the road so far.....

In dit blogje zal ik wat vertellen over hoe ik tot deze keuze in mijn leven gekomen ben. Ik realiseer me, dat het voor veel mensen niet iets is, waar ze dagelijks mee te maken krijgen en ik snap ook dat het niet voor iedereen een optie zou zijn, maar ik wil wel graag uitleggen, dat het zeker niet iets is, wat je over 1 nacht ijs beslist.

De afgelopen jaren (ben al wat jaren vrijgezel, eigenlijk nooit echt een serieuze relatie gehad) heb ik wel vaker eens mijn gedachten laten gaan over de eventuele optie om alleenstaande moeder te worden, maar nu ik deze leeftijd (35) heb en nog steeds geen partner, werd het de afgelopen maanden allemaal toch wat realistischer en concreter.
Heb ook met familie, vrienden en collega's steeds meer over de keuze om het allemaal 'alleen te doen' gepraat.
Sommige mensen vragen wel eens, of ik het echt zeker weet, dat ik dit allemaal alleen wil doen. Nou, natuurlijk niet, er zijn altijd momenten dat je twijfelt, of het allemaal wel gaat lukken, of het niet te zwaar is, kan ik het wel allemaal aan....Maar ik denk dat ook stellen, die een kinderwens hebben en daar voor gaan, die twijfels hebben, zoiets heeft toch een enorme impact op je leven.
Natuurlijk had ik me 10,15 jaar geleden mijn leven op mijn 35e anders voorgesteld, ik zag in dat plaatje in ieder geval een vaste relatie. Maar die is er nu dus niet, dus dan heb ik (vind ik) 2 opties: of ik ga op zoek naar een manier om aan mijn kinderwens als alleenstaande toch een invulling te kunnen vinden, of ik leg me neer bij mijn situatie met de wetenschap, dat het over een paar jaar echt niet meer mogelijk zal zijn om moeder te worden (van een biologisch eigen kind).

Het afgelopen jaar heb ik me dus verdiept in de mogelijkheden die er voor mij zijn, die te verdelen zijn in 'zelf-inseminatie' en 'hulp van een kliniek'.
De keuze van de weg die je wilt bewandelen, is voor een deel afhankelijk van de rol die je voor ogen hebt voor de donor.
In Nederland is het sinds 2004 niet meer mogelijk om als man helemaal anoniem te doneren aan een spermabank. Het kind moet altijd de mogelijkheid hebben om er achter te komen, wie zijn biologische verwekker is. Ik spreek niet van vader, want 'vader' is een emotionele rol die naar mijn mening ook heel goed door iemand kan worden ingevuld die niet biologisch verwant is aan een kind.
Er is hier alleen sprake van een donatie van zaad, om tot een zwangerschap te komen.
Een kind kan op zijn 16e dus de persoonlijke gegevens van de donor opvragen, zodat er (eenmalig) contact mogelijk is en het kind kan zien, van wie hij biologisch afstamt.
Alle donoren, die in Nederland bij een kliniek doneren, hebben zich vastgelegd aan deze voorwaarde.
Als je dus wilt, dat je kind al eerder contact kan hebben met de donor of misschien een kleine rol in het leven van het kind ziet voor de donor, is een 'behandeling'  in een kliniek niet (meteen) de juiste keuze.

Je kunt dan kiezen voor zelfinseminatie (ZI), waarbij je dus zelf 'aan de slag gaat'  tijdens je maandelijkse vruchtbare periode en rond het moment van je eisprong zaad inbrengt van een donor.
Die donor kan dan iemand uit je omgeving zijn, die jou wilt helpen. Het zou dan ook iemand kunnen zijn, die daarna een rol in het leven van het kind speelt. Niet zozeer als 'vader',  maar een persoon die deel uitmaakt van de omgeving van het kind. De mate van contact is voor iedere vrouw anders.
Het ' gevaar' van iemand uit je directe omgeving is (volgens mij), dat er bij regelmatig contact de kans is, dat die man een te emotionele band met het kind kan krijgen en zich misschien wel mede verantwoordelijk gaat voelen voor het wel en wee.
Om dit te voorkomen, kun je ook op internet op zoek naar een donor, die dus alleen zorgt voor het aanleveren van het noodzakelijke zaad, maar verder duidelijk geen verantwoordelijkheid of andere band met het kind wil. (al zijn ook daar wel weer varianten op, maar dat maakt het verhaal nu allemaal te ingewikkeld).
Het probleem bij het zoeken op internet is, dat er ook heel veel mannen reageren die hele andere bedoelingen hebben of mannen die niet eerlijk zijn over hun medische geschiedenis of hoeveelheid vrouwen die ze helpen. Ik zag erg op tegen dit hele zoekproces.
Nogmaals, het voordeel van ZI is, dat het kind dus al eerder contact kan hebben, dat de donor een kleine rol kan spelen in het leven van het kind en dat het (voor sommige vrouwen) fijner is om het in je eigen huis, zonder medische ' ingrepen'  te regelen.

