Afgelopen woensdag had ik een afspraak staan bij de kliniek. Leuke bijkomstigheid was, dat Femke en Merel, die ik van het forum ken, ook rond die tijd in Gemert moesten zijn, zodat we elkaar weer even 'live' konden zien.
Maar vorige week donderdag voelde ik me op school niet echt florisant en vrijdagochtend moest ik me zelfs ziek melden. Net zoals een groot deel van Nederland was ik geveld door het griepvirus, met bijbehorende koorts, pijn in de holtes en algehele malaise.
Na het weekend was het wel al aan de beterende hand, maar omdat ik ook wel wat last van mijn luchtwegen had, ben ik maandagochtend toch maar even langs de huisarts gegaan.
Die constateerde inderdaad bronchitische klachten en een ontsteking in mijn keel en schreef me antbiotica voor.
Omdat hij weet dat ik bezig ben met zwanger worden, gaf hij aan dat dit medicijn niet gebruikt mag worden als je zwanger bent. Maar bij een bevruchting zou het geen kwaad kunnen, pas als een vruchtje innestelt en er dus contact is met de bloedbaan van de moeder, is er een risico.
Omdat ik liever niet woensdag naar Brabant zou rijden om daar dan te horen, dat ze toch geen poging willen doen in verband met de medicatie, heb ik dinsdag even met de kliniek overlegd.
De arts gaf aan, dat het beter is om deze maand over te slaan, omdat de medicatie toch van invloed kan zijn op een beginnende zwangerschap.
Natuurlijk was er lichte teleurstelling bij dat bericht, het lijkt nu ineens een hele poos te duren voordat ik weer verder kan met mijn traject. De afgelopen keren was het steeds zo, dat je bij een beginnende menstruatie de week erna al weer een start maakte met een nieuwe poging, omdat er dan een echo gemaakt werd.
Nu is het dus zo, dat ik eerst nog een menstruatie af moet wachten en dan weer een afspraak moet gaan maken voor dag 10.
En met het overslaan van de maand maart, is de kans op een kindje in 2012 ook gelijk een heel stuk kleiner, ook weer iets om even bij stil te staan.
Maar goed, het is niet anders, buiten de medicatie heeft mijn gezondheid natuurlijk ook een tikje gehad met de griep en ik wil uiteraard een zo optimaal mogelijke start hebben van een nieuwe poging.
Dus op naar april!
Daarnaast ben ik ook benaderd voor medewerking aan een tv-programma over alleenstaande moeders. De presentatrice is ook begin 30, alleenstaand en heeft ook een kinderwens en gaat in die aflevering op zoek naar manieren om die wens te vervullen.
Aan de ene kant natuurlijk een eer om gevraagd te worden en ook wel spannend, zeker gezien de enorme media-fascinatie die ik een heel aantal jaren gehad heb (wilde graag bij de tv werken en ben daarom ook communicatiewetenschap gaan studeren), maar aan de andere kant ook wel eng.
Het is niet te overzien wat de gevolgen zullen zijn van het meewerken aan zo'n programma, zeker ook omdat ik een vrij 'publieke' baan heb.
Ik moet er dus nog eens goed over nadenken wat voor mij de pluspunten zouden zijn als ik besluit mee te werken.
Genoeg om over na te denken dus in deze 'pogingloze' maand!
Na jaren van gedachten, afwegingen, plannen, orienteren ben ik nu de weg ingeslagen naar het alleenstaand moederschap
zaterdag 10 maart 2012
donderdag 1 maart 2012
wordt drie keer scheepsrecht?
De titel verraadt al, wat het resultaat van IUI2 is..... helaas geen positieve test op schrikkeldag.....
Zondagavond al een heel licht voorteken, wat misschien ook nog wel als innestelingsbloeding gezien kon worden.
Maar toen maandagochtend de temperatuur weer daalde en ik ook lage rugpijn kreeg, wist ik het eigenlijk wel al.
Ik had een drukke ochtend op school, omdat ik door ziekte van een collega de start van een nieuw thema voor 2 klassen alleen moest uitvoeren. Toen ik in de pauze naar het toilet ging en een behoorlijk bruin voorteken van een menstruatie en bij het afvegen bloed zag, was het feit dus daar: niet zwanger.
Was wel nog even verbaasd van de korte cyclus, 10 dagen na de IUI en 24 dagen na het begin van de cyclus, stond ik dus weer op dag 1.
En dan kun je weinig doen dan even slikken, een smsje sturen naar je naasten en naar beneden lopen om een kop koffie te drinken. Een collega vroeg toevallig hoe het was en ik moest dus antwoordden dat ik net ongesteld was geworden, maar dat kwam er redelijk emotieloos uit.
Ik had deze poging ook al een totaal ander gevoel dan bij IUI 1, ik voelde eigenlijk niks en zoals ik al eerder schreef, wat ik voelde, schreef ik toe aan de buikspieroefeningen in de sportschool.
Dit keer had ik zoiets van: 'ik zie wel wat het wordt.'
Omdat ik op woensdag een functioneringsgesprek op mijn werk had, had ik me wel al voorgenomen om niet op woensdag te testen, omdat ik bang was dat dat dan een effect zou hebben op mijn presteren in de klas. Het gesprek is goed verlopen, dus daar ben ik echt heel blij mee!
