Het is zondagavond en wachtdag 8 komt tot een einde. Nooit gedacht dat de tijd zo langzaam zou gaan en nooit gedacht dat ik er zo veel mee bezig zou zijn!
Natuurlijk heb ik de afgelopen week veel afleiding gehad, door een hele drukke week op school en een avond werken en 2 avonden gezellige sociale dingen, maar toch.
Heel veel mensen zijn inmiddels op de hoogte van mijn traject en dan krijg je ook veel vragen. Mensen willen weten hoe het met me gaat, wat ik voel en wat er nog kan gaan gebeuren. Vragen die ik met alle liefde beantwoord, maar die er ook voor zorgen dat ik er nog meer mee bezig ben.
Dit is afgezien van het feit, dat ik me over-bewust ben van alle dingen die ik voel in mijn lichaam en die een mogelijk teken kunnen zijn van een geslaagde of mislukte poging.
Eigenlijk heb ik vanaf dag 2 al een licht misselijk gevoel in de ochtend, wat de afgelopen 3 dagen een beetje verergerd is in een wee-ig gevoel op meerdere momenten van de dag.
Misselijkheid kan eigenlijk pas vanaf het moment dat het eventueel bevruchte eitje zich innestelt in de baarmoeder, ergens tussen dag 5 en 10, maar op internet zijn ook verhalen te vinden van vrouwen die vanaf de dag van de bevruchting al lichte klachten hadden.
Daarnaast heb ik sinds vrijdag een beetje een veranderd smaakgevoel bij bepaalde dingen die ik eet of drink, maar dat kan uiteraard ook gewoon met het product op dat moment te maken hebben.
Zo at ik vanochtend een boterham met kaas tijdens de oefen-wandeltocht, die heel raar smaakte, maar toen ik 's middags thuis een plak kaas uit de koelkast pakte, smaakte die weer normaal. :)
En de koffie smaakt ook wisselend, maak me zelf ook een beetje gek door steeds weer kopjes uit te proberen, haha!
Tel daarbij op de borsten die pijnlijker worden en de pijn in mijn onderrug en de verwarring is compleet :)
Het lastige van veel klachten is, dat het ook een bijwerking kan zijn van de Pregnyl die ik de dag voor de punctie spoot (al vind ik het wel apart dat bepaalde klachten toenemen, die zouden dan moeten afnemen). En menstruatieklachten en zwangerschapsklachten lijken gewoon op elkaar.
The bottomline is, dat ik echt gewoon geduld moet blijven houden, hoe lastig dat ook is en me vooral niet gek moet laten maken door alle verhalen die er op internet te vinden zijn.
Als het meant to be is, dan gebeurt het en daar kun je niks aan veranderen.
Feit blijft gewoon dat ik er vanaf het begin af aan een goed gevoel over heb en ik hoop dan ook echt dat dat gevoel me niet voor de gek houdt.
Laten we hopen dat het de komende dagen goed blijft gaan, ik mijn rust kan bewaren en ik zaterdag een test kan gaan doen, want dat betekent in ieder geval dat de menstruatie tot dat moment is uitgebleven.
Nog even blijven duimen, allemaal!
Na jaren van gedachten, afwegingen, plannen, orienteren ben ik nu de weg ingeslagen naar het alleenstaand moederschap
zondag 29 januari 2012
zaterdag 21 januari 2012
en het wachten is begonnen!
Vandaag weer een nieuwe mijlpaal op weg naar het moederschap: voor het eerst sta ik aan het begin van de zo beruchte 'wachtweken', zoals de tweeweekse periode tussen de inseminatie (of terugplaatsing) en het hopenlijk uitblijven van een menstruatie genoemd worden.
Omdat ik nog niet eerder zo ver gekomen ben, weet ik ook niet hoe ik deze weken zal gaan ervaren.
Ik kan heel veel 'twee weken' opnoemen die heel snel voorbij gingen, zoals een vakantie in Amerika of Zuid-Afrika, maar als je zo bewust met 1 ding bezig bent, zou het zo maar eens kunnen zijn, dat het wachten een eeuwigheid duurt.
Ik ben normaal niet iemand die heel bewust met haar lichaam en de dingen die ik voel, bezig is. Zo ben ik voor huisartsen vast niet altijd makkelijk, want ik heb dan wel ergens last van, maar als de arts dan specifiek gaat vragen waar het dan pijn doet en wanneer en zo, vind ik dat moeilijk om specifiek te benoemen.
En zo weet ik dat mijn goede vriendinnetje Nadja (zij is ook mijn fysiotherapeute, als dat nodig is) ook regelmatig om me moet lachen, als ik met klachten bij haar kom, maar ook dan niet precies genoeg ben.
Ik ben al jaren geen anti-conceptiepilgebruikster meer, maar om nu te zeggen dat ik exact weet hoe ik me voel als er een menstruatie aan zit te komen, nee, niet echt.
Bovendien lijken menstruatie en beginnende zwangerschapsklachten heel erg op elkaar, dus 'the bottomline': ik moet het gewoon maar op me af laten komen en maar hopen dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan dus een test mag doen.
Maar laten we even terug gaan naar vanochtend: na een korte nachtrust (geen uitslapen in het weekend, alles voor het goede doel :) ), op pad om eerst Nadja en daarna mijn moeder op te halen. Nadja had spontaan aangeboden om ook een deel van haar zuurverdiende nachtrust op te geven en met ons mee te gaan, eventueel ook om terug te kunnen rijden, mocht dat nodig zijn.
Maar toch vooral voor de morele steun en gezelligheid, heel erg lief en zeer gewaardeerd door mij!
Onderweg zagen we op het navigatiesysteem dat we net voor de geplande afspraak aan zouden komen en Nadja vroeg toen, hoe lang het lopen was van de parkeerplaats naar de ingang van de kliniek.
Wat voor mij (en mama) inmiddels zo vanzelfsprekend is, is voor anderen natuurlijk heel onbekend!
En bij een kliniek dacht zij gewoon dat het zo'n groot ziekenhuis-formaatgebouw was, waarbij jij vaak een heel stuk moet lopen van de auto naar de ingang.
De vergelijking met een fysiotherapiepraktijk bracht duidelijkheid! :)
Eenmaal binnen werd ik ook vrijwel direct binnengeroepen bij de arts, op zaterdag plannen ze hier ook alleen de afspraken, die echt niet kunnen wachten, zoals IUI's en echo's, dus dan is het aanzienlijk rustiger.
Ik liet de arts de LH-test zien, die ik net van te voren gedaan had, maar hij zei gelijk dat dit zinloos was, omdat mijn eisprong kunstmatig door de pregnyl-injectie was opgewekt.
Ik moest op het buisje met het (bewerkte) zaad controleren of mijn geboortedatum klopte (stel je voor ze gebruiken het verkeerde zaad :)) en daarna gaf de arts aan dat ik me uit mocht kleden.
Ik vertelde toen, dat ik van een onderzoek had gelezen, waarin aangetoond was, dat de kans om zwanger te raken groter is, als je na de inseminatie nog 15 minuten blijft liggen. Het verslag van dat onderzoek kwam op mij wel betrouwbaar over, grote groep deelnemers etc, maar ik merkte aan zijn houding dat hij er geen waarde aan hechtte.
Eenmaal in de stoel ging hij ook uitleggen waarom niet. Hij vertelde heel rustig en stap voor stap wat hij deed en op een poster aan de muur kon ik ook 'meekijken'. Met behulp van een spuitje, waar een slangetje aan vast zat, werd de inseminatie gedaan.
Het spuitje werd aan het begin van de baarmoedermond geplaatst en het slangetje werd tot helemaal in de baarmoeder gebracht, waardoor de afstand tot de eileiders zo klein mogelijk is.
(in dit filmpje zie je wat er gebeurt tijdens een IUI)
De hele procedure duurde maar een paar minuutjes en was voor mij ook niet ongemakkelijk of pijnlijk, ik merkte er eigenlijk vrij weinig van.
Na het aankleden legde hij nog even uit hoe het nu verder gaat.
Even maakte hij het nog spannend, want hij begon met: 'als je over twee weken nu ongesteld wordt en de poging dus niet gelukt is, had ik graag dat je voor de volgende poging... en toen dacht ik dus dat hij ging zeggen dat ik dan toch weer IVF moest (mama en Nadja dachten hetzelfde, zeiden ze later).
Maar hij zei dat ik dan ook weer voor een echo moet komen op dag 10, 11 van mijn cyclus.
Nu had ik me sowieso al voorgenomen om dat te doen, omdat ik het toch wel heel fijn vindt om wat meer en duidelijkere controle te hebben dan alleen de LH-testen. Geen probleem dus.
Maar we hopen natuurlijk dat IUI 2 niet nodig is en dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan een zwangerschapstest mag doen.
Mocht dat zo zijn, dan moet ik 3 weken later voor een eerste echo komen, ik zou dan 7 weken zwanger zijn en dan kan er met een inwendige echo ook gekeken worden of er een hartje klopt.
Ik hoop het van harte!
Omdat ik toch wel graag even plat wilde, zijn we snel teruggegaan naar de auto en ben ik een kwartier op de achterbank gaan liggen, terwijl Nadja aan de terugreis begon. Nog een voordeel dat zij erbij was!
De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en geprobeerd positieve energie naar mijn buik te sturen :)
Je hebt er natuurlijk helemaal geen invloed op, het eitje raakt bevrucht of niet en dan moet het ook nog innestelen in de baarmoeder of niet, maar het zal zeker geen kwaad kunnen om te ontspannen en positief te zijn.
Zoals gezegd heb ik nog geen idee hoe het de komende twee weken zal gaan. Ik vind het fijn dat iedereen meeleeft en voor me duimt, al die positieve vibes doen me goed en helpen vast!
Ik weet ook nog niet wanneer ik de uitslag van een eventuele zwangerschapstest wereld- cq blogkundig zal maken. Laten we maar zeggen dat jullie vanzelf hier wel lezen, wanneer er nieuws is!
Omdat ik nog niet eerder zo ver gekomen ben, weet ik ook niet hoe ik deze weken zal gaan ervaren.
Ik kan heel veel 'twee weken' opnoemen die heel snel voorbij gingen, zoals een vakantie in Amerika of Zuid-Afrika, maar als je zo bewust met 1 ding bezig bent, zou het zo maar eens kunnen zijn, dat het wachten een eeuwigheid duurt.
Ik ben normaal niet iemand die heel bewust met haar lichaam en de dingen die ik voel, bezig is. Zo ben ik voor huisartsen vast niet altijd makkelijk, want ik heb dan wel ergens last van, maar als de arts dan specifiek gaat vragen waar het dan pijn doet en wanneer en zo, vind ik dat moeilijk om specifiek te benoemen.
En zo weet ik dat mijn goede vriendinnetje Nadja (zij is ook mijn fysiotherapeute, als dat nodig is) ook regelmatig om me moet lachen, als ik met klachten bij haar kom, maar ook dan niet precies genoeg ben.
Ik ben al jaren geen anti-conceptiepilgebruikster meer, maar om nu te zeggen dat ik exact weet hoe ik me voel als er een menstruatie aan zit te komen, nee, niet echt.
Bovendien lijken menstruatie en beginnende zwangerschapsklachten heel erg op elkaar, dus 'the bottomline': ik moet het gewoon maar op me af laten komen en maar hopen dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan dus een test mag doen.
Maar laten we even terug gaan naar vanochtend: na een korte nachtrust (geen uitslapen in het weekend, alles voor het goede doel :) ), op pad om eerst Nadja en daarna mijn moeder op te halen. Nadja had spontaan aangeboden om ook een deel van haar zuurverdiende nachtrust op te geven en met ons mee te gaan, eventueel ook om terug te kunnen rijden, mocht dat nodig zijn.
