maar om nu te zeggen dat ik exact weet hoe ik me voel als er een menstruatie aan zit te komen, nee, niet echt.
Bovendien lijken menstruatie en beginnende zwangerschapsklachten heel erg op elkaar, dus 'the bottomline': ik moet het gewoon maar op me af laten komen en maar hopen dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan dus een test mag doen.
Maar laten we even terug gaan naar vanochtend: na een korte nachtrust (geen uitslapen in het weekend, alles voor het goede doel :) ), op pad om eerst Nadja en daarna mijn moeder op te halen. Nadja had spontaan aangeboden om ook een deel van haar zuurverdiende nachtrust op te geven en met ons mee te gaan, eventueel ook om terug te kunnen rijden, mocht dat nodig zijn.
Maar toch vooral voor de morele steun en gezelligheid, heel erg lief en zeer gewaardeerd door mij!
Onderweg zagen we op het navigatiesysteem dat we net voor de geplande afspraak aan zouden komen en Nadja vroeg toen, hoe lang het lopen was van de parkeerplaats naar de ingang van de kliniek.
Wat voor mij (en mama) inmiddels zo vanzelfsprekend is, is voor anderen natuurlijk heel onbekend!
En bij een kliniek dacht zij gewoon dat het zo'n groot ziekenhuis-formaatgebouw was, waarbij jij vaak een heel stuk moet lopen van de auto naar de ingang.
De vergelijking met een fysiotherapiepraktijk bracht duidelijkheid! :)
Eenmaal binnen werd ik ook vrijwel direct binnengeroepen bij de arts, op zaterdag plannen ze hier ook alleen de afspraken, die echt niet kunnen wachten, zoals IUI's en echo's, dus dan is het aanzienlijk rustiger.
Ik liet de arts de LH-test zien, die ik net van te voren gedaan had, maar hij zei gelijk dat dit zinloos was, omdat mijn eisprong kunstmatig door de pregnyl-injectie was opgewekt.
Ik moest op het buisje met het (bewerkte) zaad controleren of mijn geboortedatum klopte (stel je voor ze gebruiken het verkeerde zaad :)) en daarna gaf de arts aan dat ik me uit mocht kleden.
Ik vertelde toen, dat ik van een onderzoek had gelezen, waarin aangetoond was, dat de kans om zwanger te raken groter is, als je na de inseminatie nog 15 minuten blijft liggen. Het verslag van dat onderzoek kwam op mij wel betrouwbaar over, grote groep deelnemers etc, maar ik merkte aan zijn houding dat hij er geen waarde aan hechtte.
Eenmaal in de stoel ging hij ook uitleggen waarom niet. Hij vertelde heel rustig en stap voor stap wat hij deed en op een poster aan de muur kon ik ook 'meekijken'. Met behulp van een spuitje, waar een slangetje aan vast zat, werd de inseminatie gedaan.
Het spuitje werd aan het begin van de baarmoedermond geplaatst en het slangetje werd tot helemaal in de baarmoeder gebracht, waardoor de afstand tot de eileiders zo klein mogelijk is.
(in dit filmpje zie je wat er gebeurt tijdens een IUI)
De hele procedure duurde maar een paar minuutjes en was voor mij ook niet ongemakkelijk of pijnlijk, ik merkte er eigenlijk vrij weinig van.
Na het aankleden legde hij nog even uit hoe het nu verder gaat.
Even maakte hij het nog spannend, want hij begon met: 'als je over twee weken nu ongesteld wordt en de poging dus niet gelukt is, had ik graag dat je voor de volgende poging... en toen dacht ik dus dat hij ging zeggen dat ik dan toch weer IVF moest (mama en Nadja dachten hetzelfde, zeiden ze later).
Maar hij zei dat ik dan ook weer voor een echo moet komen op dag 10, 11 van mijn cyclus.
Nu had ik me sowieso al voorgenomen om dat te doen, omdat ik het toch wel heel fijn vindt om wat meer en duidelijkere controle te hebben dan alleen de LH-testen. Geen probleem dus.