Maar het kwam niet tot een test dit keer, ook al heb ik even getwijfeld, omdat mijn bloeding weer veel minder hevig was dan normaal (net zoals na de eerste poging), maar ik heb voor de rest geen andere dingen die wel op een zwangerschap zouden wijzen, dus dat idee heb ik al snel laten varen.
Het fijne is, dat je wel gelijk weer vooruit kunt kijken naar een volgende poging. Ik heb 's middags ook direct de kliniek gebeld voor een nieuwe afspraak, dit keer op dag 10, omdat ik wil voorkomen dat ik weer een korte cyclus zou hebben en dan te laat ben met insemineren.
Dus volgende week woensdag ga ik voor een echo en dan is het even afwachten wanneer ik weer terug moet voor de inseminatie, ik verwacht dan op vrijdag of zaterdag.
Stiekem hoop ik op 9 maart, omdat dat de verjaardag van mijn lieve peettante is, die nu bijna een jaar geleden overleden is. Het zou toch mooi zijn als er juist op die dag een nieuw leven begint.
Deze keer ga ik het wat anders doen wat betreft mijn verhalen op dit blog. De eerste afspraak heb ik net vermeld, maar ik ga dit keer niet in detail treden over de precieze inseminatiedatum en daaruit voortvloeiend dan de testdatum.
Het is niet dat ik de belangstelling al moe ben of dat ik dat niet waardeer, maar het is soms wel wat veel om precies op die datum al die vragen te krijgen. Je zou kunnen zeggen: 'dan had je er maar niet aan moeten beginnen.' Dat is misschien waar, maar ik had van te voren natuurlijk geen idee wat de impact zou zijn.
Ik hou de lezers uiteraard wel op de hoogte van al het goede en eventueel slechte nieuws en vind het nog steeds heel leuk om reacties te krijgen, maar kies er nu voor om het even wat minder gedetailleerd te doen.
Zondagavond al een heel licht voorteken, wat misschien ook nog wel als innestelingsbloeding gezien kon worden.
Maar toen maandagochtend de temperatuur weer daalde en ik ook lage rugpijn kreeg, wist ik het eigenlijk wel al.
Ik had een drukke ochtend op school, omdat ik door ziekte van een collega de start van een nieuw thema voor 2 klassen alleen moest uitvoeren. Toen ik in de pauze naar het toilet ging en een behoorlijk bruin voorteken van een menstruatie en bij het afvegen bloed zag, was het feit dus daar: niet zwanger.
Was wel nog even verbaasd van de korte cyclus, 10 dagen na de IUI en 24 dagen na het begin van de cyclus, stond ik dus weer op dag 1.
En dan kun je weinig doen dan even slikken, een smsje sturen naar je naasten en naar beneden lopen om een kop koffie te drinken. Een collega vroeg toevallig hoe het was en ik moest dus antwoordden dat ik net ongesteld was geworden, maar dat kwam er redelijk emotieloos uit.
Ik had deze poging ook al een totaal ander gevoel dan bij IUI 1, ik voelde eigenlijk niks en zoals ik al eerder schreef, wat ik voelde, schreef ik toe aan de buikspieroefeningen in de sportschool.
Dit keer had ik zoiets van: 'ik zie wel wat het wordt.'
Omdat ik op woensdag een functioneringsgesprek op mijn werk had, had ik me wel al voorgenomen om niet op woensdag te testen, omdat ik bang was dat dat dan een effect zou hebben op mijn presteren in de klas. Het gesprek is goed verlopen, dus daar ben ik echt heel blij mee!
Maar het kwam niet tot een test dit keer, ook al heb ik even getwijfeld, omdat mijn bloeding weer veel minder hevig was dan normaal (net zoals na de eerste poging), maar ik heb voor de rest geen andere dingen die wel op een zwangerschap zouden wijzen, dus dat idee heb ik al snel laten varen.
Het fijne is, dat je wel gelijk weer vooruit kunt kijken naar een volgende poging. Ik heb 's middags ook direct de kliniek gebeld voor een nieuwe afspraak, dit keer op dag 10, omdat ik wil voorkomen dat ik weer een korte cyclus zou hebben en dan te laat ben met insemineren.
Dus volgende week woensdag ga ik voor een echo en dan is het even afwachten wanneer ik weer terug moet voor de inseminatie, ik verwacht dan op vrijdag of zaterdag.
Stiekem hoop ik op 9 maart, omdat dat de verjaardag van mijn lieve peettante is, die nu bijna een jaar geleden overleden is. Het zou toch mooi zijn als er juist op die dag een nieuw leven begint.
Deze keer ga ik het wat anders doen wat betreft mijn verhalen op dit blog. De eerste afspraak heb ik net vermeld, maar ik ga dit keer niet in detail treden over de precieze inseminatiedatum en daaruit voortvloeiend dan de testdatum.
Het is niet dat ik de belangstelling al moe ben of dat ik dat niet waardeer, maar het is soms wel wat veel om precies op die datum al die vragen te krijgen. Je zou kunnen zeggen: 'dan had je er maar niet aan moeten beginnen.' Dat is misschien waar, maar ik had van te voren natuurlijk geen idee wat de impact zou zijn.
Ik hou de lezers uiteraard wel op de hoogte van al het goede en eventueel slechte nieuws en vind het nog steeds heel leuk om reacties te krijgen, maar kies er nu voor om het even wat minder gedetailleerd te doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)