Maar toch vooral voor de morele steun en gezelligheid, heel erg lief en zeer gewaardeerd door mij!
Onderweg zagen we op het navigatiesysteem dat we net voor de geplande afspraak aan zouden komen en Nadja vroeg toen, hoe lang het lopen was van de parkeerplaats naar de ingang van de kliniek.
Wat voor mij (en mama) inmiddels zo vanzelfsprekend is, is voor anderen natuurlijk heel onbekend!
En bij een kliniek dacht zij gewoon dat het zo'n groot ziekenhuis-formaatgebouw was, waarbij jij vaak een heel stuk moet lopen van de auto naar de ingang.
De vergelijking met een fysiotherapiepraktijk bracht duidelijkheid! :)
Eenmaal binnen werd ik ook vrijwel direct binnengeroepen bij de arts, op zaterdag plannen ze hier ook alleen de afspraken, die echt niet kunnen wachten, zoals IUI's en echo's, dus dan is het aanzienlijk rustiger.
Ik liet de arts de LH-test zien, die ik net van te voren gedaan had, maar hij zei gelijk dat dit zinloos was, omdat mijn eisprong kunstmatig door de pregnyl-injectie was opgewekt.
Ik moest op het buisje met het (bewerkte) zaad controleren of mijn geboortedatum klopte (stel je voor ze gebruiken het verkeerde zaad :)) en daarna gaf de arts aan dat ik me uit mocht kleden.
Ik vertelde toen, dat ik van een onderzoek had gelezen, waarin aangetoond was, dat de kans om zwanger te raken groter is, als je na de inseminatie nog 15 minuten blijft liggen. Het verslag van dat onderzoek kwam op mij wel betrouwbaar over, grote groep deelnemers etc, maar ik merkte aan zijn houding dat hij er geen waarde aan hechtte.
Eenmaal in de stoel ging hij ook uitleggen waarom niet. Hij vertelde heel rustig en stap voor stap wat hij deed en op een poster aan de muur kon ik ook 'meekijken'. Met behulp van een spuitje, waar een slangetje aan vast zat, werd de inseminatie gedaan.
Het spuitje werd aan het begin van de baarmoedermond geplaatst en het slangetje werd tot helemaal in de baarmoeder gebracht, waardoor de afstand tot de eileiders zo klein mogelijk is.
(in dit filmpje zie je wat er gebeurt tijdens een IUI)
De hele procedure duurde maar een paar minuutjes en was voor mij ook niet ongemakkelijk of pijnlijk, ik merkte er eigenlijk vrij weinig van.
Na het aankleden legde hij nog even uit hoe het nu verder gaat.
Even maakte hij het nog spannend, want hij begon met: 'als je over twee weken nu ongesteld wordt en de poging dus niet gelukt is, had ik graag dat je voor de volgende poging... en toen dacht ik dus dat hij ging zeggen dat ik dan toch weer IVF moest (mama en Nadja dachten hetzelfde, zeiden ze later).
Maar hij zei dat ik dan ook weer voor een echo moet komen op dag 10, 11 van mijn cyclus.
Nu had ik me sowieso al voorgenomen om dat te doen, omdat ik het toch wel heel fijn vindt om wat meer en duidelijkere controle te hebben dan alleen de LH-testen. Geen probleem dus.
Maar we hopen natuurlijk dat IUI 2 niet nodig is en dat ik over 2 weken nog niet ongesteld ben en dan een zwangerschapstest mag doen.
Mocht dat zo zijn, dan moet ik 3 weken later voor een eerste echo komen, ik zou dan 7 weken zwanger zijn en dan kan er met een inwendige echo ook gekeken worden of er een hartje klopt.
Ik hoop het van harte!
Omdat ik toch wel graag even plat wilde, zijn we snel teruggegaan naar de auto en ben ik een kwartier op de achterbank gaan liggen, terwijl Nadja aan de terugreis begon. Nog een voordeel dat zij erbij was!
De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en geprobeerd positieve energie naar mijn buik te sturen :)
Je hebt er natuurlijk helemaal geen invloed op, het eitje raakt bevrucht of niet en dan moet het ook nog innestelen in de baarmoeder of niet, maar het zal zeker geen kwaad kunnen om te ontspannen en positief te zijn.
Zoals gezegd heb ik nog geen idee hoe het de komende twee weken zal gaan. Ik vind het fijn dat iedereen meeleeft en voor me duimt, al die positieve vibes doen me goed en helpen vast!
Ik weet ook nog niet wanneer ik de uitslag van een eventuele zwangerschapstest wereld- cq blogkundig zal maken. Laten we maar zeggen dat jullie vanzelf hier wel lezen, wanneer er nieuws is!
dinsdag 17 januari 2012
poging 2 komt er aan!
Vandaag reed ik na school gelijk naar de kliniek, want het is dag 10 van mijn huidige cyclus.
Het lijkt alweer zo'n tijd geleden dat de teleurstelling over het niet doorgaan van de terugplaatsing zo groot was, maar eigenlijk is dat nog maar 6 weken geleden.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik die poging een goed plekje kunnen geven en ben ik optimistisch over de volgende poging.
Ik had een afspraak bij een arts die ik nog niet eerder had gezien en hij zag in mijn dossier dat er uitvoerig telefonisch contact was geweest na 5 december. Hij vroeg of het naar tevredenheid was afgesloten en heb toen in het kort even verteld wat ik voor conclusies getrokken had uit de gesprekken met de artsen.
Was echt aan het ratelen, net alsof je in een hele korte tijd zoveel mogelijk wil vertellen (en iedereen die mij persoonlijk kent, weet dat ik ontzettend veel woorden in een korte tijd kan proppen :) ).
Hij ging er niet echt op in, waardoor ik nog verder ging met praten, maar hij beaamde wel dat het klopt dat ze bij deal-ivf een andere weg bewandelen en dat het dus voorkomt dat de eitjes daardoor worden aangetast.
Ik moest ne dan ook vooral niet druk maken, het zou zeker allemaal goed komen.
Hij vroeg me op welke cyclusdag ik zit (10 dus) en ik gaf aan dat ik zelf ook al aan het testen ben om te zien hoet het met het LH-hormoon in mijn lichaam zit. De LH-spiegel stijgt nl. op het moment dat de eisprong eraan komt en is dus de manier om een inseminatie goed te timen.
Vervolgens keek hij met een echo naar de toestand van mijn baarmoeder (goede dikte van de wand) en de groei van het aankomend eitje. Was wel even pijnlijk, dat gepor en geduw, maar hij zag een eitje rechts dat groter was dan de rest en dus deze cyclus zal springen.
In tegenstelling tot de andere artsen mat deze arts heel precies de grootte van het eiblaasje op en maakte ook een uitdraai, die ik meekreeg.
Terwijl ik me aankleedde, gaf de arts aan dat ik misschien teleurgesteld zou zijn, omdat ik nog niet zo ver was als ik dacht.
Ik was er van uit gegaan dat ik idealerwijze deze zaterdag een inseminatie zou hebben, dus door de boodschap van de arts ging ik denken dat dat dan dus een paar dagen later zou worden, ook niet erg.
Ik ging weer zitten en hij ging doorrekenen: de grootte van het eiblaasje is nu 1.2mm, dus morgen 1.4mm, donderdag 1.6, vrijdag 1.8, zaterdag 2.0 en zondag 2.2mm, dus zeer waarschijnlijk zou ik zondag mijn eisprong hebben.
Dat is natuurlijk niet handig, want dan is de kliniek dicht, dus met behulp van pregnyl gaat de arts er nu voor zorgen dat ik op zaterdag mijn eisprong zal hebben.
Hiervoor moet ik me op vrijdagochtend zelf inspuiten met pregnyl, net zoals de vorige poging, alleen in een lagere dosering. En dan moet ik zaterdagochtend dus langskomen voor de inseminatie, waarbij zaad rechstreeks in de baarmoeder wordt ingebracht.
Dat is dus precies zoals ik gehoopt had! Want een inseminatie op zaterdag is het makkelijkst en minst stressvol, wat betreft werk. Je kunt dat natuurlijk niet plannen, maar in dit geval komt het dus heel goed uit!
Ik moet wel doorgaan met het testen van de LH, want als ik op donderdag nu zelf al een positieve test heb, moet ik contact opnemen met de kliniek en zal ik vrijdag al een inseminatie hebben. Maar dit verwachtte de arts eigenlijk niet, gezien de grootte van het eiblaasje nu.
Ik heb nog gevraagd of het uitmaakt op welk tijdstip je test en of temperaturen in de ochtend zin heeft, maar het antwoord was op allebei 'nee'.
Ik vond hem wat kortaf en het leek ook een beetje, alsof hij dacht dat ik me enorm druk zat te maken, want hij zei nogmaals dat het allemaal wel goed zou komen.
Daar gaan we dan maar van uit he!
Bij de assistente (ook niet zo vriendelijk vandaag) het recept voor de pregnyl gekregen en het tijdstip van de inseminatie (9.10 uur zaterdagochtend!) en de uitleg van de spuit.
Poeh, zo komt het toch wel weer erg dichtbij! Raar idee dat ik vanaf zaterdag dus voor het eerst van mijn leven in de 'wachtweken' zit, iets wat bij iedereen die dit al eerder heeft meegemaakt, veel spanning met zich meebrengt, wat ook heel goed te begrijpen is.
Ik heb nog geen idee hoe ik dit zal ervaren, ik laat het allemaal maar over me heenkomen, heb in ieder geval genoeg afleiding, want het is een ontzettend drukke, hectische periode op het werk.
Maar nu eerst maar eens op naar zaterdag, al kan er wat dat betreft weinig meer misgaan, die inseminatie komt er en dan is IUI poging 1 dus een feit! Hoop dat het bij 1 blijft :)
Het lijkt alweer zo'n tijd geleden dat de teleurstelling over het niet doorgaan van de terugplaatsing zo groot was, maar eigenlijk is dat nog maar 6 weken geleden.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik die poging een goed plekje kunnen geven en ben ik optimistisch over de volgende poging.
Ik had een afspraak bij een arts die ik nog niet eerder had gezien en hij zag in mijn dossier dat er uitvoerig telefonisch contact was geweest na 5 december. Hij vroeg of het naar tevredenheid was afgesloten en heb toen in het kort even verteld wat ik voor conclusies getrokken had uit de gesprekken met de artsen.
Was echt aan het ratelen, net alsof je in een hele korte tijd zoveel mogelijk wil vertellen (en iedereen die mij persoonlijk kent, weet dat ik ontzettend veel woorden in een korte tijd kan proppen :) ).
Hij ging er niet echt op in, waardoor ik nog verder ging met praten, maar hij beaamde wel dat het klopt dat ze bij deal-ivf een andere weg bewandelen en dat het dus voorkomt dat de eitjes daardoor worden aangetast.
Ik moest ne dan ook vooral niet druk maken, het zou zeker allemaal goed komen.
Hij vroeg me op welke cyclusdag ik zit (10 dus) en ik gaf aan dat ik zelf ook al aan het testen ben om te zien hoet het met het LH-hormoon in mijn lichaam zit. De LH-spiegel stijgt nl. op het moment dat de eisprong eraan komt en is dus de manier om een inseminatie goed te timen.
Vervolgens keek hij met een echo naar de toestand van mijn baarmoeder (goede dikte van de wand) en de groei van het aankomend eitje. Was wel even pijnlijk, dat gepor en geduw, maar hij zag een eitje rechts dat groter was dan de rest en dus deze cyclus zal springen.