Maar we hopen natuurlijk dat IUI 2 niet nodig is en dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan een zwangerschapstest mag doen.
Mocht dat zo zijn, dan moet ik 3 weken later voor een eerste echo komen, ik zou dan 7 weken zwanger zijn en dan kan er met een inwendige echo ook gekeken worden of er een hartje klopt.
Ik hoop het van harte!
Omdat ik toch wel graag even plat wilde, zijn we snel teruggegaan naar de auto en ben ik een kwartier op de achterbank gaan liggen, terwijl Nadja aan de terugreis begon. Nog een voordeel dat zij erbij was!
De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en geprobeerd positieve energie naar mijn buik te sturen :)
Je hebt er natuurlijk helemaal geen invloed op, het eitje raakt bevrucht of niet en dan moet het ook nog innestelen in de baarmoeder of niet, maar het zal zeker geen kwaad kunnen om te ontspannen en positief te zijn.
Zoals gezegd heb ik nog geen idee hoe het de komende twee weken zal gaan. Ik vind het fijn dat iedereen meeleeft en voor me duimt, al die positieve vibes doen me goed en helpen vast!
Ik weet ook nog niet wanneer ik de uitslag van een eventuele zwangerschapstest wereld- cq blogkundig zal maken. Laten we maar zeggen dat jullie vanzelf hier wel lezen, wanneer er nieuws is!
dinsdag 17 januari 2012
poging 2 komt er aan!
Vandaag reed ik na school gelijk naar de kliniek, want het is dag 10 van mijn huidige cyclus.
Het lijkt alweer zo'n tijd geleden dat de teleurstelling over het niet doorgaan van de terugplaatsing zo groot was, maar eigenlijk is dat nog maar 6 weken geleden.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik die poging een goed plekje kunnen geven en ben ik optimistisch over de volgende poging.
Ik had een afspraak bij een arts die ik nog niet eerder had gezien en hij zag in mijn dossier dat er uitvoerig telefonisch contact was geweest na 5 december. Hij vroeg of het naar tevredenheid was afgesloten en heb toen in het kort even verteld wat ik voor conclusies getrokken had uit de gesprekken met de artsen.
Was echt aan het ratelen, net alsof je in een hele korte tijd zoveel mogelijk wil vertellen (en iedereen die mij persoonlijk kent, weet dat ik ontzettend veel woorden in een korte tijd kan proppen :) ).
Hij ging er niet echt op in, waardoor ik nog verder ging met praten, maar hij beaamde wel dat het klopt dat ze bij deal-ivf een andere weg bewandelen en dat het dus voorkomt dat de eitjes daardoor worden aangetast.
Ik moest ne dan ook vooral niet druk maken, het zou zeker allemaal goed komen.
Hij vroeg me op welke cyclusdag ik zit (10 dus) en ik gaf aan dat ik zelf ook al aan het testen ben om te zien hoet het met het LH-hormoon in mijn lichaam zit. De LH-spiegel stijgt nl. op het moment dat de eisprong eraan komt en is dus de manier om een inseminatie goed te timen.
Vervolgens keek hij met een echo naar de toestand van mijn baarmoeder (goede dikte van de wand) en de groei van het aankomend eitje. Was wel even pijnlijk, dat gepor en geduw, maar hij zag een eitje rechts dat groter was dan de rest en dus deze cyclus zal springen.
In tegenstelling tot de andere artsen mat deze arts heel precies de grootte van het eiblaasje op en maakte ook een uitdraai, die ik meekreeg.
Terwijl ik me aankleedde, gaf de arts aan dat ik misschien teleurgesteld zou zijn, omdat ik nog niet zo ver was als ik dacht.
Ik was er van uit gegaan dat ik idealerwijze deze zaterdag een inseminatie zou hebben, dus door de boodschap van de arts ging ik denken dat dat dan dus een paar dagen later zou worden, ook niet erg.
