en het wachten is begonnen!

Vandaag weer een nieuwe mijlpaal op weg naar het moederschap: voor het eerst sta ik aan het begin van de zo beruchte 'wachtweken', zoals de tweeweekse periode tussen de inseminatie (of terugplaatsing) en het hopenlijk uitblijven van een menstruatie genoemd worden.
Omdat ik nog niet eerder zo ver gekomen ben, weet ik ook niet hoe ik deze weken zal gaan ervaren.
Ik kan heel veel 'twee weken'  opnoemen die heel snel voorbij gingen, zoals een vakantie in Amerika of Zuid-Afrika, maar als je zo bewust met 1 ding bezig bent, zou het zo maar eens kunnen zijn, dat het wachten een eeuwigheid duurt.

Ik ben normaal niet iemand die heel bewust met haar lichaam en de dingen die ik voel, bezig is. Zo ben ik voor huisartsen vast niet altijd makkelijk, want ik heb dan wel ergens last van, maar als de arts dan specifiek gaat vragen waar het dan pijn doet en wanneer en zo, vind ik dat moeilijk om specifiek te benoemen.
En zo weet ik dat mijn goede vriendinnetje Nadja (zij is ook mijn fysiotherapeute, als dat nodig is) ook regelmatig om me moet lachen, als ik met klachten bij haar kom, maar ook dan niet precies genoeg ben.

Ik ben al jaren geen anti-conceptiepilgebruikster meer, maar om nu te zeggen dat ik exact weet hoe ik me voel als er een menstruatie aan zit te komen, nee, niet echt.
Bovendien lijken menstruatie en beginnende zwangerschapsklachten heel erg op elkaar, dus 'the bottomline': ik moet het gewoon maar op me af laten komen en maar hopen dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan dus een test mag doen.

Maar laten we even terug gaan naar vanochtend: na een korte nachtrust (geen uitslapen in het weekend, alles voor het goede doel :) ), op pad om eerst Nadja en daarna mijn moeder op te halen. Nadja had spontaan aangeboden om ook een deel van haar zuurverdiende nachtrust op te geven en met ons mee te gaan, eventueel ook om terug te kunnen rijden, mocht dat nodig zijn.
Maar toch vooral voor de morele steun en gezelligheid, heel erg lief en zeer gewaardeerd door mij!

Onderweg zagen we op het navigatiesysteem dat we net voor de geplande afspraak aan zouden komen en Nadja vroeg toen, hoe lang het lopen was van de parkeerplaats naar de ingang van de kliniek.
Wat voor mij (en mama) inmiddels zo vanzelfsprekend is, is voor anderen natuurlijk heel onbekend!
En bij een kliniek dacht zij gewoon dat het zo'n groot ziekenhuis-formaatgebouw was, waarbij jij vaak een heel stuk moet lopen van de auto naar de ingang.
De vergelijking met een fysiotherapiepraktijk bracht duidelijkheid! :)

Eenmaal binnen werd ik ook vrijwel direct binnengeroepen bij de arts, op zaterdag plannen ze hier ook alleen de afspraken, die echt niet kunnen wachten, zoals IUI's en echo's, dus dan is het aanzienlijk rustiger.
Ik liet de arts de LH-test zien, die ik net van te voren gedaan had, maar hij zei gelijk dat dit zinloos was, omdat mijn eisprong kunstmatig door de pregnyl-injectie was opgewekt.
Ik moest op het buisje met het (bewerkte) zaad controleren of mijn geboortedatum klopte (stel je voor ze gebruiken het verkeerde zaad :)) en daarna gaf de arts aan dat ik me uit mocht kleden.

Ik vertelde toen, dat ik van een onderzoek had gelezen, waarin aangetoond was, dat de kans om zwanger te raken groter is, als je na de inseminatie nog 15 minuten blijft liggen. Het verslag van dat onderzoek kwam op mij wel betrouwbaar over, grote groep deelnemers etc, maar ik merkte aan zijn houding dat hij er geen waarde aan hechtte.

Eenmaal in de stoel ging hij ook uitleggen waarom niet. Hij vertelde heel rustig en stap voor stap wat hij deed en op een poster aan de muur kon ik ook 'meekijken'. Met behulp van een spuitje, waar een slangetje aan vast zat, werd de inseminatie gedaan.
Het spuitje werd aan het begin van de baarmoedermond geplaatst en het slangetje werd tot helemaal in de baarmoeder gebracht, waardoor de afstand tot de eileiders zo klein mogelijk is.

(in dit filmpje zie je wat er gebeurt tijdens een IUI)

De hele procedure duurde maar een paar minuutjes en was voor mij ook niet ongemakkelijk of pijnlijk, ik merkte er eigenlijk vrij weinig van.
Na het aankleden legde hij nog even uit hoe het nu verder gaat.
Even maakte hij het nog spannend, want hij begon met: 'als je over twee weken nu ongesteld wordt en de poging dus niet gelukt is, had ik graag dat je voor de volgende poging... en toen dacht ik dus dat hij ging zeggen dat ik dan toch weer IVF moest (mama en Nadja dachten hetzelfde, zeiden ze later).
Maar hij zei dat ik dan ook weer voor een echo moet komen op dag 10, 11 van mijn cyclus.
Nu had ik me sowieso al voorgenomen om dat te doen, omdat ik het toch wel heel fijn vindt om wat meer en duidelijkere controle te hebben dan alleen de LH-testen. Geen probleem dus.

Maar we hopen natuurlijk dat IUI 2 niet nodig is en dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan een zwangerschapstest mag doen.
Mocht dat zo zijn, dan moet ik 3 weken later voor een eerste echo komen, ik zou dan 7 weken zwanger zijn en dan kan er met een inwendige echo ook gekeken worden of er een hartje klopt.
Ik hoop het van harte!

Omdat ik toch wel graag even plat wilde, zijn we snel teruggegaan naar de auto en ben ik een kwartier op de achterbank gaan liggen, terwijl Nadja aan de terugreis begon. Nog een voordeel dat zij erbij was!
De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en geprobeerd positieve energie naar mijn buik te sturen :)
Je hebt er natuurlijk helemaal geen invloed op, het eitje raakt bevrucht of niet en dan moet het ook nog innestelen in de baarmoeder of niet, maar het zal zeker geen kwaad kunnen om te ontspannen en positief te zijn.

Zoals gezegd heb ik nog geen idee hoe het de komende twee weken zal gaan. Ik vind het fijn dat iedereen meeleeft en voor me duimt, al die positieve vibes doen me goed en helpen vast!
Ik weet ook nog niet wanneer ik de uitslag van een eventuele zwangerschapstest wereld- cq blogkundig zal maken. Laten we maar zeggen dat jullie vanzelf hier wel lezen, wanneer er nieuws is!