terugblik op 2011

In de laatste uren van de laatste dag van 2011 kijk ik nog even 'officieel' terug op het afgelopen jaar en hoe ik dat beleefd heb.
De laatste 3 maanden van het jaar stonden vooral in het teken van mijn eerste poging om zwanger te worden en door dit blog lijkt het misschien alsof dit allesomvattend in mijn leven is. Maar dit is zeker niet zo, al is het natuurlijk wel iets, wat heel erg belangrijk is.

Het begin van 2011 was voor mij persoonlijk heel zwaar. Ik zat niet zo goed in mijn vel, was druk bezig met het zoeken naar de juiste weg om mijn kinderwens te vervullen en daarnaast gebeurden er in mijn familie en vriendenkring ook een aantal heftige dingen. Zo was het verlies van Robin*, het zoontje van mijn beste vrienden, nog maar heel pril en zag ik hun verdriet en worsteling.
Ook waren we in de familie de schok van het plotselinge overlijden van mijn oom in augustus 2010 nog maar nauwelijks te boven, toen het echt duidelijk werd dat mijn lieve peettante de strijd tegen kanker toch echt snel zou gaan verliezen.

De avond voor het overlijden van mijn oma in 1999 had ik me voorgenomen om mijn dankbaarheid en liefde voor haar op papier te zetten (we zijn in onze familie niet zo van het 'zeggen'), maar de kaart ging helaas ongeopend met mijn oma mee in haar kist, want ze stierf die avond, toen ik dat plan maakte.
In maart besloot ik dus, dat dit me niet nog eens zou overkomen en ik schreef 'gauw' een kaart om die aan mijn ouders mee te geven, die voor het laatst bij mijn tante op bezoek gingen. Wat was ik boos en vooral verdrietig, toen een uur later het telefoontje van papa kwam, dat de kaart helaas weer ongeopend zou blijven.....
Tante M. stierf  4 dagen voor haar 54e verjaardag, veel te jong, zoals het dan cliche klinkt.
Op 1 van de eerste pagina's in mijn babyfoto-album staat ze lachend afgebeeld, terwijl ze mij in het ziekenhuis in bad doet (ze was verpleegster en kwam natuurlijk elke dag even bij haar petekind kijken). Wat had ik deze weg naar het moederschap ook graag met haar gedeeld, ze had het vast en zeker bijzonder gevonden.
Als ik wandel, tijdens oefentochten voor mijn langeafstandswandelingen (een hobby die ik met haar deelde), maar ook op andere momenten in de natuur, gebeurt het vaak dat een lieveheersbeestje of vlinder ineens opduikt en mijn aandacht trekt. Ik beeld me dan altijd in dat zij het is, die me zo laat weten dat ze toch dichtbij me staat.

Helaas kwam het verdriet in meerdere etappes die periode, want op 1 maart had ik ook al afscheid moeten nemen van onze labrador Fergie, die meer dan 14 jaar heel veel plezier en liefde in ons gezin, maar ook in de rest van onze omgeving, bracht. Ze was een hele slimme, vrolijke, enthousiaste (zeker als je met een balletje op de proppen kwam) en lieve hond, die al die jaren veel met ons en met mij gedeeld heeft.
Ze ging ineens heel snel achteruit. de week voor haar overlijden waren we (op mijn verzoek) even bij de dierenarts en vroeg ik hem, waar we op moesten letten, zodat we zouden weten wanneer het voor Fergie 'genoeg' was. Ze liep toen al moeilijk en verloor wat bloed, maar hij gaf aan dat we dat echt wel zouden merken en dat hij op dat moment nog steeds een hond zag die plezier had in ons gezelschap.
Maar een paar dagen later sloeg dat opeens op en kwam ze haar mand nauwelijks nog uit, dus hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om haar te laten inslapen. De laatste nacht bracht ik door op een matras naast haar, in de woonkamer van mijn ouders. Die nacht moest ik haar een paar keer helpen met opstaan en stond ik buiten in mijn pyjama, terwijl zij haar behoefte deed. Wat een verdriet, maar ik was wel blij dat ik nog een keer zo dicht bij haar kon zijn.

Gelukkig kent een leven niet alleen verdriet en teleurstelling, zo ook mijn leven en jaar niet en kan ik ook terugkijken op een heleboel geweldig leuke, grappige, indrukwekkende en mooie ervaringen!
Op de avond van het overlijden van mijn tante besloot ik om de wens en het verlangen om weer naar 'mijn' land Amerika te gaan, te realiseren en ik boekte mijn vliegticket voor 11 dagen in oktober. Iets moois om naar toe te leven en nog mooier werd het, toen mijn allerliefste vriendinnetje Susan in juni ook bijboekte! Ook zij had het nodige te verstouwen gehad in de achterliggende periode en zo konden we een aantal maanden ontzettend samen genieten van alle voorbereidingen!
Door alle drukte (ik werkte meer dan fulltime op school en de Makro) kwam ons vertrek heel snel dichterbij en van 18 t/m 28 oktober genoten we van een toptijd in Washington en New York. De steden, maar ook de enorm prachtige natuur in Shenandoah National Park, hebben een onuitwisbare indruk achter gelaten en we kunnen allebei de herinneringen gebruiken als we het weer even moeilijk hebben.