In tegenstelling tot de andere artsen mat deze arts heel precies de grootte van het eiblaasje op en maakte ook een uitdraai, die ik meekreeg.
Terwijl ik me aankleedde, gaf de arts aan dat ik misschien teleurgesteld zou zijn, omdat ik nog niet zo ver was als ik dacht.
Ik was er van uit gegaan dat ik idealerwijze deze zaterdag een inseminatie zou hebben, dus door de boodschap van de arts ging ik denken dat dat dan dus een paar dagen later zou worden, ook niet erg.
Ik ging weer zitten en hij ging doorrekenen: de grootte van het eiblaasje is nu 1.2mm, dus morgen 1.4mm, donderdag 1.6, vrijdag 1.8, zaterdag 2.0 en zondag 2.2mm, dus zeer waarschijnlijk zou ik zondag mijn eisprong hebben.
Dat is natuurlijk niet handig, want dan is de kliniek dicht, dus met behulp van pregnyl gaat de arts er nu voor zorgen dat ik op zaterdag mijn eisprong zal hebben.
Hiervoor moet ik me op vrijdagochtend zelf inspuiten met pregnyl, net zoals de vorige poging, alleen in een lagere dosering. En dan moet ik zaterdagochtend dus langskomen voor de inseminatie, waarbij zaad rechstreeks in de baarmoeder wordt ingebracht.
Dat is dus precies zoals ik gehoopt had! Want een inseminatie op zaterdag is het makkelijkst en minst stressvol, wat betreft werk. Je kunt dat natuurlijk niet plannen, maar in dit geval komt het dus heel goed uit!
Ik moet wel doorgaan met het testen van de LH, want als ik op donderdag nu zelf al een positieve test heb, moet ik contact opnemen met de kliniek en zal ik vrijdag al een inseminatie hebben. Maar dit verwachtte de arts eigenlijk niet, gezien de grootte van het eiblaasje nu.
Ik heb nog gevraagd of het uitmaakt op welk tijdstip je test en of temperaturen in de ochtend zin heeft, maar het antwoord was op allebei 'nee'.
Ik vond hem wat kortaf en het leek ook een beetje, alsof hij dacht dat ik me enorm druk zat te maken, want hij zei nogmaals dat het allemaal wel goed zou komen.
Daar gaan we dan maar van uit he!
Bij de assistente (ook niet zo vriendelijk vandaag) het recept voor de pregnyl gekregen en het tijdstip van de inseminatie (9.10 uur zaterdagochtend!) en de uitleg van de spuit.
Poeh, zo komt het toch wel weer erg dichtbij! Raar idee dat ik vanaf zaterdag dus voor het eerst van mijn leven in de 'wachtweken' zit, iets wat bij iedereen die dit al eerder heeft meegemaakt, veel spanning met zich meebrengt, wat ook heel goed te begrijpen is.
Ik heb nog geen idee hoe ik dit zal ervaren, ik laat het allemaal maar over me heenkomen, heb in ieder geval genoeg afleiding, want het is een ontzettend drukke, hectische periode op het werk.
Maar nu eerst maar eens op naar zaterdag, al kan er wat dat betreft weinig meer misgaan, die inseminatie komt er en dan is IUI poging 1 dus een feit! Hoop dat het bij 1 blijft :)
zaterdag 31 december 2011
terugblik op 2011
In de laatste uren van de laatste dag van 2011 kijk ik nog even 'officieel' terug op het afgelopen jaar en hoe ik dat beleefd heb.
De laatste 3 maanden van het jaar stonden vooral in het teken van mijn eerste poging om zwanger te worden en door dit blog lijkt het misschien alsof dit allesomvattend in mijn leven is. Maar dit is zeker niet zo, al is het natuurlijk wel iets, wat heel erg belangrijk is.
Het begin van 2011 was voor mij persoonlijk heel zwaar. Ik zat niet zo goed in mijn vel, was druk bezig met het zoeken naar de juiste weg om mijn kinderwens te vervullen en daarnaast gebeurden er in mijn familie en vriendenkring ook een aantal heftige dingen. Zo was het verlies van Robin*, het zoontje van mijn beste vrienden, nog maar heel pril en zag ik hun verdriet en worsteling.
Ook waren we in de familie de schok van het plotselinge overlijden van mijn oom in augustus 2010 nog maar nauwelijks te boven, toen het echt duidelijk werd dat mijn lieve peettante de strijd tegen kanker toch echt snel zou gaan verliezen.
De avond voor het overlijden van mijn oma in 1999 had ik me voorgenomen om mijn dankbaarheid en liefde voor haar op papier te zetten (we zijn in onze familie niet zo van het 'zeggen'), maar de kaart ging helaas ongeopend met mijn oma mee in haar kist, want ze stierf die avond, toen ik dat plan maakte.
In maart besloot ik dus, dat dit me niet nog eens zou overkomen en ik schreef 'gauw' een kaart om die aan mijn ouders mee te geven, die voor het laatst bij mijn tante op bezoek gingen. Wat was ik boos en vooral verdrietig, toen een uur later het telefoontje van papa kwam, dat de kaart helaas weer ongeopend zou blijven.....
Tante M. stierf 4 dagen voor haar 54e verjaardag, veel te jong, zoals het dan cliche klinkt.
Op 1 van de eerste pagina's in mijn babyfoto-album staat ze lachend afgebeeld, terwijl ze mij in het ziekenhuis in bad doet (ze was verpleegster en kwam natuurlijk elke dag even bij haar petekind kijken). Wat had ik deze weg naar het moederschap ook graag met haar gedeeld, ze had het vast en zeker bijzonder gevonden.
Als ik wandel, tijdens oefentochten voor mijn langeafstandswandelingen (een hobby die ik met haar deelde), maar ook op andere momenten in de natuur, gebeurt het vaak dat een lieveheersbeestje of vlinder ineens opduikt en mijn aandacht trekt. Ik beeld me dan altijd in dat zij het is, die me zo laat weten dat ze toch dichtbij me staat.
Helaas kwam het verdriet in meerdere etappes die periode, want op 1 maart had ik ook al afscheid moeten nemen van onze labrador Fergie, die meer dan 14 jaar heel veel plezier en liefde in ons gezin, maar ook in de rest van onze omgeving, bracht. Ze was een hele slimme, vrolijke, enthousiaste (zeker als je met een balletje op de proppen kwam) en lieve hond, die al die jaren veel met ons en met mij gedeeld heeft.
Ze ging ineens heel snel achteruit. de week voor haar overlijden waren we (op mijn verzoek) even bij de dierenarts en vroeg ik hem, waar we op moesten letten, zodat we zouden weten wanneer het voor Fergie 'genoeg' was. Ze liep toen al moeilijk en verloor wat bloed, maar hij gaf aan dat we dat echt wel zouden merken en dat hij op dat moment nog steeds een hond zag die plezier had in ons gezelschap.
Maar een paar dagen later sloeg dat opeens op en kwam ze haar mand nauwelijks nog uit, dus hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om haar te laten inslapen. De laatste nacht bracht ik door op een matras naast haar, in de woonkamer van mijn ouders. Die nacht moest ik haar een paar keer helpen met opstaan en stond ik buiten in mijn pyjama, terwijl zij haar behoefte deed. Wat een verdriet, maar ik was wel blij dat ik nog een keer zo dicht bij haar kon zijn.
Gelukkig kent een leven niet alleen verdriet en teleurstelling, zo ook mijn leven en jaar niet en kan ik ook terugkijken op een heleboel geweldig leuke, grappige, indrukwekkende en mooie ervaringen!
Op de avond van het overlijden van mijn tante besloot ik om de wens en het verlangen om weer naar 'mijn' land Amerika te gaan, te realiseren en ik boekte mijn vliegticket voor 11 dagen in oktober. Iets moois om naar toe te leven en nog mooier werd het, toen mijn allerliefste vriendinnetje Susan in juni ook bijboekte! Ook zij had het nodige te verstouwen gehad in de achterliggende periode en zo konden we een aantal maanden ontzettend samen genieten van alle voorbereidingen!
Door alle drukte (ik werkte meer dan fulltime op school en de Makro) kwam ons vertrek heel snel dichterbij en van 18 t/m 28 oktober genoten we van een toptijd in Washington en New York. De steden, maar ook de enorm prachtige natuur in Shenandoah National Park, hebben een onuitwisbare indruk achter gelaten en we kunnen allebei de herinneringen gebruiken als we het weer even moeilijk hebben.
Vorig jaar maakte ik een reis naar Zuid-Afrika en ik had me toen al voorgenomen om in 2011 nog twee lange en verre reizen te maken, voordat ik een concretere invulling zou gaan geven aan mijn kinderwens.
Eerst was het plan om naar Indonesie te gaan, maar doordat daar een aantal vulkaanuitbarstingen plaatsvonden, besloot ik naar China te gaan. Ook dit keer weer met een groep op rondreis. Het werd een hele mooie reis, al was ik niet zo onder de indruk van het land als het jaar ervoor en was ook het reisgezelschap minder 'bijzonder' dan in 2010.
Maar ik vind toch echt dat ik niet mag zeuren, want in 3 weken stond ik op de Chinese muur, zag het terracotta-leger in Xi'an en huilde bij de aanblik van de rijstvelden in het zuiden van het land. Onvergetelijke ervaringen!
In april werden de ideeen om een huis te kopen in plaats van te huren wat serieuzer door een bezoek aan een hypotheekadviseur en papa en ik zochten een tijdje op internet naar mogelijke koopobjecten. In een week in mei gingen we op dinsdag op bezichtiging bij een huis wat hij gevonden had, maar dit was voor ons allebei gelijk een duidelijk 'nee'. Ik voorspelde toen al, dat ik een beetje 'bang' was, dat de bezichtiging van het huis van mijn keuze, de dag erna, wel eens de laatste bezichtiging zou kunnen zijn. Op papier was het namelijk echt 'mijn droomhuis'.
En zo geschiedde, want toen we die woensdagmiddag het tuinhekje open deden (we waren wat eerder dan de makelaar daar, die later verklaarde dat het hekje altijd op slot is) en ik de tuin instapte en het huis zag, was ik gelijk verkocht. Dat gevoel werd alleen maar sterker, toen we door die lege kamers liepen en 5 dagen later zaten papa en ik bij de hypotheekadviseur om concreet te laten berekenen, of het haalbaar was voor mij om dit huis te kopen.
Het stond al meer dan 3 jaar leeg, was ontzettend in vraagprijs gezakt en er waren ook al meerdere voorlopige kopers geweest, maar ik ben er van overtuigd dat het huis op mij gewacht heeft en op 6 juli ondertekende in de hypotheekakte bij de notaris!
Het huis voelt inmiddels als een thuis, vooral papa heeft heel veel werk erin gestopt, maar ik heb er nog geen dag spijt van. Het huis past bij mij, niet standaard, niet strak, een beetje rommelig en ik hoop dat ik hier heel veel jaren van mag genieten (en natuurlijk het komend jaar een kinderkamer mag inrichten :) ).
In de laatste week van het schooljaar 2010-2011 had ik een sollicitatiegesprek op de school, waar ik al een tweetal jaren als vaste vervangster werkte en inmiddels me ook echt thuis voelde en op de valreep voor de vakantie kwam het goede bericht, dat ik een jaarcontract zou krijgen en dus het hele schooljaar full-time aan de school verbonden zou zijn!
Inmiddels zijn we halverwege het schooljaar en het is in periodes best heftig (geweest), maar ik leer er heel veel van en heb hele fijne collega's, die in al mijn wel en wee met me meeleven.
In de laatste week van de zomervakantie werd ik voor de derde keer tante, dit keer van een nichtje, Lotte!
Na de twee 'mannen' Jochem en Twan weer heel bijzonder en het is inmiddels een flinke dame, waar ik heel erg van geniet!
