van 3 naar 0....

Gisteren zat ik te denken: 'zal ik nog een blogje schrijven over hoe het nu met me gaat?', maar toen bedacht ik me: 'doe ik morgen wel, na de terugplaatsing'.
Helaas liep het anders, ik kreeg vanochtend, op een speelplein vol kinderen die op Sinterklaas aan het wachten waren, namelijk het telefoontje van het lab, met de mededeling: 'ik heb helaas een vervelende mededeling, de 3 embryo's hebben zich helaas niet goed doorgedeeld en er kan dan vandaag ook geen terugplaatsing gedaan worden. Er was vanaf het begin al sprake van defragmentatie (uiteenvallen van cellen),dat heeft zich dus helaas zo voortgezet'.
Bam, sta je dan, op een plein vol gillende kinderen. De embryoloog had ook nog aangegeven dat hij contact op zou nemen met de artsen in de kliniek over hoe het nu verder moet. Daaruit maakte ik een beetje op, dat er iets niet helemaal goed zit met de eicellen, maar dat is maar gissen.

Toen moest ik dus eerst mama bellen, want zij zou uiteraard met mij meegaan naar de terugplaatsing en ik had beloofd te bellen, als ik het tijdstip zou weten.
Nou, er zijn leukere medelingen om door de telefoon te geven.....Door de setting (op school) kon ik gelukkig mijn emoties wel een beetje in bedwang houden, maar we merkten allebei dat de klap behoorlijk hard aankwam.
Ook Susan nog snel even gebeld en die reageerde uiteraard ook heel erg verbaasd, ze had nog nooit meegemaakt dat er sprake was van bevruchting en toch geen terugplaatsing. Ook nu weer de opmerking, waarom ze in hemelsnaam zo lang wachten met terugplaatsen, misschien had 1 embryo het in mijn baarmoeder wel overleefd, je weet het gewoon niet.

Even terug naar vrijdagochtend. Na het bericht op donderdagmiddag dat er 3 embryo's aan het delen waren, was dit weer even een spannend moment. Ik zou tussen 8 en 9 gebeld worden met de mededeling wanneer de terugplaatsing zou zijn.
Uiteindelijk belde de arts om kwart voor 9 met het bericht, dat de 3 embryo's dezelfde kwaliteit hadden en dat er nu nog niet gezegd kon worden, welke van de drie teruggeplaatst zou worden, maar dat dat in ieder geval niet zaterdag, maar maandag zou zijn. Op maandagochtend zou ik weer tussen 8 en 9 gebeld worden met het tijdstip. Hij sloot af met de mededeling, 'tenzij het in het weekend natuurlijk nog misgaat'.
Oei, dat bericht hoor je natuurlijk liever niet, maar het zal er wel bij horen dat hij dit zegt. En waarom zou het misgaan, als ze toch al een paar dagen goed aan het delen zijn?

Nu terugkijkend, had de arts misschien toen al een idee, dat de kwaliteit niet geweldig was, maar dat had hij dan toch beter toen al kunnen zeggen, dan had ik me al een beetje kunnen voorbereiden.
Vrijdag gelijk aan de slag gegaan met het regelen van mijn afwezigheid op het werk, wat dat betreft was zaterdag natuurlijk een vele gunstigere dag dan maandag (ook nog Sinterklaas), maar de natuur is helaas niet te dwingen.

In het weekend wat tijd op google doorgebracht met het zoeken naar verschillen tussen een terugplaatsing op dag 3 of 5/6 (als je woensdag ook meetelt). De wetenschap is verdeeld, ik lees goede argumenten om tot dag 5 te wachten. Je weet dan zeker dat de cellen het blastocyst-stadium hebben bereikt, wat al verder is dan de stadia daarvoor. Normaal gesproken komt een bevruchte eicel ook pas op dag 5 in de baarmoeder terecht, de dagen ervoor 'reist' ze door de eileider. Dus dan klinkt het logisch om tot dag 5 te wachten.
Vooral de mededeling, dat dan de kans nog groter is om zwanger te raken, omdat je echt een goede embryo hebt, is natuurlijk fijn om te lezen.
Maar ik lees ook, dat er gaandeweg steeds meer embryo's afvallen en ik heb er immers maar drie! Wat als die dan niet doordelen tot maandag? Je zou kunnen zeggen: 'als ze het in het schaaltje niet halen, hadden ze het in je baarmoeder ook niet gered', maar daar is niet echt bewijs voor. Er zijn genoeg verhalen bekend van vrouwen die te horen kregen, dat het kwalitatief een minder goede embryo was, die teruggeplaatst werd, maar die toch zwanger raakten.