Ik ging weer zitten en hij ging doorrekenen: de grootte van het eiblaasje is nu 1.2mm, dus morgen 1.4mm, donderdag 1.6, vrijdag 1.8, zaterdag 2.0 en zondag 2.2mm, dus zeer waarschijnlijk zou ik zondag mijn eisprong hebben.
Dat is natuurlijk niet handig, want dan is de kliniek dicht, dus met behulp van pregnyl gaat de arts er nu voor zorgen dat ik op zaterdag mijn eisprong zal hebben.
Hiervoor moet ik me op vrijdagochtend zelf inspuiten met pregnyl, net zoals de vorige poging, alleen in een lagere dosering. En dan moet ik zaterdagochtend dus langskomen voor de inseminatie, waarbij zaad rechstreeks in de baarmoeder wordt ingebracht.
Dat is dus precies zoals ik gehoopt had! Want een inseminatie op zaterdag is het makkelijkst en minst stressvol, wat betreft werk. Je kunt dat natuurlijk niet plannen, maar in dit geval komt het dus heel goed uit!
Ik moet wel doorgaan met het testen van de LH, want als ik op donderdag nu zelf al een positieve test heb, moet ik contact opnemen met de kliniek en zal ik vrijdag al een inseminatie hebben. Maar dit verwachtte de arts eigenlijk niet, gezien de grootte van het eiblaasje nu.
Ik heb nog gevraagd of het uitmaakt op welk tijdstip je test en of temperaturen in de ochtend zin heeft, maar het antwoord was op allebei 'nee'.
Ik vond hem wat kortaf en het leek ook een beetje, alsof hij dacht dat ik me enorm druk zat te maken, want hij zei nogmaals dat het allemaal wel goed zou komen.
Daar gaan we dan maar van uit he!
Bij de assistente (ook niet zo vriendelijk vandaag) het recept voor de pregnyl gekregen en het tijdstip van de inseminatie (9.10 uur zaterdagochtend!) en de uitleg van de spuit.
Poeh, zo komt het toch wel weer erg dichtbij! Raar idee dat ik vanaf zaterdag dus voor het eerst van mijn leven in de 'wachtweken' zit, iets wat bij iedereen die dit al eerder heeft meegemaakt, veel spanning met zich meebrengt, wat ook heel goed te begrijpen is.
Ik heb nog geen idee hoe ik dit zal ervaren, ik laat het allemaal maar over me heenkomen, heb in ieder geval genoeg afleiding, want het is een ontzettend drukke, hectische periode op het werk.
Maar nu eerst maar eens op naar zaterdag, al kan er wat dat betreft weinig meer misgaan, die inseminatie komt er en dan is IUI poging 1 dus een feit! Hoop dat het bij 1 blijft :)
Het lijkt alweer zo'n tijd geleden dat de teleurstelling over het niet doorgaan van de terugplaatsing zo groot was, maar eigenlijk is dat nog maar 6 weken geleden.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik die poging een goed plekje kunnen geven en ben ik optimistisch over de volgende poging.
Ik had een afspraak bij een arts die ik nog niet eerder had gezien en hij zag in mijn dossier dat er uitvoerig telefonisch contact was geweest na 5 december. Hij vroeg of het naar tevredenheid was afgesloten en heb toen in het kort even verteld wat ik voor conclusies getrokken had uit de gesprekken met de artsen.
Was echt aan het ratelen, net alsof je in een hele korte tijd zoveel mogelijk wil vertellen (en iedereen die mij persoonlijk kent, weet dat ik ontzettend veel woorden in een korte tijd kan proppen :) ).
Hij ging er niet echt op in, waardoor ik nog verder ging met praten, maar hij beaamde wel dat het klopt dat ze bij deal-ivf een andere weg bewandelen en dat het dus voorkomt dat de eitjes daardoor worden aangetast.
Ik moest ne dan ook vooral niet druk maken, het zou zeker allemaal goed komen.
