hoognodige update

De afgelopen week heb ik, van mensen die me niet regelmatig zien, de vraag gekregen hoe het met me is, omdat ik mijn blog al een tijdje niet heb bijgewerkt.
Ze hebben helemaal gelijk, het is erg stil gebleven na de afgelaste terugplaatsing. Heb het druk gehad met werk, maar ook met hele leuke dingen, zoals het Makro-personeelsfeestje en het verjaardagsfeest van een Makro-collega. Echt genoten (inclusief de alcohol, maar dat is uiteraard niet de hoofdzaak :) ) van alle lieve mensen om me heen, voelde echt als een warm bad.

Eigenlijk gaat het heel goed met me, ik heb dit keer weer gemerkt, dat ik blijkbaar de capaciteit bezit, om ook heftige, emotionele gebeurtenissen snel achter me te laten en weer ' het gewone' leven op te pakken.
Dat heb ik al eerder geconstateerd, bijvoorbeeld bij het overlijden van familieleden en ik vroeg me dan wel af, of ik de emoties niet wegstop.
Heb er met een lief vriendinnetje over gepraat, die hetzelfde heeft en we kwamen allebei tot de conclusie dat het niet een kwestie is van 'emotieloos' zijn, want we hebben zeker emoties op veel momenten in ons leven. Maar we bezitten over de eigenschap, om die emoties niet allesbepalend te laten zijn en het snel een plekje te kunnen geven.

Gek genoeg werd ik in de dagen na het afblazen van mijn terugplaatsing vooral emotioneel, als ik de reacties van anderen op dat nieuws op mijn blog en Facebook las. Ik raakte echt ontroerd door de lieve woorden van iedereen en dan kwam het verdriet ook weer even naar boven. Wil iedereen ook echt bedanken voor alle steun en troost, het is echt zoooo fijn om dat te mogen ervaren.

Maar goed, ik zou een update geven he!
In de dagen na die 5 december heb ik een aantal keren met de kliniek gebeld. Het laatste nieuws, wat ik hier gemeld had, was het gesprek met de embryoloog, die me vertelde dat hij toch wel ongerust was na de IVF-poging, omdat mijn eitjes heel veel fragmentatie lieten zien en al heel vroeg uit elkaar vielen. Hij sloot daarbij toch min of meer uit, dat het door externe factoren (lab-fout, donor, medicijnen) kwam, dus het zou dan waarschijnlijk aan mijn eitjes liggen.
Dit zorgde uiteraard voor veel onrust bij mij, want dat was iets waar ik niet echt op voorbereid was. Ik heb toen weer een gesprek met mijn 'eigen' arts bij de kliniek aangevraagd, een vrouw die ik bij de eerste gesprekken heb gezien en die ook de punctie bij mij gedaan heeft en waarbij ik altijd een prettig gevoel gehad heb.
Zij belde me de dag erna terug, maar zij had nog niet de info van de embryoloog. Toch raar, je zou denken in dit digitale tijdperk, die man typt zijn bevindingen in mijn dossier in en iedereen heeft toegang, maar ja. Heb haar dus verteld wat de embryoloog de dag ervoor tegen mij gezegd had. Zij was wel vrij direct, dat ze vond dat hij te snel conclusies heeft getrokken en dit eigenlijk nog helemaal niet met mij zo had mogen delen.
Ze gaf aan, dat het helemaal niet ondenkbaar is, dat ik wel op de medicijnen gereageerd heb, dat schijnt dus wel eens voor te komen. Niet zo vaak natuurlijk, want dan zouden ze die fostimon niet meer gebruiken. Maar het komt dus voor, dat de eitjes beinvloed raken door de medicijnen.
Zij zei, dat ik met IUI zeker wel een goede kans heb en dat ik nu helemaal niet gelijk hoef te concluderen dat er iets mis is met mijn eitjes. Eigenlijk het verhaal wat ik op maandag al van de andere arts te horen had gekregen, maar zo langzamerhand werd het wel een beetje onduidelijk en onzeker.
Natuurlijk was het wel een opluchting, maar ik had wel in mijn achterhoofd: die embryoloog gaf toch aan, dat hij uitzonderlijke dingen zag en jij (de arts dus) hebt nog niet alle gegevens van mij. Dus had echt nog wel een slag om de arm om gelijk deze conclusie maar weer aan te nemen.

Heb haar daarom gevraagd om mijn case te bespreken de hoofdgyneacoloog, dit stelde ze zelf ook voor, maar dan wilde ik dus wel dat ze ook die info van de embryoloog mee zou nemen, zodat alle kanten van mijn casus belicht zouden worden.
Ze gaf aan me de week erna in te brengen in het artsenoverleg of eventueel al eerder met de hoofdarts te praten als ze in de gelegenheid was en mij dan gelijk op de hoogte te brengen. Ze snapt dus gelukkig, dat dit voor mij ook een onzekere fase is.
Heb haar toen ook aangegeven, dat ik vond dat de arts me die vrijdag had moeten inlichten over de slechte conditie van de embryo's, dat was ze met me eens.
Ook heb ik gevraagd of ik bij een volgende IVF alle eitjes mag houden en dat is dus zo, ik heb nu aan mijn verplichting voldaan.