Kortom, niet iets om gerustgesteld door te worden, al die berichten, maar kon het toch wel redelijk van me afzetten, had ook een druk weekend en kon er met een aantal mensen over praten.
Ook zondagavond lekker rustig aan gedaan, filmpje op dvd gekeken, 3 kaarsjes aan, eigenlijk weinig aan de hand.
De zenuwen kwamen vanochtend pas, op weg naar school, want ik zou immers tussen 8 en 9 gebeld worden. Pff, heftig hoor. Moet je op school allemaal dingen regelen, vervangster wegwijs maken, terwijl je hoofd eigenlijk alleen maar bezig is met dat telefoontje.

We moesten de kinderen op het hoofdgebouw gaan halen, omdat daar Sinterklaas kwam. Onderweg daarnaar toe zelf maar even gebeld, met de vraag of ze al iets wisten, omdat ik zo dadelijk in een rumoerige omgeving zou staan. Maar ze waren nog bezig met uitzoeken, moest nog even geduld hebben.
5 minuten later ging wel de telefoon, snel naar een rustiger deel van de speelplaats gelopen en daar kreeg ik dus de boodschap.

Nadat ik mijn klas had geinstalleerd en geinstrueerd, ben ik vertrokken. Er was immers een vervangster en ik voelde me te teleurgesteld en verdrietig, om een Sinterklaasviering te gaan doen.
Dus naar mama gereden, waar de nodige traantjes wel vloeiden, zij was begrijpelijkerwijs ook heel verdrietig en teleurgesteld.
Daar ook maar de kliniek gebeld met de vraag of een arts me vanavond kan bellen met wat meer informatie en dat ik dan ook de kans heb, om vragen te stellen.
Want die zijn er in de loop van de dag wel gerezen:
- wist die arts vrijdag al dat het niet zo goed zat? Plaatste hij daarom die opmerking? Had hij dat dan niet eerlijk kunnen zeggen, dan had ik vervolgens kunnen nadenken over de vraag of ik misschien toch om een terugplaatsing op zaterdag kon vragen. Want ook al weet je dan, dat het een ' slecht'  embryo is, er is dan toch een kansje, en het voelt nu wel alsof me een kans ontnomen is.
- wat is er dan precies gebeurd met die embryo's sinds vrijdag? zijn de artsen ook verrast over deze gang van zaken? Waarom wachten ze anders tot dag 5?
- is er misschien al iets te zeggen over de kwaliteit van mijn eitjes? Arts had het over defragementatie, kan het zijn dat de eitjes door de punctie ed te beschadigd raken? Of speelt mijn leeftijd al een te grote rol? Ze zullen er na 1 poging nog maar weinig over kunnen zeggen, maar wil het toch vragen.
- hoe nu verder? wat zijn vanaf nu de mogelijkheden?

Kortom, heel wat vragen, hoop dat ik er wat meer rust door zal krijgen.
Want natuurlijk is het zo, dat dit kan gebeuren, het is nu eenmaal geen garantie dat een een punctie ook tot een zwangerschap leidt. Maar op dit moment is het, naast het verdriet om het feit dat er geen terugplaatsing is, toch ook nog verdriet en een beetje kwaadheid dat het lijkt alsof er een kans van me afgepakt is.
Wie weet verandert dat na het gesprek met de arts, maar voor nu voelt het als dubbele pech.

Ben wel echt heel ontroerd door alle lieve berichtjes die ik van iedereen ontvang. Want op deze momenten is het extra moeilijk om het alleen te moeten ondergaan, maar door alle steun voelt het zeker een heel stuk dragelijker. Dank jullie wel allemaal!