Naast deze specifieke verdrietige en mooie herinneringen, kan ik ook terugkijken op een heleboel 'gewone' leuke momenten. Zo geniet ik nog steeds heel erg van mijn werk op de Makro, iets wat ik als 'hobby' bestempel, omdat ik natuurlijk al een full-time baan in het onderwijs heb. En het is zeker zwaar, maar vooral het contact met de collega's maakt het voor mij heel waardevol. Ze voelen als 'familie' en naast de gebruikelijke werkdruk en -stress voel ik er ook heel veel warmte en gezelligheid.
Ook heb ik de waarde van vriendschap weer (en nog steeds) mogen ervaren. Iedereen maakt zoveel mee, maar je weet dat je altijd bij je vrienden terecht kunt en ik waardeer hun interesse, gezelligheid en warmte echt enorm!
Dat geldt uiteraard ook voor mijn familie. De keuze die ik gemaakt heb, is toch een bijzondere weg, en niet iets wat ze misschien voor mij gewenst hadden. Maar ik voel de steun en weet dat ze me op deze weg zullen helpen.
Door mijn weg naar het moederschap heb ik op het internet ook een bijzondere groep vrouwen leren kennen, allemaal met dezelfde wens, die bij sommigen al vervuld is. Heel speciaal om met je vragen en verhalen bij deze vrouwen terecht te kunnen, die weten wat je doormaakt. In november ontmoette ik er een aantal tijdens een Sinterklaasviering en het was heel gezellig.
Een bewogen jaar dus, zoals denk ik voor heel veel mensen geldt. Ik ben benieuwd wat 2012 me gaat brengen. Zal die zwangerschap dit jaar gerealiseerd worden? Mag ik volgend schooljaar ook weer op deze school werken? Blijf ik bij de Makro werken of wordt het op een gegeven moment toch te zwaar?
Welke dingen ga ik beleven met mijn vrienden? Blijft iedereen in mijn omgeving gezond?
We zullen het zien!
Ik wens al mijn lezers een heel mooi uiteinde vanavond en een geweldig begin van 2012. Dat jullie in het nieuwe jaar blijven dromen, dat dromen blijven uitkomen, dat jullie genieten van de kleine dingen en vooral van elkaar, in goede gezondheid!
En uiteindelijk draait het om de liefde, in al zijn verschijningsvormen. Hoop dat jullie hier allemaal veel van mogen ervaren het komend jaar! Mooi beschreven in onderstaand filmpje (klik op de link)
een jaar van liefde
De laatste 3 maanden van het jaar stonden vooral in het teken van mijn eerste poging om zwanger te worden en door dit blog lijkt het misschien alsof dit allesomvattend in mijn leven is. Maar dit is zeker niet zo, al is het natuurlijk wel iets, wat heel erg belangrijk is.
Het begin van 2011 was voor mij persoonlijk heel zwaar. Ik zat niet zo goed in mijn vel, was druk bezig met het zoeken naar de juiste weg om mijn kinderwens te vervullen en daarnaast gebeurden er in mijn familie en vriendenkring ook een aantal heftige dingen. Zo was het verlies van Robin*, het zoontje van mijn beste vrienden, nog maar heel pril en zag ik hun verdriet en worsteling.
Ook waren we in de familie de schok van het plotselinge overlijden van mijn oom in augustus 2010 nog maar nauwelijks te boven, toen het echt duidelijk werd dat mijn lieve peettante de strijd tegen kanker toch echt snel zou gaan verliezen.
De avond voor het overlijden van mijn oma in 1999 had ik me voorgenomen om mijn dankbaarheid en liefde voor haar op papier te zetten (we zijn in onze familie niet zo van het 'zeggen'), maar de kaart ging helaas ongeopend met mijn oma mee in haar kist, want ze stierf die avond, toen ik dat plan maakte.
In maart besloot ik dus, dat dit me niet nog eens zou overkomen en ik schreef 'gauw' een kaart om die aan mijn ouders mee te geven, die voor het laatst bij mijn tante op bezoek gingen. Wat was ik boos en vooral verdrietig, toen een uur later het telefoontje van papa kwam, dat de kaart helaas weer ongeopend zou blijven.....
Tante M. stierf 4 dagen voor haar 54e verjaardag, veel te jong, zoals het dan cliche klinkt.
Op 1 van de eerste pagina's in mijn babyfoto-album staat ze lachend afgebeeld, terwijl ze mij in het ziekenhuis in bad doet (ze was verpleegster en kwam natuurlijk elke dag even bij haar petekind kijken). Wat had ik deze weg naar het moederschap ook graag met haar gedeeld, ze had het vast en zeker bijzonder gevonden.
Als ik wandel, tijdens oefentochten voor mijn langeafstandswandelingen (een hobby die ik met haar deelde), maar ook op andere momenten in de natuur, gebeurt het vaak dat een lieveheersbeestje of vlinder ineens opduikt en mijn aandacht trekt. Ik beeld me dan altijd in dat zij het is, die me zo laat weten dat ze toch dichtbij me staat.
Helaas kwam het verdriet in meerdere etappes die periode, want op 1 maart had ik ook al afscheid moeten nemen van onze labrador Fergie, die meer dan 14 jaar heel veel plezier en liefde in ons gezin, maar ook in de rest van onze omgeving, bracht. Ze was een hele slimme, vrolijke, enthousiaste (zeker als je met een balletje op de proppen kwam) en lieve hond, die al die jaren veel met ons en met mij gedeeld heeft.
Ze ging ineens heel snel achteruit. de week voor haar overlijden waren we (op mijn verzoek) even bij de dierenarts en vroeg ik hem, waar we op moesten letten, zodat we zouden weten wanneer het voor Fergie 'genoeg' was. Ze liep toen al moeilijk en verloor wat bloed, maar hij gaf aan dat we dat echt wel zouden merken en dat hij op dat moment nog steeds een hond zag die plezier had in ons gezelschap.
Maar een paar dagen later sloeg dat opeens op en kwam ze haar mand nauwelijks nog uit, dus hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om haar te laten inslapen. De laatste nacht bracht ik door op een matras naast haar, in de woonkamer van mijn ouders. Die nacht moest ik haar een paar keer helpen met opstaan en stond ik buiten in mijn pyjama, terwijl zij haar behoefte deed. Wat een verdriet, maar ik was wel blij dat ik nog een keer zo dicht bij haar kon zijn.
Gelukkig kent een leven niet alleen verdriet en teleurstelling, zo ook mijn leven en jaar niet en kan ik ook terugkijken op een heleboel geweldig leuke, grappige, indrukwekkende en mooie ervaringen!
Op de avond van het overlijden van mijn tante besloot ik om de wens en het verlangen om weer naar 'mijn' land Amerika te gaan, te realiseren en ik boekte mijn vliegticket voor 11 dagen in oktober. Iets moois om naar toe te leven en nog mooier werd het, toen mijn allerliefste vriendinnetje Susan in juni ook bijboekte! Ook zij had het nodige te verstouwen gehad in de achterliggende periode en zo konden we een aantal maanden ontzettend samen genieten van alle voorbereidingen!
Door alle drukte (ik werkte meer dan fulltime op school en de Makro) kwam ons vertrek heel snel dichterbij en van 18 t/m 28 oktober genoten we van een toptijd in Washington en New York. De steden, maar ook de enorm prachtige natuur in Shenandoah National Park, hebben een onuitwisbare indruk achter gelaten en we kunnen allebei de herinneringen gebruiken als we het weer even moeilijk hebben.
Vorig jaar maakte ik een reis naar Zuid-Afrika en ik had me toen al voorgenomen om in 2011 nog twee lange en verre reizen te maken, voordat ik een concretere invulling zou gaan geven aan mijn kinderwens.
Eerst was het plan om naar Indonesie te gaan, maar doordat daar een aantal vulkaanuitbarstingen plaatsvonden, besloot ik naar China te gaan. Ook dit keer weer met een groep op rondreis. Het werd een hele mooie reis, al was ik niet zo onder de indruk van het land als het jaar ervoor en was ook het reisgezelschap minder 'bijzonder' dan in 2010.
Maar ik vind toch echt dat ik niet mag zeuren, want in 3 weken stond ik op de Chinese muur, zag het terracotta-leger in Xi'an en huilde bij de aanblik van de rijstvelden in het zuiden van het land. Onvergetelijke ervaringen!
In april werden de ideeen om een huis te kopen in plaats van te huren wat serieuzer door een bezoek aan een hypotheekadviseur en papa en ik zochten een tijdje op internet naar mogelijke koopobjecten. In een week in mei gingen we op dinsdag op bezichtiging bij een huis wat hij gevonden had, maar dit was voor ons allebei gelijk een duidelijk 'nee'. Ik voorspelde toen al, dat ik een beetje 'bang' was, dat de bezichtiging van het huis van mijn keuze, de dag erna, wel eens de laatste bezichtiging zou kunnen zijn. Op papier was het namelijk echt 'mijn droomhuis'.
En zo geschiedde, want toen we die woensdagmiddag het tuinhekje open deden (we waren wat eerder dan de makelaar daar, die later verklaarde dat het hekje altijd op slot is) en ik de tuin instapte en het huis zag, was ik gelijk verkocht. Dat gevoel werd alleen maar sterker, toen we door die lege kamers liepen en 5 dagen later zaten papa en ik bij de hypotheekadviseur om concreet te laten berekenen, of het haalbaar was voor mij om dit huis te kopen.
Het stond al meer dan 3 jaar leeg, was ontzettend in vraagprijs gezakt en er waren ook al meerdere voorlopige kopers geweest, maar ik ben er van overtuigd dat het huis op mij gewacht heeft en op 6 juli ondertekende in de hypotheekakte bij de notaris!
Het huis voelt inmiddels als een thuis, vooral papa heeft heel veel werk erin gestopt, maar ik heb er nog geen dag spijt van. Het huis past bij mij, niet standaard, niet strak, een beetje rommelig en ik hoop dat ik hier heel veel jaren van mag genieten (en natuurlijk het komend jaar een kinderkamer mag inrichten :) ).
In de laatste week van het schooljaar 2010-2011 had ik een sollicitatiegesprek op de school, waar ik al een tweetal jaren als vaste vervangster werkte en inmiddels me ook echt thuis voelde en op de valreep voor de vakantie kwam het goede bericht, dat ik een jaarcontract zou krijgen en dus het hele schooljaar full-time aan de school verbonden zou zijn!
Inmiddels zijn we halverwege het schooljaar en het is in periodes best heftig (geweest), maar ik leer er heel veel van en heb hele fijne collega's, die in al mijn wel en wee met me meeleven.
In de laatste week van de zomervakantie werd ik voor de derde keer tante, dit keer van een nichtje, Lotte!
Na de twee 'mannen' Jochem en Twan weer heel bijzonder en het is inmiddels een flinke dame, waar ik heel erg van geniet!
Naast deze specifieke verdrietige en mooie herinneringen, kan ik ook terugkijken op een heleboel 'gewone' leuke momenten. Zo geniet ik nog steeds heel erg van mijn werk op de Makro, iets wat ik als 'hobby' bestempel, omdat ik natuurlijk al een full-time baan in het onderwijs heb. En het is zeker zwaar, maar vooral het contact met de collega's maakt het voor mij heel waardevol. Ze voelen als 'familie' en naast de gebruikelijke werkdruk en -stress voel ik er ook heel veel warmte en gezelligheid.
Ook heb ik de waarde van vriendschap weer (en nog steeds) mogen ervaren. Iedereen maakt zoveel mee, maar je weet dat je altijd bij je vrienden terecht kunt en ik waardeer hun interesse, gezelligheid en warmte echt enorm!