Ik was dus nu wel wat meer gerustgesteld, al hield ik natuurlijk in mijn achterhoofd, dat nog niet alle info bij de arts is en dat de embryoloog misschien toch een ander licht op haar visie zou geven, omdat hij natuurlijk heeft gezien wat er met mijn eitjes gebeurde.
Maar het feit dat het dus wel kan, dat je lichaam verkeerd op die hormonen reageert, was toch wel fijn om te horen.
De woensdag erna heeft ze mijn antwoordapparaat ingesproken met de boodschap, dat de hoofdarts ook van mening was, dat het helemaal niet uitzonderlijk is, wat er gebeurd is tijdens de IVF. En dat de embryoloog niet wist, dat ik deal-IVF deed en dus het gebeurde verkeerd geinterpreteerd had.
Hun advies bleef, om met IUI door te gaan. Want de artsen hebben al vaker gezien, dat bij een vrouw de IVF misgaat, maar dat die vrouw dan toch binnen 6 tot 8 maanden via IUI 'gewoon'  zwanger was.
Mmm, dat klonk natuurlijk positief, maar het blijft een raar verhaal, dat die embryoloog de dingen 'verkeerd' gezien zou hebben. IVF is toch IVF, dacht ik zo, wat maakt het nu uit dat ik een deel heb afgestaan??
Tenzij, bedacht ik me toen ik mijn moeder aan de telefoon had om het verhaal van de arts te vertellen, dat het traject qua medicijnen en zo anders is bij mij dan bij een IVF op medische indicatie.

Omdat ik nog niet gerust gesteld was, heb ik weer een gesprek met deze arts aangevraagd en dat heeft vorige week donderdag plaatsgevonden.
Ik heb de arts gevraagd waarom de embryoloog de gegevens anders geinterpreteerd heeft dan de artsen hebben gedaan en het schijnt dus zo te zijn, dat ze bij deal-IVF een ander traject doen (wat er anders is, weet ik niet) dan bij een 'normale' IVF en ze zien dus ook wel vaker, dat het dan niet goed gaat. Dat komt dan  door hormonen ed en heeft niets met eitjes te maken. Ik vroeg dan ook hoe vaak, want het lijkt me niet heel vaak, anders zouden ze toch traject wel wijzigen. Nou, ze zei dat het zo'n 1 keer per 3 of 4 weken (dacht ik, ben niet zo sterk in onthouden) voorkwam, waarop ik dacht: dat is toch best vaak! Maar goed, weet ook niet hoeveel deal-ivf's ze doen.
Maar ze benadrukte nogmaals, dat de hoofdarts echt zeker van zijn zaak was en dat ik met IUI echt een hele goede kans heb om in 6 tot 8 keer zwanger te zijn.
Ik heb nog steeds wel wat twijfels, maar goed, ik vertrouw wel ook op de arts, ze zullen toch echt wel weten wat ze doen en zij willen uiteraard ook zo veel mogelijk zwangerschappen.
Het lastige is gewoon, dat er geen mogelijkheid is om eicellen te onderzoeken zonder punctie. Het is niet zoals bij mannen, waarbij hun 'product' onder een microscoop bekeken en beoordeeld kan worden. Er kan niet 'zomaar' een eitje weggehaald worden, zonder de bijbehorende medicatie en ingrepen. 
Ik heb ook nog gevraagd hoe het met mijn afgestane eitjes is gegaan, daarvan zijn er 3 met ICSI behandeld en daar is 1 bevruchte eicel uit ontstaan, die ingevroren is. dr C achtte de kans heel klein, dat daar nu een goede embryo uitkomt, wel jammer voor die andere vrouw natuurlijk, maar aan de andere kant ook wel weer een opluchting. Zou zuur geweest zijn als er dadelijk wel een zwangerschap is (maar het zou dus wel kunnen, kans is alleen heel klein).

Het traject gaat dus voor mij verder met een IUI-behandeling. Hierbij wordt zaad direct in de baarmoeder ingebracht, op het moment dat ik het meest vruchtbaar ben, dus rond mijn eisprong.
Het moment van een naderende eisprong kun je zelf 'monitoren', door urinetestjes (en temperaturen) en er hoeven dus geen hormonen of medische ingrepen meer plaats de vinden.
De eerste poging wordt je wel wat meer begeleid, doordat je rond dag 10 (na begin menstruatie) naar de kliniek gaat voor een echo, waarbij ze kijken hoe groot het groeiende eitje is. Een dag of 2 later doe je dat weer, zo kunnen ze voorspellen wanneer de eisprong zal zijn en dan wordt de inseminatie dus gepland.
Ze helpen je ook met het plannen van de urinetesten, en als dit ook een betrouwbaar beeld oplevert, dan kun je de IUI-poging erna (als dat nodig is) helemaal zelf bijhouden wanneer je eisprong zal zijn en hoef je alleen naar de kliniek voor de inseminatie.

Nu dus eerst gaan genieten van de feestdagen en een heerlijke vakantie, om goed uitgerust in het nieuwe jaar aan de eerste IUI te kunnen beginnnen.
Kijk er naar uit, het voelt nu toch een beetje alsof ik niks doe, maar aan de andere kant is het ook belangrijk om mijn lichaam even wat rust te gunnen.
Hoop dat 2012 echt het jaar wordt waarin mijn grote wens in vervulling gaat!

Via deze weg wil ik iedereen, die ik dit nog niet toegewenst heb, hele fijne kerstdagen en een heel gelukkig, gezellig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen!