mooie opbrengst!

Om maar te beginnen met wat iedereen wilt weten: er zijn 9 eicellen gevonden in de folikels, dus ik heb er 5 mogen houden en 4 zijn er naar de ontvanger gegaan. Heel netjes dus (maar stiekem wat minder dan ik gedacht had, maar ik mag niet zeuren, vind ik van mezelf).

Dan nu het verhaal van vandaag:
Het viel me mee wat betreft mijn zenuwen, het ging eigenlijk allemaal heel goed. Was er gisteren natuurlijk wel mee bezig, maar ook gewoon lekker gewerkt, vergadering gehad, boodschapjes gedaan.
Mama kwam gisteravond al naar mij toe en bleef bij me slapen, omdat ik dan 's ochtends gelijk op pad kon en niet eerst via Wijnandsrade hoefde te gaan.
Ik zou kunnen zeggen dat ik niet zo goed geslapen heb vanwege de zenuwen, maar het had er vooral mee te maken dat ik niet gewend ben dat er iemand naast me ligt en ik een hele lichte slaper ben. Als iemand dus een beetje hard zucht of snurkt, dan merk ik dat gewoon. Maar het was ook wel gezellig.

Om 8 uur vanochtend kwam Susan en toen dus via de Middenpeelweg naar Gemert, om de ochtendspits bij Born te vermijden. Ik had wel behoorlijk wat last van mijn onderrug en ook laag in mijn buik, dus het werd echt tijd dat die eitjes eruit gehaald werden.
Precies een kwartier voor de afspraak (wel hier en daar wat harder gereden dan toegestaan, maar ala) reden we het terrein van de kliniek op. Moest dit keer in een ander gebouw zijn dan al de vorige afspraken, de echte medische ingrepen worden dus op een andere plek gedaan.

Het had wel iets van een varkensfokkerij (klinkt erg oneerbiedig, maar daar moest ik echt aan denken, je verwacht een soort ziekenhuisachtig gebouw), het terrein, zo'n grote agrarisch, loodsachtig gebouw :), waar denk ik de laboratoria inzitten. Wij moesten in een kleiner gebouw zijn en werden door een vriendelijke gastheer ontvangen, naar de wachtruimte gebracht en van koffie en thee (en een hele bak koekjes) voorzien.

Uiteindelijk kwam de assistente en die vroeg wie er met mij mee naar binnen zou gaan tijdens de punctie. Ik vroeg of Susan en mama allebei mochten, maar dat mocht helaas niet,  de tweede persoon zou dan in de weg kunnen staan. (toen ik in behandelkamer kwam, vond ik dat eigenlijk een beetje raar, het was echt een behoorlijke ruimte en er had best nog iemand aan het hoofdeinde, achter mijn moeder kunnen staan, maar goed).
Na me deels uitgekleed te hebben in een halletje, dus de behandelruimte binnen, dan is het toch wel heel spannend. Deze ruimte had uiteraard echt iets medisch, met vooral aanwezig 'de stoel', maar ook tafeltjes met instrumenten en dergelijke. Heel precies heb ik niet gekeken, moet ik eerlijk zeggen.
Tot op dat moment viel het nog wel mee met de zenuwen. Maar toen ik in die stoel moest gaan zitten, besefte ik wel: 'nu is het zover!'

Dr C. (een vrouwelijke arts) deed de ingreep, vond ik wel heel fijn, want ik heb haar in het begin van het traject een paar keer gezien en vond haar altijd erg prettig.
Ze vroeg me wanneer ik welke medicijnen genomen had en van de zenuwen kwam ik niet meer op de namen! Die decapeptyl kon ik me nog wel herinneren, maar toen ik zei dat ik toen ook fostimon gespoten had, keek ze heel verbaasd en vroeg ik me af of ik iets fouts gedaan had!
Ik dus uitgelegd dat ik om kwart voor 8 de spuit gezet had die echt precies op dat moment moest, kwam echt niet meer op de naam, maar om mijn eigen cyclus te onderdrukken en toen om kwart voor 11 de deca en het hormoon.
Bleek wel goed te zijn, maar toch heel spannend even.

