donderdag 16 februari 2012

en weer wachten....

Inmiddels bijna 24 uur na de inseminatie, dus wachtdag 1 zit er al bijna op :)
Het is gisteren heel goed gegaan, we waren er precies op tijd (mama en ik), en het was mega-rustig in de wachtkamer, ik gelijk naar het toilet. Toen ik eraf kwam, mochten we ook al doorlopen.


De arts was heel vriendelijk, herkende mijn moeder ook van de vorige keren (gaf mij een hand en daarna 'moeders', lekker Brabants).
Ik moest weer controleren of de geboortedatum van mij klopte en heb dit keer ook dat buisje met inhoud eens goed bekeken :). Er zit echt maar heel weinig in, is net water, alleen iets minder vloeibaar en alleen het puntje van dat buisje was gevuld. Raar idee dat daar zulke belangrijke dingen in rondzwemmen.

Maar goed, terwijl ik me uitkleedde gevraagd naar verschil Decapeptyl en Pregnyl, kwam hij eerst met bijdehande opmerking dat het ene met een D is en het andere met een P. Maar het verschil is, dat Pregnyl rechtstreeks op het eiblaasje werkt en dus aanzet tot een eisprong, terwijl Decapeptyl iets in de hersenen doet, waardoor de hypofyse een seintje geeft aan de eierstok dat het eiblaasje moet springen (zoiets in ieder geval). Pregnyl is schaarser, dus soms gebruiken ze het een en dan het ander.

Het inbrengen van de eendebek voelde ik wel weer even, maar daarna eigenlijk nauwelijks iets. Volgens mijn moeder spoot hij wel langzamer dan de vorige keer, maar dat weet ik dus niet.
Terwijl ik me weer aankleedde, zei dr Ruis: "het enige wat je vanavond nog hoeft te doen, is een kaarsje aansteken. Of heb je dat al gedaan toen je thuis wegging? Al is dat meer wat voor moeders om te doen."

Mama beaamde toen, dat ze dat inderdaad altijd doet. Wel leuk! Aan de hoeveelheid kaarsjes en positieve gedachten die door iedereen in mijn omgeving worden opgestoken en worden 'uitgestraald', zal het in ieder geval niet kunnen liggen!

Omdat we bij binnenkomst nog geen koffie gedronken hadden, heb ik toen koffie gepakt in de wachtkamer. Vorige keer was ik in de auto gaan liggen en kon Nadja al beginnen te rijden, maar a) stond die auto nu pal voor de ingang van de kliniek en dacht ik dat het er wel heel raar uit zou zien als ik daar met mijn benen hoog op het dashboard ging liggen en b) dacht ik: wat maakt het uit, gewoon even rustig hier zitten.

Dus lekker even koffie gedronken, kwam de baliemedewerkster nog heel lief vragen: 'jullie zitten toch niet op een afspraak met de medisch assistente te wachten he? (want het is normaal in de kliniek zo, dat je na je gesprek bij de arts ook nog naar de assistente gaat, om afspraken te plannen of om dingen te vragen). Was dus niet zo, ze was echt heel attent en aardig en zei uiteraard dat het helemaal prima was dat we nog even daar zaten.

Terug in Limburg heel gezellig met mama bij Van der Valk gegeten, lekker visje (om maar in de zwem-sferen te blijven :) ) om half 10 weer thuis na een lange dag.
Op naar 2 zenuwslopende weken!

dinsdag 14 februari 2012

on the fast track

Mijn lichaam heeft blijkbaar haast om aan een volgende poging te beginnen, want eerder dan gedacht komen de nieuwe wachtweken eraan.
Vorige week maandag, nadat in het weekend mijn ongesteldheid was doorgebroken, heb ik de kliniek weer gebeld voor een afspraak, om de groei van een nieuw eitje weer met een echo te bekijken.

Die echo stond voor vandaag gepland, Valentijnsdag, vond de assistente aan de telefoon wel een mooie dag om te beginnen :).
Het is vandaag dag 11/12 van mijn cyclus, afhankelijk van het wel of niet meetellen van de vrijdag, dat mijn menstruatie heel licht begon.
Ik had gisteren al een ovulatietest gedaan, daar was een heel, heel licht roze streepje te zien. Het streepje moet net zo fel zijn als het controlestreepje en dat is dan het teken, dat de eisprong tussen de 24 en 36 uur later plaats zal vinden.
Vandaag tijdens de lunchpauze weer een testje en nu was er al een heel duidelijk streepje te zien, maar nog steeds geen piek.
Toch ging er toen wel al de gedachte door mijn hoofd, dat de inseminatie waarschijnlijk al voor het weekend plaats zou vinden. Want als dat streepje nu al bijna maximaal was, dan zou het morgen nog feller zijn en dan zou ik donderdag, hooguit vrijdag moeten gaan.

Maar goed, na school gelijk op weg, kon weer heerlijk doorrijden en kwam kwart over 5, een paar minuutjes te laat, aan bij de kliniek.
Het was erg rustig in de wachtkamer en er was dan ook maar 1 wachtende voor me. Werd na een kwartiertje binnengeroepen bij dezelfde arts als 4 weken geleden.
Hij vroeg me weer eerst op welke dag ik zat, na mijn uitleg ging hij uit van dag 11. Ik liet hem ook de teststaafjes zien en hij zei, dat de eisprong er inderdaad aan zit te komen. Hij was gelijk optimistisch dat deze poging gewoon raak moet zijn, was wel heel leuk om te horen! (al koop je er niks voor, natuurlijk).