Dat geldt uiteraard ook voor mijn familie. De keuze die ik gemaakt heb, is toch een bijzondere weg, en niet iets wat ze misschien voor mij gewenst hadden. Maar ik voel de steun en weet dat ze me op deze weg zullen helpen.
Door mijn weg naar het moederschap heb ik op het internet ook een bijzondere groep vrouwen leren kennen, allemaal met dezelfde wens, die bij sommigen al vervuld is. Heel speciaal om met je vragen en verhalen bij deze vrouwen terecht te kunnen, die weten wat je doormaakt. In november ontmoette ik er een aantal tijdens een Sinterklaasviering en het was heel gezellig.
Een bewogen jaar dus, zoals denk ik voor heel veel mensen geldt. Ik ben benieuwd wat 2012 me gaat brengen. Zal die zwangerschap dit jaar gerealiseerd worden? Mag ik volgend schooljaar ook weer op deze school werken? Blijf ik bij de Makro werken of wordt het op een gegeven moment toch te zwaar?
Welke dingen ga ik beleven met mijn vrienden? Blijft iedereen in mijn omgeving gezond?
We zullen het zien!
Ik wens al mijn lezers een heel mooi uiteinde vanavond en een geweldig begin van 2012. Dat jullie in het nieuwe jaar blijven dromen, dat dromen blijven uitkomen, dat jullie genieten van de kleine dingen en vooral van elkaar, in goede gezondheid!
En uiteindelijk draait het om de liefde, in al zijn verschijningsvormen. Hoop dat jullie hier allemaal veel van mogen ervaren het komend jaar! Mooi beschreven in onderstaand filmpje (klik op de link)
een jaar van liefde
vrijdag 23 december 2011
hoognodige update
De afgelopen week heb ik, van mensen die me niet regelmatig zien, de vraag gekregen hoe het met me is, omdat ik mijn blog al een tijdje niet heb bijgewerkt.
Ze hebben helemaal gelijk, het is erg stil gebleven na de afgelaste terugplaatsing. Heb het druk gehad met werk, maar ook met hele leuke dingen, zoals het Makro-personeelsfeestje en het verjaardagsfeest van een Makro-collega. Echt genoten (inclusief de alcohol, maar dat is uiteraard niet de hoofdzaak :) ) van alle lieve mensen om me heen, voelde echt als een warm bad.
Eigenlijk gaat het heel goed met me, ik heb dit keer weer gemerkt, dat ik blijkbaar de capaciteit bezit, om ook heftige, emotionele gebeurtenissen snel achter me te laten en weer ' het gewone' leven op te pakken.
Dat heb ik al eerder geconstateerd, bijvoorbeeld bij het overlijden van familieleden en ik vroeg me dan wel af, of ik de emoties niet wegstop.
Heb er met een lief vriendinnetje over gepraat, die hetzelfde heeft en we kwamen allebei tot de conclusie dat het niet een kwestie is van 'emotieloos' zijn, want we hebben zeker emoties op veel momenten in ons leven. Maar we bezitten over de eigenschap, om die emoties niet allesbepalend te laten zijn en het snel een plekje te kunnen geven.
Gek genoeg werd ik in de dagen na het afblazen van mijn terugplaatsing vooral emotioneel, als ik de reacties van anderen op dat nieuws op mijn blog en Facebook las. Ik raakte echt ontroerd door de lieve woorden van iedereen en dan kwam het verdriet ook weer even naar boven. Wil iedereen ook echt bedanken voor alle steun en troost, het is echt zoooo fijn om dat te mogen ervaren.
Maar goed, ik zou een update geven he!
In de dagen na die 5 december heb ik een aantal keren met de kliniek gebeld. Het laatste nieuws, wat ik hier gemeld had, was het gesprek met de embryoloog, die me vertelde dat hij toch wel ongerust was na de IVF-poging, omdat mijn eitjes heel veel fragmentatie lieten zien en al heel vroeg uit elkaar vielen. Hij sloot daarbij toch min of meer uit, dat het door externe factoren (lab-fout, donor, medicijnen) kwam, dus het zou dan waarschijnlijk aan mijn eitjes liggen.
Dit zorgde uiteraard voor veel onrust bij mij, want dat was iets waar ik niet echt op voorbereid was. Ik heb toen weer een gesprek met mijn 'eigen' arts bij de kliniek aangevraagd, een vrouw die ik bij de eerste gesprekken heb gezien en die ook de punctie bij mij gedaan heeft en waarbij ik altijd een prettig gevoel gehad heb.
Zij belde me de dag erna terug, maar zij had nog niet de info van de embryoloog. Toch raar, je zou denken in dit digitale tijdperk, die man typt zijn bevindingen in mijn dossier in en iedereen heeft toegang, maar ja. Heb haar dus verteld wat de embryoloog de dag ervoor tegen mij gezegd had. Zij was wel vrij direct, dat ze vond dat hij te snel conclusies heeft getrokken en dit eigenlijk nog helemaal niet met mij zo had mogen delen.
Ze gaf aan, dat het helemaal niet ondenkbaar is, dat ik wel op de medicijnen gereageerd heb, dat schijnt dus wel eens voor te komen. Niet zo vaak natuurlijk, want dan zouden ze die fostimon niet meer gebruiken. Maar het komt dus voor, dat de eitjes beinvloed raken door de medicijnen.
Zij zei, dat ik met IUI zeker wel een goede kans heb en dat ik nu helemaal niet gelijk hoef te concluderen dat er iets mis is met mijn eitjes. Eigenlijk het verhaal wat ik op maandag al van de andere arts te horen had gekregen, maar zo langzamerhand werd het wel een beetje onduidelijk en onzeker.
Natuurlijk was het wel een opluchting, maar ik had wel in mijn achterhoofd: die embryoloog gaf toch aan, dat hij uitzonderlijke dingen zag en jij (de arts dus) hebt nog niet alle gegevens van mij. Dus had echt nog wel een slag om de arm om gelijk deze conclusie maar weer aan te nemen.
Heb haar daarom gevraagd om mijn case te bespreken de hoofdgyneacoloog, dit stelde ze zelf ook voor, maar dan wilde ik dus wel dat ze ook die info van de embryoloog mee zou nemen, zodat alle kanten van mijn casus belicht zouden worden.
Ze gaf aan me de week erna in te brengen in het artsenoverleg of eventueel al eerder met de hoofdarts te praten als ze in de gelegenheid was en mij dan gelijk op de hoogte te brengen. Ze snapt dus gelukkig, dat dit voor mij ook een onzekere fase is.
Heb haar toen ook aangegeven, dat ik vond dat de arts me die vrijdag had moeten inlichten over de slechte conditie van de embryo's, dat was ze met me eens.
Ook heb ik gevraagd of ik bij een volgende IVF alle eitjes mag houden en dat is dus zo, ik heb nu aan mijn verplichting voldaan.
Ik was dus nu wel wat meer gerustgesteld, al hield ik natuurlijk in mijn achterhoofd, dat nog niet alle info bij de arts is en dat de embryoloog misschien toch een ander licht op haar visie zou geven, omdat hij natuurlijk heeft gezien wat er met mijn eitjes gebeurde.
Maar het feit dat het dus wel kan, dat je lichaam verkeerd op die hormonen reageert, was toch wel fijn om te horen.
De woensdag erna heeft ze mijn antwoordapparaat ingesproken met de boodschap, dat de hoofdarts ook van mening was, dat het helemaal niet uitzonderlijk is, wat er gebeurd is tijdens de IVF. En dat de embryoloog niet wist, dat ik deal-IVF deed en dus het gebeurde verkeerd geinterpreteerd had.
Hun advies bleef, om met IUI door te gaan. Want de artsen hebben al vaker gezien, dat bij een vrouw de IVF misgaat, maar dat die vrouw dan toch binnen 6 tot 8 maanden via IUI 'gewoon' zwanger was.
Mmm, dat klonk natuurlijk positief, maar het blijft een raar verhaal, dat die embryoloog de dingen 'verkeerd' gezien zou hebben. IVF is toch IVF, dacht ik zo, wat maakt het nu uit dat ik een deel heb afgestaan??
Tenzij, bedacht ik me toen ik mijn moeder aan de telefoon had om het verhaal van de arts te vertellen, dat het traject qua medicijnen en zo anders is bij mij dan bij een IVF op medische indicatie.
Omdat ik nog niet gerust gesteld was, heb ik weer een gesprek met deze arts aangevraagd en dat heeft vorige week donderdag plaatsgevonden.
Ik heb de arts gevraagd waarom de embryoloog de gegevens anders geinterpreteerd heeft dan de artsen hebben gedaan en het schijnt dus zo te zijn, dat ze bij deal-IVF een ander traject doen (wat er anders is, weet ik niet) dan bij een 'normale' IVF en ze zien dus ook wel vaker, dat het dan niet goed gaat. Dat komt dan door hormonen ed en heeft niets met eitjes te maken. Ik vroeg dan ook hoe vaak, want het lijkt me niet heel vaak, anders zouden ze toch traject wel wijzigen. Nou, ze zei dat het zo'n 1 keer per 3 of 4 weken (dacht ik, ben niet zo sterk in onthouden) voorkwam, waarop ik dacht: dat is toch best vaak! Maar goed, weet ook niet hoeveel deal-ivf's ze doen.
Maar ze benadrukte nogmaals, dat de hoofdarts echt zeker van zijn zaak was en dat ik met IUI echt een hele goede kans heb om in 6 tot 8 keer zwanger te zijn.
Ik heb nog steeds wel wat twijfels, maar goed, ik vertrouw wel ook op de arts, ze zullen toch echt wel weten wat ze doen en zij willen uiteraard ook zo veel mogelijk zwangerschappen.
Het lastige is gewoon, dat er geen mogelijkheid is om eicellen te onderzoeken zonder punctie. Het is niet zoals bij mannen, waarbij hun 'product' onder een microscoop bekeken en beoordeeld kan worden. Er kan niet 'zomaar' een eitje weggehaald worden, zonder de bijbehorende medicatie en ingrepen.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het met mijn afgestane eitjes is gegaan, daarvan zijn er 3 met ICSI behandeld en daar is 1 bevruchte eicel uit ontstaan, die ingevroren is. dr C achtte de kans heel klein, dat daar nu een goede embryo uitkomt, wel jammer voor die andere vrouw natuurlijk, maar aan de andere kant ook wel weer een opluchting. Zou zuur geweest zijn als er dadelijk wel een zwangerschap is (maar het zou dus wel kunnen, kans is alleen heel klein).
Het traject gaat dus voor mij verder met een IUI-behandeling. Hierbij wordt zaad direct in de baarmoeder ingebracht, op het moment dat ik het meest vruchtbaar ben, dus rond mijn eisprong.
Het moment van een naderende eisprong kun je zelf 'monitoren', door urinetestjes (en temperaturen) en er hoeven dus geen hormonen of medische ingrepen meer plaats de vinden.
De eerste poging wordt je wel wat meer begeleid, doordat je rond dag 10 (na begin menstruatie) naar de kliniek gaat voor een echo, waarbij ze kijken hoe groot het groeiende eitje is. Een dag of 2 later doe je dat weer, zo kunnen ze voorspellen wanneer de eisprong zal zijn en dan wordt de inseminatie dus gepland.
Ze helpen je ook met het plannen van de urinetesten, en als dit ook een betrouwbaar beeld oplevert, dan kun je de IUI-poging erna (als dat nodig is) helemaal zelf bijhouden wanneer je eisprong zal zijn en hoef je alleen naar de kliniek voor de inseminatie.