Het kan dus ook via een aantal klinieken in Nederland. Voor mij was de dichtstbijzijnde kliniek, de Geertgenkliniek in Noord-Brabant. Helaas is het niet zo, dat elke fertiliteitskliniek in Nederland (waaronder Maastricht), alleenstaande vrouwen wilt helpen.
Deze kliniek werkt met het principe van wederkerigheid, het idee van 'voor wat, hoort wat', omdat het aantal donoren veel kleiner is geworden sinds 2004 en de vraag alleen maar toeneemt.
Je kunt dan zelf een man uit je omgeving meenemen (bijvoorbeeld je broer, kennis, vriend), die voor de bank doneert en jij krijgt dan het zaad van een andere man. Het is wel zo, dat de kinderen die er ontstaan na inseminatie van de door jouw meegebrachte donor, over 16 jaar ook de gelegenheid hebben om de gegevens van hun biologische verwekker op te vragen.
Ik heb hier niet voor gekozen, omdat ik a) niet zoveel mannen in mijn omgeving heb, die ik dit zou kunnen vragen en b) omdat ik vind, dat ik die man dan toch met een hele verantwoordelijkheid opzadel.
Want hij kan dan nu wel achter zijn besluit staan, maar wie weet hoe hij er over 16 jaar over denk.
Ik zie dit als mijn 'probleem', waar ik ook zelf een oplossing voor moet zoeken.

Ik heb dus gekozen voor het doneren van mijn eigen eicellen. Ik onderga straks een IVF-behandeling, waarbij de aanmaak van eitjes kunstmatig voor gestimuleerd (normaal rijpt er per maand maar 1 eitje). Na de eicelpunctie, waarbij de eitjes dus worden weggehaald, gaat de helft van de eicellen naar een vrouw, die zelf geen eicelproductie meer heeft. Dit kan bijvoorbeeld na een chemokuur of vervroegde overgang.
De andere helft mag je zelf  'houden', met een minimum van 4 eitjes.
Die helft wordt dan bevrucht met sperma van de voor mij geselecteerde donor en als de bevruchting en eerste celdeling goed gaat, wordt er 1 embryo teruggeplaatst, wat dan hopenlijk na 2 weken in een zwangerschap resulteert.
Als dit niet zo is (kans is ongeveer 25% dat het lukt), ga ik bij die kliniek verder met IUI-behandelingen, waarbij op het moment van mijn eisprong donorzaad wordt ingebracht.
Dit is dus het hele zakelijke plaatje van mijn verhaal, waarbij er uiteraard ook emoties een rol spelen in de keuze van de weg die je uiteindelijk kiest.

Ik realiseer me, dat het voor het kind misschien helemaal niet fijn is, om tot zijn 16e te moeten wachten, totdat het plaatje wat betreft zijn afstamming, voor hem compleet is. Maar ik hoop dat ik hem (ik zeg steeds hem, maar bedoel uiteraard hem/haar) kan uitleggen, hoe ik tot dit besluit gekomen ben en dat ik goed over alle opties nagedacht heb.
De afgelopen maanden heb ik me dus verdiept in het uitzoeken naar de optie die voor mij het beste aanvoelt, heb ik veel gesprekken gevoerd met familie, vrienden en collega's en dames op een forum, die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Zij gaven me allemaal af en toe andere inzichten en denkwijzes en dat heeft me allemaal zeker geholpen.
Ook ben ik al een aantal keren bij de kliniek geweest, zowel voor zakelijke informatie als gesprekken met psychologen, om te zien of ik alles wel goed overdacht heb en besef dat het zeker geen makkelijke weg is.
Het is dus echt geen 'bevlieging', ik ga niet over 1 nacht ijs en ben me bewust van de moeilijkheden die het allemaal met zich meebrengt.

Maar niemand weet, hoe de toekomst voor hem/haar zal lopen en ik ga het avontuur aan, met de instelling dat ik op dat moment wel zal handelen zoals het me dan het beste lijkt.
Ik kan me van te voren wel over 100.000 dingen druk gaan maken, maar dat heeft allemaal niet zoveel zin.
Natuurlijk moet je bepaalde dingen, zoals de manier waarop de zwangerschap tot stand komt, maar ook de voogdij voor als er iets met mij gebeurt en het financiele plaatje, goed overdenken.
Maar er zijn zoveel andere dingen die op mijn pad kunnen komen, net zoals er in de afgelopen jaren zoveel dingen gebeurt zijn. En tot nu toe heb ik dat ook allemaal doorstaan, dus ik ga er van uit dat dat de komende jaren ook wel goed zal komen.
Ik kan leunen op ouders en broer en schoonzus en gelukkig ook een heleboel lieve vrienden, iets wat ik zeker nodig zal hebben!