Posts tonen met het label teleurstelling. Alle posts tonen
Posts tonen met het label teleurstelling. Alle posts tonen

donderdag 1 maart 2012

wordt drie keer scheepsrecht?

De titel verraadt al, wat het resultaat van IUI2 is..... helaas geen positieve test op schrikkeldag.....
Zondagavond al een heel licht voorteken, wat misschien ook nog wel als innestelingsbloeding gezien kon worden.
Maar toen maandagochtend de temperatuur weer daalde en ik ook lage rugpijn kreeg, wist ik het eigenlijk wel al.
Ik had een drukke ochtend op school, omdat ik door ziekte van een collega de start van een nieuw thema voor 2 klassen alleen moest uitvoeren. Toen ik in de pauze naar het toilet ging en een behoorlijk bruin voorteken van een menstruatie en bij het afvegen bloed zag, was het feit dus daar: niet zwanger.
Was wel nog even verbaasd van de korte cyclus, 10 dagen na de IUI en 24 dagen na het begin van de cyclus, stond ik dus weer op dag 1.

En dan kun je weinig doen dan even slikken, een smsje sturen naar je naasten en naar beneden lopen om een kop koffie te drinken. Een collega vroeg toevallig hoe het was en ik moest dus antwoordden dat ik net ongesteld was geworden, maar dat kwam er redelijk emotieloos uit.

Ik had deze poging ook al een totaal ander gevoel dan bij IUI 1, ik voelde eigenlijk niks en zoals ik al eerder schreef, wat ik voelde, schreef ik toe aan de buikspieroefeningen in de sportschool.
Dit keer had ik zoiets van: 'ik zie wel wat het wordt.'

Omdat ik op woensdag een functioneringsgesprek op mijn werk had, had ik me wel al voorgenomen om niet op woensdag te testen, omdat ik bang was dat dat dan een effect zou hebben op mijn presteren in de klas. Het gesprek is goed verlopen, dus daar ben ik echt heel blij mee!

Maar het kwam niet tot een test dit keer, ook al heb ik even getwijfeld, omdat mijn bloeding weer veel minder hevig was dan normaal (net zoals na de eerste poging), maar ik heb voor de rest geen andere dingen die wel op een zwangerschap zouden wijzen, dus dat idee heb ik al snel laten varen.

Het fijne is, dat je wel gelijk weer vooruit kunt kijken naar een volgende poging. Ik heb 's middags ook direct de kliniek gebeld voor een nieuwe afspraak, dit keer op dag 10, omdat ik wil voorkomen dat ik weer een korte cyclus zou hebben en dan te laat ben met insemineren.
Dus volgende week woensdag ga ik voor een echo en dan is het even afwachten wanneer ik weer terug moet voor de inseminatie, ik verwacht dan op vrijdag of zaterdag.
Stiekem hoop ik op 9 maart, omdat dat de verjaardag van mijn lieve peettante is, die nu bijna een jaar geleden overleden is. Het zou toch mooi zijn als er juist op die dag een nieuw leven begint.

Deze keer ga ik het wat anders doen wat betreft mijn verhalen op dit blog. De eerste afspraak heb ik net vermeld, maar ik ga dit keer niet in detail treden over de precieze inseminatiedatum en daaruit voortvloeiend dan de testdatum.
Het is niet dat ik de belangstelling al moe ben of dat ik dat niet waardeer, maar het is soms wel wat veel om precies op die datum al die vragen te krijgen. Je zou kunnen zeggen: 'dan had je er maar niet aan moeten beginnen.' Dat is misschien waar, maar ik had van te voren natuurlijk geen idee wat de impact zou zijn.
Ik hou de lezers uiteraard wel op de hoogte van al het goede en eventueel slechte nieuws en vind het nog steeds heel leuk om reacties te krijgen, maar kies er nu voor om het even wat minder gedetailleerd te doen.

zondag 5 februari 2012

too good to be true...

Helaas, poging 1 was geen gelukstreffer en de voortekens die ik had, wezen in ieder geval niet op een zwangerschap. Jammer!

Vrijdagochtend was er nog steeds geen teken van een aankomende ongesteldheid en heb ik bij  mijn moeder thuis een test gedaan. Je moest 5 minuten wachten, dus test afgedekt, ontbijt gegeten en toen op 1,2,3 het papiertje opgetild, maar we zagen maar 1 streepje.

Was voor een slitseconde wel verbaasd, omdat ik natuurlijk wel een beetje het idee had dat het wel gelukt was, maar al heel snel was er ook het gevoel van 'tja, dit kan ook gebeuren, het is niet anders'.
Moest ook gelijk over tot de orde van de dag, want ik moest werken.
Wel nog even opgezocht of het kwaad kon dat ik geen 'verse' urine had gebruikt, daar waren de meningen wat over verdeeld op het internet.
Maar gedurende de ochtend voelde ik toch in mijn onderbuik andere dingen dan de afgelopen weken, tekenen die ik herkende als de aanloop naar een menstruatie.