Nu dus eerst gaan genieten van de feestdagen en een heerlijke vakantie, om goed uitgerust in het nieuwe jaar aan de eerste IUI te kunnen beginnnen.
Kijk er naar uit, het voelt nu toch een beetje alsof ik niks doe, maar aan de andere kant is het ook belangrijk om mijn lichaam even wat rust te gunnen.
Hoop dat 2012 echt het jaar wordt waarin mijn grote wens in vervulling gaat!
Via deze weg wil ik iedereen, die ik dit nog niet toegewenst heb, hele fijne kerstdagen en een heel gelukkig, gezellig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen!
Ze hebben helemaal gelijk, het is erg stil gebleven na de afgelaste terugplaatsing. Heb het druk gehad met werk, maar ook met hele leuke dingen, zoals het Makro-personeelsfeestje en het verjaardagsfeest van een Makro-collega. Echt genoten (inclusief de alcohol, maar dat is uiteraard niet de hoofdzaak :) ) van alle lieve mensen om me heen, voelde echt als een warm bad.
Eigenlijk gaat het heel goed met me, ik heb dit keer weer gemerkt, dat ik blijkbaar de capaciteit bezit, om ook heftige, emotionele gebeurtenissen snel achter me te laten en weer ' het gewone' leven op te pakken.
Dat heb ik al eerder geconstateerd, bijvoorbeeld bij het overlijden van familieleden en ik vroeg me dan wel af, of ik de emoties niet wegstop.
Heb er met een lief vriendinnetje over gepraat, die hetzelfde heeft en we kwamen allebei tot de conclusie dat het niet een kwestie is van 'emotieloos' zijn, want we hebben zeker emoties op veel momenten in ons leven. Maar we bezitten over de eigenschap, om die emoties niet allesbepalend te laten zijn en het snel een plekje te kunnen geven.
Gek genoeg werd ik in de dagen na het afblazen van mijn terugplaatsing vooral emotioneel, als ik de reacties van anderen op dat nieuws op mijn blog en Facebook las. Ik raakte echt ontroerd door de lieve woorden van iedereen en dan kwam het verdriet ook weer even naar boven. Wil iedereen ook echt bedanken voor alle steun en troost, het is echt zoooo fijn om dat te mogen ervaren.
Maar goed, ik zou een update geven he!
In de dagen na die 5 december heb ik een aantal keren met de kliniek gebeld. Het laatste nieuws, wat ik hier gemeld had, was het gesprek met de embryoloog, die me vertelde dat hij toch wel ongerust was na de IVF-poging, omdat mijn eitjes heel veel fragmentatie lieten zien en al heel vroeg uit elkaar vielen. Hij sloot daarbij toch min of meer uit, dat het door externe factoren (lab-fout, donor, medicijnen) kwam, dus het zou dan waarschijnlijk aan mijn eitjes liggen.
Dit zorgde uiteraard voor veel onrust bij mij, want dat was iets waar ik niet echt op voorbereid was. Ik heb toen weer een gesprek met mijn 'eigen' arts bij de kliniek aangevraagd, een vrouw die ik bij de eerste gesprekken heb gezien en die ook de punctie bij mij gedaan heeft en waarbij ik altijd een prettig gevoel gehad heb.
Zij belde me de dag erna terug, maar zij had nog niet de info van de embryoloog. Toch raar, je zou denken in dit digitale tijdperk, die man typt zijn bevindingen in mijn dossier in en iedereen heeft toegang, maar ja. Heb haar dus verteld wat de embryoloog de dag ervoor tegen mij gezegd had. Zij was wel vrij direct, dat ze vond dat hij te snel conclusies heeft getrokken en dit eigenlijk nog helemaal niet met mij zo had mogen delen.
Ze gaf aan, dat het helemaal niet ondenkbaar is, dat ik wel op de medicijnen gereageerd heb, dat schijnt dus wel eens voor te komen. Niet zo vaak natuurlijk, want dan zouden ze die fostimon niet meer gebruiken. Maar het komt dus voor, dat de eitjes beinvloed raken door de medicijnen.
Zij zei, dat ik met IUI zeker wel een goede kans heb en dat ik nu helemaal niet gelijk hoef te concluderen dat er iets mis is met mijn eitjes. Eigenlijk het verhaal wat ik op maandag al van de andere arts te horen had gekregen, maar zo langzamerhand werd het wel een beetje onduidelijk en onzeker.
Natuurlijk was het wel een opluchting, maar ik had wel in mijn achterhoofd: die embryoloog gaf toch aan, dat hij uitzonderlijke dingen zag en jij (de arts dus) hebt nog niet alle gegevens van mij. Dus had echt nog wel een slag om de arm om gelijk deze conclusie maar weer aan te nemen.
Heb haar daarom gevraagd om mijn case te bespreken de hoofdgyneacoloog, dit stelde ze zelf ook voor, maar dan wilde ik dus wel dat ze ook die info van de embryoloog mee zou nemen, zodat alle kanten van mijn casus belicht zouden worden.
Ze gaf aan me de week erna in te brengen in het artsenoverleg of eventueel al eerder met de hoofdarts te praten als ze in de gelegenheid was en mij dan gelijk op de hoogte te brengen. Ze snapt dus gelukkig, dat dit voor mij ook een onzekere fase is.
Heb haar toen ook aangegeven, dat ik vond dat de arts me die vrijdag had moeten inlichten over de slechte conditie van de embryo's, dat was ze met me eens.
Ook heb ik gevraagd of ik bij een volgende IVF alle eitjes mag houden en dat is dus zo, ik heb nu aan mijn verplichting voldaan.
Ik was dus nu wel wat meer gerustgesteld, al hield ik natuurlijk in mijn achterhoofd, dat nog niet alle info bij de arts is en dat de embryoloog misschien toch een ander licht op haar visie zou geven, omdat hij natuurlijk heeft gezien wat er met mijn eitjes gebeurde.
Maar het feit dat het dus wel kan, dat je lichaam verkeerd op die hormonen reageert, was toch wel fijn om te horen.
De woensdag erna heeft ze mijn antwoordapparaat ingesproken met de boodschap, dat de hoofdarts ook van mening was, dat het helemaal niet uitzonderlijk is, wat er gebeurd is tijdens de IVF. En dat de embryoloog niet wist, dat ik deal-IVF deed en dus het gebeurde verkeerd geinterpreteerd had.
Hun advies bleef, om met IUI door te gaan. Want de artsen hebben al vaker gezien, dat bij een vrouw de IVF misgaat, maar dat die vrouw dan toch binnen 6 tot 8 maanden via IUI 'gewoon' zwanger was.
Mmm, dat klonk natuurlijk positief, maar het blijft een raar verhaal, dat die embryoloog de dingen 'verkeerd' gezien zou hebben. IVF is toch IVF, dacht ik zo, wat maakt het nu uit dat ik een deel heb afgestaan??
Tenzij, bedacht ik me toen ik mijn moeder aan de telefoon had om het verhaal van de arts te vertellen, dat het traject qua medicijnen en zo anders is bij mij dan bij een IVF op medische indicatie.
Omdat ik nog niet gerust gesteld was, heb ik weer een gesprek met deze arts aangevraagd en dat heeft vorige week donderdag plaatsgevonden.
Ik heb de arts gevraagd waarom de embryoloog de gegevens anders geinterpreteerd heeft dan de artsen hebben gedaan en het schijnt dus zo te zijn, dat ze bij deal-IVF een ander traject doen (wat er anders is, weet ik niet) dan bij een 'normale' IVF en ze zien dus ook wel vaker, dat het dan niet goed gaat. Dat komt dan door hormonen ed en heeft niets met eitjes te maken. Ik vroeg dan ook hoe vaak, want het lijkt me niet heel vaak, anders zouden ze toch traject wel wijzigen. Nou, ze zei dat het zo'n 1 keer per 3 of 4 weken (dacht ik, ben niet zo sterk in onthouden) voorkwam, waarop ik dacht: dat is toch best vaak! Maar goed, weet ook niet hoeveel deal-ivf's ze doen.
Maar ze benadrukte nogmaals, dat de hoofdarts echt zeker van zijn zaak was en dat ik met IUI echt een hele goede kans heb om in 6 tot 8 keer zwanger te zijn.
Ik heb nog steeds wel wat twijfels, maar goed, ik vertrouw wel ook op de arts, ze zullen toch echt wel weten wat ze doen en zij willen uiteraard ook zo veel mogelijk zwangerschappen.
Het lastige is gewoon, dat er geen mogelijkheid is om eicellen te onderzoeken zonder punctie. Het is niet zoals bij mannen, waarbij hun 'product' onder een microscoop bekeken en beoordeeld kan worden. Er kan niet 'zomaar' een eitje weggehaald worden, zonder de bijbehorende medicatie en ingrepen.
Ik heb ook nog gevraagd hoe het met mijn afgestane eitjes is gegaan, daarvan zijn er 3 met ICSI behandeld en daar is 1 bevruchte eicel uit ontstaan, die ingevroren is. dr C achtte de kans heel klein, dat daar nu een goede embryo uitkomt, wel jammer voor die andere vrouw natuurlijk, maar aan de andere kant ook wel weer een opluchting. Zou zuur geweest zijn als er dadelijk wel een zwangerschap is (maar het zou dus wel kunnen, kans is alleen heel klein).
Het traject gaat dus voor mij verder met een IUI-behandeling. Hierbij wordt zaad direct in de baarmoeder ingebracht, op het moment dat ik het meest vruchtbaar ben, dus rond mijn eisprong.
Het moment van een naderende eisprong kun je zelf 'monitoren', door urinetestjes (en temperaturen) en er hoeven dus geen hormonen of medische ingrepen meer plaats de vinden.
De eerste poging wordt je wel wat meer begeleid, doordat je rond dag 10 (na begin menstruatie) naar de kliniek gaat voor een echo, waarbij ze kijken hoe groot het groeiende eitje is. Een dag of 2 later doe je dat weer, zo kunnen ze voorspellen wanneer de eisprong zal zijn en dan wordt de inseminatie dus gepland.
Ze helpen je ook met het plannen van de urinetesten, en als dit ook een betrouwbaar beeld oplevert, dan kun je de IUI-poging erna (als dat nodig is) helemaal zelf bijhouden wanneer je eisprong zal zijn en hoef je alleen naar de kliniek voor de inseminatie.
Nu dus eerst gaan genieten van de feestdagen en een heerlijke vakantie, om goed uitgerust in het nieuwe jaar aan de eerste IUI te kunnen beginnnen.
Kijk er naar uit, het voelt nu toch een beetje alsof ik niks doe, maar aan de andere kant is het ook belangrijk om mijn lichaam even wat rust te gunnen.
Hoop dat 2012 echt het jaar wordt waarin mijn grote wens in vervulling gaat!
Via deze weg wil ik iedereen, die ik dit nog niet toegewenst heb, hele fijne kerstdagen en een heel gelukkig, gezellig, liefdevol en vooral gezond nieuwjaar toewensen!
donderdag 8 december 2011
van onbevangen naar bezorgd
Ik wil jullie toch nog even snel op de hoogte brengen van het laatste nieuws.
Afgelopen maandagavond had ik een gesprek met een arts, die nog niet de gegevens van mij ter inzage had. Dus verteld wat er gebeurd was en dat ik toch eigenlijk wel een beetje een rare nasmaak eraan over had gehouden, omdat ik het gevoel had dat ik misschien toch een kans had gehad, als ik vrijdag wat meer info had gekregen.
Zij gaf aan, dat de kans op het aanslaan van een embryo in het lichaam heel klein is, als dat embryo het buiten het lichaam ook niet redt. Nou, u zegt het al, heel klein, maar dan nog altijd meer dan ik nu heb, dus ik had die kans toch eigenlijk wel graag gehad.
