weer een mooie folikelmeting

Een dag later dan de afspraak, maar gisteren had ik echt geen tijd om een verslag te schrijven van de tweede folikelmeting bij Geertgen.

In de ochtend weer Susan en mama opgehaald, die me ook nu weer voor de gezelligheid en de steun vergezelden op de rit van en naar de kliniek.

Op zaterdag plannen ze alleen de afspraken die echt niet door de week kunnen, dus vanzelfsprekend was het een stuk rustiger dan normaal in de wachtkamer en waren we eigenlijk weer vrijwel direct aan de beurt.

Ik was dit keer bij dezelfde arts die ik ruim een week eerder ook bij de uitgangsecho had gezien, een positieve, rustige man, die gelijk to-the-point kwam.

Hij zag aan de echo gelijk dat het baarmoederslijm al keurig op dikte is, mat dat ook op, maar gaf niet door hoeveel milimeter het was. Ook niet belangrijk, mij zeggen die getalletjes toch niet zoveel.

Veel benieuwder was ik naar het aantal folikels. Was het zoals de arts van afgelopen woensdag zei, hetzelfde aantal? Of kreeg Susan toch gelijk en waren er ineens meer te zien?

In een rap tempo verschoof hij de echokop van de linker- naar de rechtereierstok en telde ondertussen: 1,2,3,4,5,6,7,8 aan deze kant (vergelijkbaar met woensdag), 9,10,11,12,13,14,15! Het ging razendsnel, ik vind het echt knap dat hij zo snel het overzicht had, maar hij doet dit dagelijks, dus zal er vast en zeker verstand van hebben! J

Ongelofelijk, 15 folikels! Een echte broedkip dus! Zo knap dat die hormonen dat te weeg brengen in mijn lijf.

Terwijl ik me aankleedde, hoorde ik hem zeggen: dinsdag de punctie. Oei, dacht ik gelijk, dat zou slecht uitkomen op mijn werk. Er is die dag een crematie van een collega en veel collega’s zouden die bij willen wonen. Hij vroeg nog: ‘komt dat uit?’ Alsof ik kan zeggen: ‘Nee, kan het ook op woensdag?’. Dit soort dingen is nu eenmaal niet te plannen.

Maar toen realiseerde hij zich dat hij zich vergiste, hij dacht dat het vrijdag was. Dus hij ging verder met: ‘maandagavond decapeptyl spuiten (zorgt voor een eisprong 36 uur later) en dan woensdagochtend dus de punctie’.

Poeh, dat komt dan dichtbij! Net het goede nieuws van die 15 folikels en nu al gelijk bezig met de volgende stap. Maar goed, dat wist ik uiteraard.

Hij ging nog even kort in op het spuitschema van de komende dagen, want dat komt heel erg nauw, maar de assistente zou de rest van de gang van zaken dadelijk wel uitleggen.

Ik kreeg nog de kans om wat vragen te stellen en ik vroeg dit keer naar de verdeling van de eicellen. Aan eicellen kun je nog geen kwaliteit zien, dus het wordt gewoon ‘om-en-om’ verdeeld, steeds als er 1 uit mijn eierstok wordt gehaald. Dus 1 voor mij, 1 voor de ontvangster, 1 voor mij, 1 voor de ontvangster enz.

Toen door naar de vriendelijke Brabantse assistente, die alles nog eens op een rijtje zette voor mij, zodat helemaal duidelijk is wat ik de komende dagen moet gaan doen.

Er komt nogal wat medicatie bij kijken, kreeg zelfs de pijnstillers al mee die ik een uur voor de ingreep moet innemen, alvast als preventie.

Tijdens de ingreep krijg ik dormicum, een middel waar je binnen 5 minuten dronken van wordt, zoals ze zei en Susan kon dit beamen. Ben benieuwd!

Op de verdere gang van zaken zal ik woensdag na de punctie wel ingaan, ik moet er in ieder geval om half 10 ’s ochtends zijn en hopenlijk mogen zowel mama als Susan me tijdens de ingreep begeleiden.

Ik probeer er nu nog niet teveel bij stil te staan, het zal geen pretje zijn, maar er zijn vast en zeker weer ergere dingen. Ik zie het woensdag wel!

Op de terugweg lekker voor lunch gestopt en (heel toepasselijk) een uitsmijter met 3 eieren gegeten, gezellig!

’s Avonds was de 60^e verjaardag van mijn oom en had ik de kans op nog wat meer familieleden op de hoogte te brengen. Moest natuurlijk ook spuiten, dus dat was al een goed aanknopingspunt. Ook kon ik wat meer met andere familieleden praten over hoe het allemaal in zijn werk gaat en dan vooral over wat er over 16 jaar zou kunnen gebeuren.

Ik ben nog steeds heel blij met alle reacties die ik ontvang, iedereen is zo meelevend, positief en complimenteus, word er soms echt verlegen van.

Heb dan ook nog geen moment spijt dat ik hier zo open in sta en alles gelijk met iedereen deel, het voelt gewoon goed.

Toen ik op de verjaardag weg ging, had ik wel even een moeilijk moment. De vrouw van mijn oom (mijn peettante) is afgelopen maart veel te jong aan kanker overleden en ik zag haar foto op de kast staan. Toen bedacht ik me, hoe graag ik dit ook met haar had willen delen. Weet zeker dat ze met me mee geleefd zou hebben en hoop dat ze toch ergens is, waar ze mee krijgt wat er nu allemaal met haar petekind gebeurt.

Vandaag ook weer een lange dag achter de rug, want ik ben naar Maarn (bij Utrecht) geweest voor een forum-meeting. Via internet heb ik al een hele tijd contact met een groep alleenstaande dames die net zoals ik de wens hebben om moeder te worden en dames bij wie die wens al in vervulling is gegaan.

Met deze mede-BAM-mers heb ik in de afgelopen maanden gepraat over de gedachten, ideeën en vragen die er allemaal komen kijken als je aan deze reis begint.

Vandaag zag ik een groot deel dus voor het eerst in het echt en de dames met kinderen hadden hun schatjes uiteraard bij zich.

We hadden lootjes getrokken (het is immers bij Sinterklaas J ) en er kwamen zelfs 2 pieten op bezoek!

Doordat we uiteraard iets gemeenschappelijk hebben, is het contact gelijk gelegd en ik heb dan ook een  hele gezellige middag gehad!