Toen het infuus, geen pretje, is toch een behoorlijke naald en je zit echt te wachten tot ze gaan prikken en dan duurt de pijn nog even, omdat ze dat slangetje inbrengen en zo.
Als eerste werd wat bloed afgenomen, omdat ik ook donor ben en ze nog eens controleren of ik niks onder de leden heb.
Daarna zei ze, dat ik het spul ging krijgen wat zou voorkomen dat ik flauw zou vallen, omdat van de dormicum je bloeddruk gaat dalen en de antropine (oid) gaat dat tegen, dus die kreeg ik eerst.

Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren dat ik ook de dormicum kreeg, maar het werd al heel snel wat licht in mijn hoofd.
Het dronken gevoel kwam niet, vandaar dat ik ook niet echt het idee had dat ik dat al gekregen had.
Maar ik weet niet meer heel precies wat er allemaal gebeurd is, dus zal het spul echt wel gekregen hebben. Het is een middel om je rustig te maken, dus geen verdoving.
Ik had wel een uur van te voren pijnstillers genomen in de vorm van 2 paracetamol en 1 diclofenac, maar de schede wordt dus niet verdoofd en die prikken zul je toch echt voelen.

Toen gingen ze dus beginnen. Die prik door je schedewand is heftig, maar toen was het nog niet voorbij. Mijn moeder moest op mijn buik duwen en de arts ging dus die folikels aanprikken. Ik heb daar niks van gezien, niet op scherm gekeken of naar beneden, volgens mij alleen maar ogen dicht gehad en liggen 'kronkelen' in de stoel. Want het was echt behoorlijk pijnlijk, zowel het 'roeren' met die echokop als het aanprikken.

(zo lag ik er dus bij)












De arts en assistente zeiden wel de hele tijd dat ik het goed deed en dat ze gewoon alles willen aanprikken. Ze waren echt heel vriendelijk.
Toen was dus de ene kant klaar, even wachten en dan moet er nog een keer door de wand geprikt worden, jippie.
Ook nu moest mijn moeder weer duwen en voelde je de druk, de echostok en de prikjes.
Ik heb dus echt niks gezien van de hele procedure, wel een foto gemaakt van zo'n buisje waar de folikels inzaten.

 

in de rekoeverkamer, nog een beetje pips

Nog heel even blijven liggen toen ze klaar waren en daarna naar de rekoeverkamer, waar ik wat te drinken kreeg.
Susan erbij geroepen, die zat op de gang en al gauw kwam de arts met het bericht: 9 eitjes.
Zoals gezegd, was ik toen wel even een beetje teleurgesteld, omdat ik afgelopen zaterdag bij de echo 15 folikels had, maar het is toch heel wat, dus geen reden om te zeuren.

Hij zei nog dat ik er dus 5 krijg en de ontvanger 4 en dat ik morgen tussen 12 en 5 gebeld wordt met het bericht hoe de bevruchting gegaan is en wanneer de terugplaatsing zal zijn.

Daar nog even gelegen en toen achter in de auto terug naar huis, wat gedoezeld en rond 1 uur was ik weer thuis. 's middags rustig aan gedaan, nog even in het zonnetje buiten gezeten (ongelofelijk, op 30 november), op de bank en in bed gelegen en wat tv gekeken.
Heb om 1 uur 2 paracetamol genomen en zal er straks ook nog wel 2 nemen, maar ik moet zeggen dat het me erg meevalt. Als ik hoest of buikspieren aanspan, merk ik wel iets, maar voel me niet beroerd.

Nu dus op naar morgen, als ik 's middags te horen krijg hoeveel embryo's er ontstaan zijn uit die 5 eicellen en wanneer de terugplaatsing plaatsvindt.