Vorig jaar maakte ik een reis naar Zuid-Afrika en ik had me toen al voorgenomen om in 2011 nog twee lange en verre reizen te maken, voordat ik een concretere invulling zou gaan geven aan mijn kinderwens.
Eerst was het plan om naar Indonesie te gaan, maar doordat daar een aantal vulkaanuitbarstingen plaatsvonden, besloot ik naar China te gaan. Ook dit keer weer met een groep op rondreis. Het werd een hele mooie reis, al was ik niet zo onder de indruk van het land als het jaar ervoor en was ook het reisgezelschap minder 'bijzonder' dan in 2010.
Maar ik vind toch echt dat ik niet mag zeuren, want in 3 weken stond ik op de Chinese muur, zag het terracotta-leger in Xi'an en huilde bij de aanblik van de rijstvelden in het zuiden van het land. Onvergetelijke ervaringen!

In april werden de ideeen om een huis te kopen in plaats van te huren wat serieuzer door een bezoek aan een hypotheekadviseur en papa en ik zochten een tijdje op internet naar mogelijke koopobjecten. In een week in mei gingen we op dinsdag op bezichtiging bij een huis wat hij gevonden had, maar dit was voor ons allebei gelijk een duidelijk 'nee'. Ik voorspelde toen al, dat ik een beetje 'bang' was, dat de bezichtiging van het huis van mijn keuze, de dag erna, wel eens de laatste bezichtiging zou kunnen zijn. Op papier was het namelijk echt 'mijn droomhuis'.
En zo geschiedde, want toen we die woensdagmiddag het tuinhekje open deden (we waren wat eerder dan de makelaar daar, die later verklaarde dat het hekje altijd op slot is) en ik de tuin instapte en het huis zag, was ik gelijk verkocht. Dat gevoel werd alleen maar sterker, toen we door die lege kamers liepen en 5 dagen later zaten papa en ik bij de hypotheekadviseur om concreet te laten berekenen, of het haalbaar was voor mij om dit huis te kopen.
Het stond al meer dan 3 jaar leeg, was ontzettend in vraagprijs gezakt en er waren ook al meerdere voorlopige kopers geweest, maar ik ben er van overtuigd dat het huis op mij gewacht heeft en op 6 juli ondertekende in de hypotheekakte bij de notaris!
Het huis voelt inmiddels als een thuis, vooral papa heeft heel veel werk erin gestopt, maar ik heb er nog geen dag spijt van. Het huis past bij mij, niet standaard, niet strak, een beetje rommelig en ik hoop dat ik hier heel veel jaren van mag genieten (en natuurlijk het komend jaar een kinderkamer mag inrichten :) ).

In de laatste week van het schooljaar 2010-2011 had ik een sollicitatiegesprek op de school, waar ik al een tweetal jaren als vaste vervangster werkte en inmiddels me ook echt thuis voelde en op de valreep voor de vakantie kwam het goede bericht, dat ik een jaarcontract zou krijgen en dus het hele schooljaar full-time aan de school verbonden zou zijn!
Inmiddels zijn we halverwege het schooljaar en het is in periodes best heftig (geweest), maar ik leer er heel veel van en heb hele fijne collega's, die in al mijn wel en wee met me meeleven.

In de laatste week van de zomervakantie werd ik voor de derde keer tante, dit keer van een nichtje, Lotte!
Na de twee 'mannen'  Jochem en Twan weer heel bijzonder en het is inmiddels een flinke dame, waar ik heel erg van geniet!

Naast deze specifieke verdrietige en mooie herinneringen, kan ik ook terugkijken op een heleboel 'gewone' leuke momenten. Zo geniet ik nog steeds heel erg van mijn werk op de Makro, iets wat ik als 'hobby'  bestempel, omdat ik natuurlijk al een full-time baan in het onderwijs heb. En het is zeker zwaar, maar vooral het contact met de collega's maakt het voor mij heel waardevol. Ze voelen als 'familie' en naast de gebruikelijke werkdruk en -stress voel ik er ook heel veel warmte en gezelligheid.

Ook heb ik de waarde van vriendschap weer (en nog steeds) mogen ervaren. Iedereen maakt zoveel mee, maar je weet dat je altijd bij je vrienden terecht kunt en ik waardeer hun interesse, gezelligheid en warmte echt enorm!
Dat geldt uiteraard ook voor mijn familie. De keuze die ik gemaakt heb, is toch een bijzondere weg, en niet iets wat ze misschien voor mij gewenst hadden. Maar ik voel de steun en weet dat ze me op deze weg zullen helpen.

Door mijn weg naar het moederschap heb ik op het internet ook een bijzondere groep vrouwen leren kennen, allemaal met dezelfde wens, die bij sommigen al vervuld is. Heel speciaal om met je vragen en verhalen bij deze vrouwen terecht te kunnen, die weten wat je doormaakt. In november ontmoette ik er een aantal tijdens een Sinterklaasviering en het was heel gezellig.

Een bewogen jaar dus, zoals denk ik voor heel veel mensen geldt. Ik ben benieuwd wat 2012 me gaat brengen. Zal die zwangerschap dit jaar gerealiseerd worden? Mag ik volgend schooljaar ook weer op deze school werken? Blijf ik bij de Makro werken of wordt het op een gegeven moment toch te zwaar?
Welke dingen ga ik beleven met mijn vrienden? Blijft iedereen in mijn omgeving gezond?
We zullen het zien!

Ik wens al mijn lezers een heel mooi uiteinde vanavond en een geweldig begin van 2012. Dat jullie in het nieuwe jaar blijven dromen, dat dromen blijven uitkomen, dat jullie genieten van de kleine dingen en vooral van elkaar, in goede gezondheid!

En uiteindelijk draait het om de liefde, in al zijn verschijningsvormen. Hoop dat jullie hier allemaal veel van mogen ervaren het komend jaar! Mooi beschreven in onderstaand filmpje (klik op de link)
een jaar van liefde