over de helft...

Het is zondagavond en wachtdag 8 komt tot een einde. Nooit gedacht dat de tijd zo langzaam zou gaan en nooit gedacht dat ik er zo veel mee bezig zou zijn!
Natuurlijk heb ik de afgelopen week veel afleiding gehad, door een hele drukke week op school en een avond werken en 2 avonden gezellige sociale dingen, maar toch.
Heel veel mensen zijn inmiddels op de hoogte van mijn traject en dan krijg je ook veel vragen. Mensen willen weten hoe het met me gaat, wat ik voel en wat er nog kan gaan gebeuren. Vragen die ik met alle liefde beantwoord, maar die er ook voor zorgen dat ik er nog meer mee bezig ben.

Dit is afgezien van het feit, dat ik me over-bewust ben van alle dingen die ik voel in mijn lichaam en die een mogelijk teken kunnen zijn van een geslaagde of mislukte poging.
Eigenlijk heb ik vanaf dag 2 al een licht misselijk gevoel in de ochtend, wat de afgelopen 3 dagen een beetje verergerd is in een wee-ig gevoel op meerdere momenten van de dag.

Misselijkheid kan eigenlijk pas vanaf het moment dat het eventueel bevruchte eitje zich innestelt in de baarmoeder, ergens tussen dag 5 en 10, maar op internet zijn ook verhalen te vinden van vrouwen die vanaf de dag van de bevruchting al lichte klachten hadden.

Daarnaast heb ik sinds vrijdag een beetje een veranderd smaakgevoel bij bepaalde dingen die ik eet of drink, maar dat kan uiteraard ook gewoon met het product op dat moment te maken hebben.
Zo at ik vanochtend een boterham met kaas tijdens de oefen-wandeltocht, die heel raar smaakte, maar toen ik 's middags thuis een plak kaas uit de koelkast pakte, smaakte die weer normaal. :)
En de koffie smaakt ook wisselend, maak me zelf ook een beetje gek door steeds weer kopjes uit te proberen, haha!
Tel daarbij op de borsten die pijnlijker worden en de pijn in mijn onderrug en de verwarring is compleet :)

Het lastige van veel klachten is, dat het ook een bijwerking kan zijn van de Pregnyl die ik de dag voor de punctie spoot (al vind ik het wel apart dat bepaalde klachten toenemen, die zouden dan moeten afnemen). En menstruatieklachten en zwangerschapsklachten lijken gewoon op elkaar.

The bottomline is, dat ik echt gewoon geduld moet blijven houden, hoe lastig dat ook is en me vooral niet gek moet laten maken door alle verhalen die er op internet te vinden zijn.
Als het meant to be is, dan gebeurt het en daar kun je niks aan veranderen.
Feit blijft gewoon dat ik er vanaf het begin af aan een goed gevoel over heb en ik hoop dan ook echt dat dat gevoel me niet voor de gek houdt.

Laten we hopen dat het de komende dagen goed blijft gaan, ik mijn rust kan bewaren en ik zaterdag een test kan gaan doen, want dat betekent in ieder geval dat de menstruatie tot dat moment is uitgebleven.

Nog even blijven duimen, allemaal!