Hij vroeg me op welke cyclusdag ik zit (10 dus) en ik gaf aan dat ik zelf ook al aan het testen ben om te zien hoet het met het LH-hormoon in mijn lichaam zit. De LH-spiegel stijgt nl. op het moment dat de eisprong eraan komt en is dus de manier om een inseminatie goed te timen.
Vervolgens keek hij met een echo naar de toestand van mijn baarmoeder (goede dikte van de wand) en de groei van het aankomend eitje. Was wel even pijnlijk, dat gepor en geduw, maar hij zag een eitje rechts dat groter was dan de rest en dus deze cyclus zal springen.
In tegenstelling tot de andere artsen mat deze arts heel precies de grootte van het eiblaasje op en maakte ook een uitdraai, die ik meekreeg.
Terwijl ik me aankleedde, gaf de arts aan dat ik misschien teleurgesteld zou zijn, omdat ik nog niet zo ver was als ik dacht.
Ik was er van uit gegaan dat ik idealerwijze deze zaterdag een inseminatie zou hebben, dus door de boodschap van de arts ging ik denken dat dat dan dus een paar dagen later zou worden, ook niet erg.
Ik ging weer zitten en hij ging doorrekenen: de grootte van het eiblaasje is nu 1.2mm, dus morgen 1.4mm, donderdag 1.6, vrijdag 1.8, zaterdag 2.0 en zondag 2.2mm, dus zeer waarschijnlijk zou ik zondag mijn eisprong hebben.
Dat is natuurlijk niet handig, want dan is de kliniek dicht, dus met behulp van pregnyl gaat de arts er nu voor zorgen dat ik op zaterdag mijn eisprong zal hebben.
Hiervoor moet ik me op vrijdagochtend zelf inspuiten met pregnyl, net zoals de vorige poging, alleen in een lagere dosering. En dan moet ik zaterdagochtend dus langskomen voor de inseminatie, waarbij zaad rechstreeks in de baarmoeder wordt ingebracht.
Dat is dus precies zoals ik gehoopt had! Want een inseminatie op zaterdag is het makkelijkst en minst stressvol, wat betreft werk. Je kunt dat natuurlijk niet plannen, maar in dit geval komt het dus heel goed uit!
Ik moet wel doorgaan met het testen van de LH, want als ik op donderdag nu zelf al een positieve test heb, moet ik contact opnemen met de kliniek en zal ik vrijdag al een inseminatie hebben. Maar dit verwachtte de arts eigenlijk niet, gezien de grootte van het eiblaasje nu.
Ik heb nog gevraagd of het uitmaakt op welk tijdstip je test en of temperaturen in de ochtend zin heeft, maar het antwoord was op allebei 'nee'.
Ik vond hem wat kortaf en het leek ook een beetje, alsof hij dacht dat ik me enorm druk zat te maken, want hij zei nogmaals dat het allemaal wel goed zou komen.
Daar gaan we dan maar van uit he!
Bij de assistente (ook niet zo vriendelijk vandaag) het recept voor de pregnyl gekregen en het tijdstip van de inseminatie (9.10 uur zaterdagochtend!) en de uitleg van de spuit.
Poeh, zo komt het toch wel weer erg dichtbij! Raar idee dat ik vanaf zaterdag dus voor het eerst van mijn leven in de 'wachtweken' zit, iets wat bij iedereen die dit al eerder heeft meegemaakt, veel spanning met zich meebrengt, wat ook heel goed te begrijpen is.
Ik heb nog geen idee hoe ik dit zal ervaren, ik laat het allemaal maar over me heenkomen, heb in ieder geval genoeg afleiding, want het is een ontzettend drukke, hectische periode op het werk.
Maar nu eerst maar eens op naar zaterdag, al kan er wat dat betreft weinig meer misgaan, die inseminatie komt er en dan is IUI poging 1 dus een feit! Hoop dat het bij 1 blijft :)
Abonneren op:
Posts (Atom)