Ook gaf ze aan, dat het helemaal niet zo is, dat ze altijd tot dag 5 wachten, maar wachten totdat duidelijk is, welke van de drie het beste is, want er wordt er maar 1 teruggeplaatst (in mijn geval). En dat kan dus best al op dag 2 of 3 duidelijk zijn, maar bij mij dus niet. Daarom zei de arts ook vrijdag, ze zien er allemaal gelijk uit, hij kon toen nog niets zien.
Maar goed, het is nu eenmaal zo, wil ook vooruit kijken, dus gevraagd wat nu verder.
Zij gaf toen aan, dat ik met IUI (het direct inspuiten van sperma in de baarmoeder) zeker een hele goede kans zou hebben. Ik moest zeker niet denken, dat ik, nu IVF niet gelukt was, met IUI nog minder kans zou hebben. Dus niks stond een zwangerschap via IUI in de weg, er was immers geen reden om aan te nemen, dat er iets mis is met mijn vruchtbaarheid.
Dat gaf de burger natuurlijk moed, voor IUI hoef je geen hormonen te slikken, kwestie van meten van temperatuur en met urinetesten bekijken wanneer de eisprong is en dan een afspraak maken voor inseminatie, wat ook nog 's avonds kan. Heel fijn dus allemaal!
Heb maandagavond wel gevraagd om ook nog met de embryoloog te spreken, omdat ik daar ook nog wat vragen voor had. Wat had hij gezien bij de deling en had ik zaterdag toch nog een terugplaatsing kunnen hebben. Dat was geen probleem, de embryoloog zou me dinsdag of woensdag bellen...
Dat gesprek was dus vanmiddag en het heeft helaas een heel ander licht op de toekomst geworpen.
Embryoloog vertelde me dus, dat mijn eicellen vanaf het begin al vreemd reageerden en al heel gauw defragmentatie (uit elkaar vallen van cellen) lieten zien, want natuurlijk een slecht teken is. Zelfs al met bruine plekjes (afsterving), dus er was zeker geen sprake van matige embryo's op vrijdag, maar nog wat slechter (wat dus raar is, want dat had hij me best mogen zeggen).
Ik vroeg waar dit aan kon liggen en hij zei dat ze eerst hebben uitgesloten dat het een fout in het lab is, want dan hadden meer eicellen dit moeten laten zien (bijv verkeerde vloeistof of temperatuur gebruikt), maar dat was dus niet zo.
Er zijn dan nog externe factoren, die ook van invloed kunnen zijn, bijvoorbeeld soort medicijnen. maar hier zei hij ook van, dat ze al jaren deze medicatie gebruiken en dit nog niet gezien hebben, dus dat leek hem ook sterk.
Ik vroeg nog naar combinatie donor-mij, dat zou kunnen, maar dan zou het ook bij meer eicellen te zien moeten zijn, die met dit sperma bevrucht zijn. En de genen van het sperma komen pas op dag 3 in actie, dus dat kan eigenlijk ook niet.
Ook nog gevraagd of punctie eicellen beschadigd, dat zou eventueel kunnen.
Maar eigenlijk kwam het er op neer, dat het goed zou kunnen, dat het aan mijn eicellen ligt! Boink! Dat hakt er dus in! Want als er iets met mijn eicellen is, dan is bevruchting dus heel erg lastig/zo niet onmogelijk.......
Ik gaf aan dat de arts maandag (zonder inzage in deze info) aan had gegeven om IUI te doen, maar de embryoloog zei, dat dit waarschijnlijk tijdsverspilling is. Hij stelde voor om gelijk IVF 2 te doen, om te zien wat er dan gebeurt bij de deling. Als het dan weer zo gaat, (eventueel met aqndere medicatie) is de kans dus groot dat het daadwerkelijk aan mijn eicellen ligt. Zo niet, dan was het deze ronde dus pech, misschien iets in mijn lichaam geweest wat deze ronde eicellen beschadigd heeft.
Ok las ik op het internet, dat bij te laat 'oogsten' van de eicellen ze ook al defragmenteren. Het was Susan al opgevallen, dat het opmeten van de folikels wel heel snel ging in vergelijking met Maastricht. Daar meten ze echt elk folikel horizontaal en verticaal op en nemen dan de gemiddelden. Als de folikels gemiddeld 20mm zijn, oogsten ze. Maar als ze bij mij dus al te groot waren, dan zou het te laat kunnen zijn. Dat wil ik nog gaan vragen. Ook vind ik het raar, dat de 2e echo 15 folikels geteld waren, maar uiteindelijk maar 9 eicellen.
Maar ik ga dus nu voor een IVF en wil dat dan op medische indicatie, waardoor ik alle eicellen zelf kan houden. Vraag is ook, of ik iemand anders nog blij maak met mijn eicellen, maar als het al zo moeilijk gaat bij mezelf, dan wil ik ze graag allemaal zelf houden, om zo de kans te maximaliseren.
Pff, dit is dus een heel andere manier dan ik me had voorgesteld. Had het er met D. over ( lotgenote op forum) dat het nu ineens van onbezorgd naar heel moeilijk en stressvol gaat. Want ook al weet ik bij de volgende punctie, dat er bijv 5 eicellen bevrucht zijn, vanaf dat moment is het natuurlijk heel erg spannend, iets wat ik nu niet zozeer had.
En ook al is het dan zo, dat als ze op dag 5 teruggeplaatst worden (of eerder, als eerder al kwaliteit duidelijk is), ik een grote kans heb, het blijft nu heel onzeker.
Embryoloog vertelde me dus, dat mijn eicellen vanaf het begin al vreemd reageerden en al heel gauw defragmentatie (uit elkaar vallen van cellen) lieten zien, want natuurlijk een slecht teken is. Zelfs al met bruine plekjes (afsterving), dus er was zeker geen sprake van matige embryo's op vrijdag, maar nog wat slechter (wat dus raar is, want dat had hij me best mogen zeggen).
Ik vroeg waar dit aan kon liggen en hij zei dat ze eerst hebben uitgesloten dat het een fout in het lab is, want dan hadden meer eicellen dit moeten laten zien (bijv verkeerde vloeistof of temperatuur gebruikt), maar dat was dus niet zo.
Er zijn dan nog externe factoren, die ook van invloed kunnen zijn, bijvoorbeeld soort medicijnen. maar hier zei hij ook van, dat ze al jaren deze medicatie gebruiken en dit nog niet gezien hebben, dus dat leek hem ook sterk.
Ik vroeg nog naar combinatie donor-mij, dat zou kunnen, maar dan zou het ook bij meer eicellen te zien moeten zijn, die met dit sperma bevrucht zijn. En de genen van het sperma komen pas op dag 3 in actie, dus dat kan eigenlijk ook niet.
Ook nog gevraagd of punctie eicellen beschadigd, dat zou eventueel kunnen.
Maar eigenlijk kwam het er op neer, dat het goed zou kunnen, dat het aan mijn eicellen ligt! Boink! Dat hakt er dus in! Want als er iets met mijn eicellen is, dan is bevruchting dus heel erg lastig/zo niet onmogelijk.......
Ik gaf aan dat de arts maandag (zonder inzage in deze info) aan had gegeven om IUI te doen, maar de embryoloog zei, dat dit waarschijnlijk tijdsverspilling is. Hij stelde voor om gelijk IVF 2 te doen, om te zien wat er dan gebeurt bij de deling. Als het dan weer zo gaat, (eventueel met aqndere medicatie) is de kans dus groot dat het daadwerkelijk aan mijn eicellen ligt. Zo niet, dan was het deze ronde dus pech, misschien iets in mijn lichaam geweest wat deze ronde eicellen beschadigd heeft.
Ok las ik op het internet, dat bij te laat 'oogsten' van de eicellen ze ook al defragmenteren. Het was Susan al opgevallen, dat het opmeten van de folikels wel heel snel ging in vergelijking met Maastricht. Daar meten ze echt elk folikel horizontaal en verticaal op en nemen dan de gemiddelden. Als de folikels gemiddeld 20mm zijn, oogsten ze. Maar als ze bij mij dus al te groot waren, dan zou het te laat kunnen zijn. Dat wil ik nog gaan vragen. Ook vind ik het raar, dat de 2e echo 15 folikels geteld waren, maar uiteindelijk maar 9 eicellen.
Maar ik ga dus nu voor een IVF en wil dat dan op medische indicatie, waardoor ik alle eicellen zelf kan houden. Vraag is ook, of ik iemand anders nog blij maak met mijn eicellen, maar als het al zo moeilijk gaat bij mezelf, dan wil ik ze graag allemaal zelf houden, om zo de kans te maximaliseren.
Pff, dit is dus een heel andere manier dan ik me had voorgesteld. Had het er met D. over ( lotgenote op forum) dat het nu ineens van onbezorgd naar heel moeilijk en stressvol gaat. Want ook al weet ik bij de volgende punctie, dat er bijv 5 eicellen bevrucht zijn, vanaf dat moment is het natuurlijk heel erg spannend, iets wat ik nu niet zozeer had.
En ook al is het dan zo, dat als ze op dag 5 teruggeplaatst worden (of eerder, als eerder al kwaliteit duidelijk is), ik een grote kans heb, het blijft nu heel onzeker.
Om nog maar niet te denken over hoe het moet, als ik de drie pogingen IVF gedaan heb en er nog geen zwangerschap is. Arts zei aanvankelijk, dat het dan ophoudt met mijn eigen eicellen, maar dat vind ik wel erg snel geconcludeerd. Het zou kunnen, dat eicellen er niet tegen kunnen om uit mijn lichaam gehaald te worden en er dan met IUI wel nog een kans is. Maar hoe dan ook, de weg vanaf nu is heel onzeker.
Ik probeer nu niet gelijk het ergste te denken, misschien is er wel een andere verklaring, maar dat zal dus wel pas duidelijk worden, als ik een volgende ivf doe.
Heb morgenavond gesprek met dr C., wil vragen hoe zij het ziet en hoe nu verder. Kan ik misschien toch nog een IUI doen tussen deze ivf en de volgende (omdat ik er toch graag een maand tussen wil, doen ze in Maastricht ook, dus eerst een keer eigen normale cyclus gehad hebben).
En de embryoloog gaf aan, dat ik aan moest geven, dat mijn casus eerst door de artsen besproken moet worden, ook misschien info inwinnen buitenshuis, voordat ik echt op gesprek ga bij een arts. Anders moet die arts dan weer eerst bespreken en dan kan ik nog eens terugkomen..
Blijkbaar is het dus een heel bijzonder geval!
Vraag me wel af (en dat ga ik morgen ook vragen), wanneer ik dit gehoord had, als ik niet zlef om gesprek met embryoloog gevraagd had! Vind het dus wel kwalijk, dat ik zelf achter mijn medische gegevens aanmoet. Of zouden ze toch in de loop van de week gebeld haddem.
Wil ook vragen, waarom arts vrijdag niet wat duidelijker had kunnen zijn over kwaliteit embryo's, had toch wel graag geweten dat het er zo slecht uitzag, eventueel dan aan het einde van de dag nog eens gebeld.
Maar goed, morgen maar gesprek afwachten en kijken of dr C. wat meer uitleg kan geven over wat zij denkt dat nu kan gebeuren.
Ik probeer nu niet gelijk het ergste te denken, misschien is er wel een andere verklaring, maar dat zal dus wel pas duidelijk worden, als ik een volgende ivf doe.
Heb morgenavond gesprek met dr C., wil vragen hoe zij het ziet en hoe nu verder. Kan ik misschien toch nog een IUI doen tussen deze ivf en de volgende (omdat ik er toch graag een maand tussen wil, doen ze in Maastricht ook, dus eerst een keer eigen normale cyclus gehad hebben).