Op mijn werk het verhaal wel met een aantal mensen gedeeld, maar ik merkte dat ik er niet bijzonder verdrietig of teleurgesteld bij was. Natuurlijk is het heel jammer, maar het is pas poging 1, dus ik vind dat er nog geen reden is tot wanhoop of extremere emoties. De natuur en de statistieken wijzen nu eenmaal vaker naar een geslaagde poging binnen een half jaar of 8 maanden, dan binnen 1 maand.

's Avonds mezelf lekker verwend met een biefstuk :) en ook gisteren een lekker rustig dagje gehad. Door alle drukte en emoties van de afgelopen week, zowel van deze poging als op het werk, vond ik het wel lekker om eens niks te doen of af te spreken. Gewoon alleen met mijn eigen gedachtes en in mijn omgeving. En daarbij is het ook veel te koud om naar buiten te gaan :)
Heel even spookte de gedachte wel door mijn hoofd, 'stel dat het niet gaat lukken' en 'stel dat die embryoloog gelijk had en dat er echt iets met mijn eitjes is', maar daat is nu nog helemaal geen realistisch denkbeeld, dus dat heb ik gauw weggestopt.


Dus de teleurstelling is er wel, maar ik kijk ook gewoon vooruit. Dat is het fijne van IUI, je kunt elke maand weer een nieuwe poging doen.
De planning is, om op Valentijnsdag weer een bezoekje te brengen aan de kliniek voor een uitgangsecho. Dan ben ik op dag 11 en hoop ik dat ze weer een goede voorspelling kunnen doen over de aankomende eisprong. En wie weet kan dat dan dit keer zelfs zonder Pregnyl, helemaal in mijn eigen cyclus, met de inseminatie op zaterdag, lekker handig weer ivm werk.

Vol goede moed en hoop dus op naar poging 2!

maandag 5 december 2011

van 3 naar 0....

Gisteren zat ik te denken: 'zal ik nog een blogje schrijven over hoe het nu met me gaat?', maar toen bedacht ik me: 'doe ik morgen wel, na de terugplaatsing'.
Helaas liep het anders, ik kreeg vanochtend, op een speelplein vol kinderen die op Sinterklaas aan het wachten waren, namelijk het telefoontje van het lab, met de mededeling: 'ik heb helaas een vervelende mededeling, de 3 embryo's hebben zich helaas niet goed doorgedeeld en er kan dan vandaag ook geen terugplaatsing gedaan worden. Er was vanaf het begin al sprake van defragmentatie (uiteenvallen van cellen),dat heeft zich dus helaas zo voortgezet'.
Bam, sta je dan, op een plein vol gillende kinderen. De embryoloog had ook nog aangegeven dat hij contact op zou nemen met de artsen in de kliniek over hoe het nu verder moet. Daaruit maakte ik een beetje op, dat er iets niet helemaal goed zit met de eicellen, maar dat is maar gissen.

Toen moest ik dus eerst mama bellen, want zij zou uiteraard met mij meegaan naar de terugplaatsing en ik had beloofd te bellen, als ik het tijdstip zou weten.
Nou, er zijn leukere medelingen om door de telefoon te geven.....Door de setting (op school) kon ik gelukkig mijn emoties wel een beetje in bedwang houden, maar we merkten allebei dat de klap behoorlijk hard aankwam.
Ook Susan nog snel even gebeld en die reageerde uiteraard ook heel erg verbaasd, ze had nog nooit meegemaakt dat er sprake was van bevruchting en toch geen terugplaatsing. Ook nu weer de opmerking, waarom ze in hemelsnaam zo lang wachten met terugplaatsen, misschien had 1 embryo het in mijn baarmoeder wel overleefd, je weet het gewoon niet.

Even terug naar vrijdagochtend. Na het bericht op donderdagmiddag dat er 3 embryo's aan het delen waren, was dit weer even een spannend moment. Ik zou tussen 8 en 9 gebeld worden met de mededeling wanneer de terugplaatsing zou zijn.
Uiteindelijk belde de arts om kwart voor 9 met het bericht, dat de 3 embryo's dezelfde kwaliteit hadden en dat er nu nog niet gezegd kon worden, welke van de drie teruggeplaatst zou worden, maar dat dat in ieder geval niet zaterdag, maar maandag zou zijn. Op maandagochtend zou ik weer tussen 8 en 9 gebeld worden met het tijdstip. Hij sloot af met de mededeling, 'tenzij het in het weekend natuurlijk nog misgaat'.
Oei, dat bericht hoor je natuurlijk liever niet, maar het zal er wel bij horen dat hij dit zegt. En waarom zou het misgaan, als ze toch al een paar dagen goed aan het delen zijn?

Nu terugkijkend, had de arts misschien toen al een idee, dat de kwaliteit niet geweldig was, maar dat had hij dan toch beter toen al kunnen zeggen, dan had ik me al een beetje kunnen voorbereiden.
Vrijdag gelijk aan de slag gegaan met het regelen van mijn afwezigheid op het werk, wat dat betreft was zaterdag natuurlijk een vele gunstigere dag dan maandag (ook nog Sinterklaas), maar de natuur is helaas niet te dwingen.