Mijn baarmoeder zag er geweldig uit, volgens de arts, mooi dik slijm, klaar om een bevrucht eitje te ontvangen. Ook de eicel-folikel had hij zo gevonden. Ik zei dat ik vorige keer rechts een eitje had, maar het is dus niet zo dat je dat afwisselt. Dit grote folikel zat ook weer rechts en had een gemiddelde grootte van 18mm, dus al behoorlijk op weg naar de gewenste 20-22mm.

Ik vroeg hem, om ook nog even te kijken of er links niet ook een eitje zat (stel je voor). In eerste instantie kon hij de eierstok niet vinden, moest behoorlijk duwen en 'roeren' voordat hij wat zag, maar die eierstok was leeg.
Gelukkig, hoef er ook maar 1 :)

Hij gaf aan, terwijl ik me aankleedde, dat hij toch eigenlijk wel morgen een inseminatie wil doen! 'Is dat mogelijk?', stelde hij. Ik antwoordde, dat ik het dan het liefst wel zo laat mogelijk wil, ivm werk en afspraken die ik al heb staan.
Dat was geen probleem, want ik zou nu toch eerst een decapeptyl-spuit zetten, om zeker te weten dat er morgen een eisprong is en dan kun je het beste 24 uur later insemineren.
Liever te vroeg, dan te laat, zei hij nog, want zaadjes kunnen best nog een tijdje blijven leven, totdat er een eitje langskomt, maar andersom is dat niet het geval.

Nou, dat is dus wel heel rap! Op dag 12 al een inseminatie, 14 dagen later testen, is dus een cyclus van 26 dagen. Dat is toch wel wat korter dan ik normaal heb, maar dat is ook niet erg.
In de wachtkamer gauw al wat mensen gesmst en Nadja belde gelijk even. Ze kan morgen helaas niet als taxichauffeur optreden, zit natuurlijk ook met haar werk. Is ook niet erg, desnoods ga ik eerst 10 minuten met mijn benen op het dashboard en dan zelf rijden.
Mama kan gelukkig wel mee, want ik moet er morgen om 18.00 uur zijn.
De assistente gaf mij de spuit, die ik zelf weer mocht zetten, geen probleem en dat was dus de aftrap van IUI 2.

Dus iets eerder dan gedacht begin ik aan de wachtweken, maar des te eerder heb ik een positieve test in handen, om maar gelijk met een positieve vibe te beginnen he! :)
De testdatum zal 29 februari zijn, de schrikkeldag, dus wel bijzonder.
Op naar morgen!

zondag 5 februari 2012

too good to be true...

Helaas, poging 1 was geen gelukstreffer en de voortekens die ik had, wezen in ieder geval niet op een zwangerschap. Jammer!

Vrijdagochtend was er nog steeds geen teken van een aankomende ongesteldheid en heb ik bij  mijn moeder thuis een test gedaan. Je moest 5 minuten wachten, dus test afgedekt, ontbijt gegeten en toen op 1,2,3 het papiertje opgetild, maar we zagen maar 1 streepje.

Was voor een slitseconde wel verbaasd, omdat ik natuurlijk wel een beetje het idee had dat het wel gelukt was, maar al heel snel was er ook het gevoel van 'tja, dit kan ook gebeuren, het is niet anders'.
Moest ook gelijk over tot de orde van de dag, want ik moest werken.
Wel nog even opgezocht of het kwaad kon dat ik geen 'verse' urine had gebruikt, daar waren de meningen wat over verdeeld op het internet.
Maar gedurende de ochtend voelde ik toch in mijn onderbuik andere dingen dan de afgelopen weken, tekenen die ik herkende als de aanloop naar een menstruatie.

Op mijn werk het verhaal wel met een aantal mensen gedeeld, maar ik merkte dat ik er niet bijzonder verdrietig of teleurgesteld bij was. Natuurlijk is het heel jammer, maar het is pas poging 1, dus ik vind dat er nog geen reden is tot wanhoop of extremere emoties. De natuur en de statistieken wijzen nu eenmaal vaker naar een geslaagde poging binnen een half jaar of 8 maanden, dan binnen 1 maand.

's Avonds mezelf lekker verwend met een biefstuk :) en ook gisteren een lekker rustig dagje gehad. Door alle drukte en emoties van de afgelopen week, zowel van deze poging als op het werk, vond ik het wel lekker om eens niks te doen of af te spreken. Gewoon alleen met mijn eigen gedachtes en in mijn omgeving. En daarbij is het ook veel te koud om naar buiten te gaan :)
Heel even spookte de gedachte wel door mijn hoofd, 'stel dat het niet gaat lukken' en 'stel dat die embryoloog gelijk had en dat er echt iets met mijn eitjes is', maar daat is nu nog helemaal geen realistisch denkbeeld, dus dat heb ik gauw weggestopt.


Dus de teleurstelling is er wel, maar ik kijk ook gewoon vooruit. Dat is het fijne van IUI, je kunt elke maand weer een nieuwe poging doen.
De planning is, om op Valentijnsdag weer een bezoekje te brengen aan de kliniek voor een uitgangsecho. Dan ben ik op dag 11 en hoop ik dat ze weer een goede voorspelling kunnen doen over de aankomende eisprong. En wie weet kan dat dan dit keer zelfs zonder Pregnyl, helemaal in mijn eigen cyclus, met de inseminatie op zaterdag, lekker handig weer ivm werk.

Vol goede moed en hoop dus op naar poging 2!