In het weekend wat tijd op google doorgebracht met het zoeken naar verschillen tussen een terugplaatsing op dag 3 of 5/6 (als je woensdag ook meetelt). De wetenschap is verdeeld, ik lees goede argumenten om tot dag 5 te wachten. Je weet dan zeker dat de cellen het blastocyst-stadium hebben bereikt, wat al verder is dan de stadia daarvoor. Normaal gesproken komt een bevruchte eicel ook pas op dag 5 in de baarmoeder terecht, de dagen ervoor 'reist' ze door de eileider. Dus dan klinkt het logisch om tot dag 5 te wachten.
Vooral de mededeling, dat dan de kans nog groter is om zwanger te raken, omdat je echt een goede embryo hebt, is natuurlijk fijn om te lezen.
Maar ik lees ook, dat er gaandeweg steeds meer embryo's afvallen en ik heb er immers maar drie! Wat als die dan niet doordelen tot maandag? Je zou kunnen zeggen: 'als ze het in het schaaltje niet halen, hadden ze het in je baarmoeder ook niet gered', maar daar is niet echt bewijs voor. Er zijn genoeg verhalen bekend van vrouwen die te horen kregen, dat het kwalitatief een minder goede embryo was, die teruggeplaatst werd, maar die toch zwanger raakten.

Kortom, niet iets om gerustgesteld door te worden, al die berichten, maar kon het toch wel redelijk van me afzetten, had ook een druk weekend en kon er met een aantal mensen over praten.
Ook zondagavond lekker rustig aan gedaan, filmpje op dvd gekeken, 3 kaarsjes aan, eigenlijk weinig aan de hand.
De zenuwen kwamen vanochtend pas, op weg naar school, want ik zou immers tussen 8 en 9 gebeld worden. Pff, heftig hoor. Moet je op school allemaal dingen regelen, vervangster wegwijs maken, terwijl je hoofd eigenlijk alleen maar bezig is met dat telefoontje.

We moesten de kinderen op het hoofdgebouw gaan halen, omdat daar Sinterklaas kwam. Onderweg daarnaar toe zelf maar even gebeld, met de vraag of ze al iets wisten, omdat ik zo dadelijk in een rumoerige omgeving zou staan. Maar ze waren nog bezig met uitzoeken, moest nog even geduld hebben.
5 minuten later ging wel de telefoon, snel naar een rustiger deel van de speelplaats gelopen en daar kreeg ik dus de boodschap.

Nadat ik mijn klas had geinstalleerd en geinstrueerd, ben ik vertrokken. Er was immers een vervangster en ik voelde me te teleurgesteld en verdrietig, om een Sinterklaasviering te gaan doen.
Dus naar mama gereden, waar de nodige traantjes wel vloeiden, zij was begrijpelijkerwijs ook heel verdrietig en teleurgesteld.
Daar ook maar de kliniek gebeld met de vraag of een arts me vanavond kan bellen met wat meer informatie en dat ik dan ook de kans heb, om vragen te stellen.
Want die zijn er in de loop van de dag wel gerezen:
- wist die arts vrijdag al dat het niet zo goed zat? Plaatste hij daarom die opmerking? Had hij dat dan niet eerlijk kunnen zeggen, dan had ik vervolgens kunnen nadenken over de vraag of ik misschien toch om een terugplaatsing op zaterdag kon vragen. Want ook al weet je dan, dat het een ' slecht'  embryo is, er is dan toch een kansje, en het voelt nu wel alsof me een kans ontnomen is.
- wat is er dan precies gebeurd met die embryo's sinds vrijdag? zijn de artsen ook verrast over deze gang van zaken? Waarom wachten ze anders tot dag 5?
- is er misschien al iets te zeggen over de kwaliteit van mijn eitjes? Arts had het over defragementatie, kan het zijn dat de eitjes door de punctie ed te beschadigd raken? Of speelt mijn leeftijd al een te grote rol? Ze zullen er na 1 poging nog maar weinig over kunnen zeggen, maar wil het toch vragen.
- hoe nu verder? wat zijn vanaf nu de mogelijkheden?

Kortom, heel wat vragen, hoop dat ik er wat meer rust door zal krijgen.
Want natuurlijk is het zo, dat dit kan gebeuren, het is nu eenmaal geen garantie dat een een punctie ook tot een zwangerschap leidt. Maar op dit moment is het, naast het verdriet om het feit dat er geen terugplaatsing is, toch ook nog verdriet en een beetje kwaadheid dat het lijkt alsof er een kans van me afgepakt is.
Wie weet verandert dat na het gesprek met de arts, maar voor nu voelt het als dubbele pech.

Ben wel echt heel ontroerd door alle lieve berichtjes die ik van iedereen ontvang. Want op deze momenten is het extra moeilijk om het alleen te moeten ondergaan, maar door alle steun voelt het zeker een heel stuk dragelijker. Dank jullie wel allemaal!