En de embryoloog gaf aan, dat ik aan moest geven, dat mijn casus eerst door de artsen besproken moet worden, ook misschien info inwinnen buitenshuis, voordat ik echt op gesprek ga bij een arts. Anders moet die arts dan weer eerst bespreken en dan kan ik nog eens terugkomen..
Blijkbaar is het dus een heel bijzonder geval!
Vraag me wel af (en dat ga ik morgen ook vragen), wanneer ik dit gehoord had, als ik niet zlef om gesprek met embryoloog gevraagd had! Vind het dus wel kwalijk, dat ik zelf achter mijn medische gegevens aanmoet. Of zouden ze toch in de loop van de week gebeld haddem.
Wil ook vragen, waarom arts vrijdag niet wat duidelijker had kunnen zijn over kwaliteit embryo's, had toch wel graag geweten dat het er zo slecht uitzag, eventueel dan aan het einde van de dag nog eens gebeld.
Maar goed, morgen maar gesprek afwachten en kijken of dr C. wat meer uitleg kan geven over wat zij denkt dat nu kan gebeuren.
maandag 5 december 2011
van 3 naar 0....
Gisteren zat ik te denken: 'zal ik nog een blogje schrijven over hoe het nu met me gaat?', maar toen bedacht ik me: 'doe ik morgen wel, na de terugplaatsing'.
Helaas liep het anders, ik kreeg vanochtend, op een speelplein vol kinderen die op Sinterklaas aan het wachten waren, namelijk het telefoontje van het lab, met de mededeling: 'ik heb helaas een vervelende mededeling, de 3 embryo's hebben zich helaas niet goed doorgedeeld en er kan dan vandaag ook geen terugplaatsing gedaan worden. Er was vanaf het begin al sprake van defragmentatie (uiteenvallen van cellen),dat heeft zich dus helaas zo voortgezet'.
Bam, sta je dan, op een plein vol gillende kinderen. De embryoloog had ook nog aangegeven dat hij contact op zou nemen met de artsen in de kliniek over hoe het nu verder moet. Daaruit maakte ik een beetje op, dat er iets niet helemaal goed zit met de eicellen, maar dat is maar gissen.
Toen moest ik dus eerst mama bellen, want zij zou uiteraard met mij meegaan naar de terugplaatsing en ik had beloofd te bellen, als ik het tijdstip zou weten.
Nou, er zijn leukere medelingen om door de telefoon te geven.....Door de setting (op school) kon ik gelukkig mijn emoties wel een beetje in bedwang houden, maar we merkten allebei dat de klap behoorlijk hard aankwam.
Ook Susan nog snel even gebeld en die reageerde uiteraard ook heel erg verbaasd, ze had nog nooit meegemaakt dat er sprake was van bevruchting en toch geen terugplaatsing. Ook nu weer de opmerking, waarom ze in hemelsnaam zo lang wachten met terugplaatsen, misschien had 1 embryo het in mijn baarmoeder wel overleefd, je weet het gewoon niet.
Even terug naar vrijdagochtend. Na het bericht op donderdagmiddag dat er 3 embryo's aan het delen waren, was dit weer even een spannend moment. Ik zou tussen 8 en 9 gebeld worden met de mededeling wanneer de terugplaatsing zou zijn.
Uiteindelijk belde de arts om kwart voor 9 met het bericht, dat de 3 embryo's dezelfde kwaliteit hadden en dat er nu nog niet gezegd kon worden, welke van de drie teruggeplaatst zou worden, maar dat dat in ieder geval niet zaterdag, maar maandag zou zijn. Op maandagochtend zou ik weer tussen 8 en 9 gebeld worden met het tijdstip. Hij sloot af met de mededeling, 'tenzij het in het weekend natuurlijk nog misgaat'.
Oei, dat bericht hoor je natuurlijk liever niet, maar het zal er wel bij horen dat hij dit zegt. En waarom zou het misgaan, als ze toch al een paar dagen goed aan het delen zijn?
Nu terugkijkend, had de arts misschien toen al een idee, dat de kwaliteit niet geweldig was, maar dat had hij dan toch beter toen al kunnen zeggen, dan had ik me al een beetje kunnen voorbereiden.
Vrijdag gelijk aan de slag gegaan met het regelen van mijn afwezigheid op het werk, wat dat betreft was zaterdag natuurlijk een vele gunstigere dag dan maandag (ook nog Sinterklaas), maar de natuur is helaas niet te dwingen.
In het weekend wat tijd op google doorgebracht met het zoeken naar verschillen tussen een terugplaatsing op dag 3 of 5/6 (als je woensdag ook meetelt). De wetenschap is verdeeld, ik lees goede argumenten om tot dag 5 te wachten. Je weet dan zeker dat de cellen het blastocyst-stadium hebben bereikt, wat al verder is dan de stadia daarvoor. Normaal gesproken komt een bevruchte eicel ook pas op dag 5 in de baarmoeder terecht, de dagen ervoor 'reist' ze door de eileider. Dus dan klinkt het logisch om tot dag 5 te wachten.
Vooral de mededeling, dat dan de kans nog groter is om zwanger te raken, omdat je echt een goede embryo hebt, is natuurlijk fijn om te lezen.
Maar ik lees ook, dat er gaandeweg steeds meer embryo's afvallen en ik heb er immers maar drie! Wat als die dan niet doordelen tot maandag? Je zou kunnen zeggen: 'als ze het in het schaaltje niet halen, hadden ze het in je baarmoeder ook niet gered', maar daar is niet echt bewijs voor. Er zijn genoeg verhalen bekend van vrouwen die te horen kregen, dat het kwalitatief een minder goede embryo was, die teruggeplaatst werd, maar die toch zwanger raakten.
Kortom, niet iets om gerustgesteld door te worden, al die berichten, maar kon het toch wel redelijk van me afzetten, had ook een druk weekend en kon er met een aantal mensen over praten.
Ook zondagavond lekker rustig aan gedaan, filmpje op dvd gekeken, 3 kaarsjes aan, eigenlijk weinig aan de hand.
De zenuwen kwamen vanochtend pas, op weg naar school, want ik zou immers tussen 8 en 9 gebeld worden. Pff, heftig hoor. Moet je op school allemaal dingen regelen, vervangster wegwijs maken, terwijl je hoofd eigenlijk alleen maar bezig is met dat telefoontje.
We moesten de kinderen op het hoofdgebouw gaan halen, omdat daar Sinterklaas kwam. Onderweg daarnaar toe zelf maar even gebeld, met de vraag of ze al iets wisten, omdat ik zo dadelijk in een rumoerige omgeving zou staan. Maar ze waren nog bezig met uitzoeken, moest nog even geduld hebben.
5 minuten later ging wel de telefoon, snel naar een rustiger deel van de speelplaats gelopen en daar kreeg ik dus de boodschap.
Nadat ik mijn klas had geinstalleerd en geinstrueerd, ben ik vertrokken. Er was immers een vervangster en ik voelde me te teleurgesteld en verdrietig, om een Sinterklaasviering te gaan doen.
Dus naar mama gereden, waar de nodige traantjes wel vloeiden, zij was begrijpelijkerwijs ook heel verdrietig en teleurgesteld.
Daar ook maar de kliniek gebeld met de vraag of een arts me vanavond kan bellen met wat meer informatie en dat ik dan ook de kans heb, om vragen te stellen.
Want die zijn er in de loop van de dag wel gerezen:
- wist die arts vrijdag al dat het niet zo goed zat? Plaatste hij daarom die opmerking? Had hij dat dan niet eerlijk kunnen zeggen, dan had ik vervolgens kunnen nadenken over de vraag of ik misschien toch om een terugplaatsing op zaterdag kon vragen. Want ook al weet je dan, dat het een ' slecht' embryo is, er is dan toch een kansje, en het voelt nu wel alsof me een kans ontnomen is.
- wat is er dan precies gebeurd met die embryo's sinds vrijdag? zijn de artsen ook verrast over deze gang van zaken? Waarom wachten ze anders tot dag 5?
- is er misschien al iets te zeggen over de kwaliteit van mijn eitjes? Arts had het over defragementatie, kan het zijn dat de eitjes door de punctie ed te beschadigd raken? Of speelt mijn leeftijd al een te grote rol? Ze zullen er na 1 poging nog maar weinig over kunnen zeggen, maar wil het toch vragen.
- hoe nu verder? wat zijn vanaf nu de mogelijkheden?
Kortom, heel wat vragen, hoop dat ik er wat meer rust door zal krijgen.
Want natuurlijk is het zo, dat dit kan gebeuren, het is nu eenmaal geen garantie dat een een punctie ook tot een zwangerschap leidt. Maar op dit moment is het, naast het verdriet om het feit dat er geen terugplaatsing is, toch ook nog verdriet en een beetje kwaadheid dat het lijkt alsof er een kans van me afgepakt is.
Wie weet verandert dat na het gesprek met de arts, maar voor nu voelt het als dubbele pech.
Ben wel echt heel ontroerd door alle lieve berichtjes die ik van iedereen ontvang. Want op deze momenten is het extra moeilijk om het alleen te moeten ondergaan, maar door alle steun voelt het zeker een heel stuk dragelijker. Dank jullie wel allemaal!
Helaas liep het anders, ik kreeg vanochtend, op een speelplein vol kinderen die op Sinterklaas aan het wachten waren, namelijk het telefoontje van het lab, met de mededeling: 'ik heb helaas een vervelende mededeling, de 3 embryo's hebben zich helaas niet goed doorgedeeld en er kan dan vandaag ook geen terugplaatsing gedaan worden. Er was vanaf het begin al sprake van defragmentatie (uiteenvallen van cellen),dat heeft zich dus helaas zo voortgezet'.
Bam, sta je dan, op een plein vol gillende kinderen. De embryoloog had ook nog aangegeven dat hij contact op zou nemen met de artsen in de kliniek over hoe het nu verder moet. Daaruit maakte ik een beetje op, dat er iets niet helemaal goed zit met de eicellen, maar dat is maar gissen.
Toen moest ik dus eerst mama bellen, want zij zou uiteraard met mij meegaan naar de terugplaatsing en ik had beloofd te bellen, als ik het tijdstip zou weten.
Nou, er zijn leukere medelingen om door de telefoon te geven.....Door de setting (op school) kon ik gelukkig mijn emoties wel een beetje in bedwang houden, maar we merkten allebei dat de klap behoorlijk hard aankwam.
Ook Susan nog snel even gebeld en die reageerde uiteraard ook heel erg verbaasd, ze had nog nooit meegemaakt dat er sprake was van bevruchting en toch geen terugplaatsing. Ook nu weer de opmerking, waarom ze in hemelsnaam zo lang wachten met terugplaatsen, misschien had 1 embryo het in mijn baarmoeder wel overleefd, je weet het gewoon niet.
Even terug naar vrijdagochtend. Na het bericht op donderdagmiddag dat er 3 embryo's aan het delen waren, was dit weer even een spannend moment. Ik zou tussen 8 en 9 gebeld worden met de mededeling wanneer de terugplaatsing zou zijn.
Uiteindelijk belde de arts om kwart voor 9 met het bericht, dat de 3 embryo's dezelfde kwaliteit hadden en dat er nu nog niet gezegd kon worden, welke van de drie teruggeplaatst zou worden, maar dat dat in ieder geval niet zaterdag, maar maandag zou zijn. Op maandagochtend zou ik weer tussen 8 en 9 gebeld worden met het tijdstip. Hij sloot af met de mededeling, 'tenzij het in het weekend natuurlijk nog misgaat'.
Oei, dat bericht hoor je natuurlijk liever niet, maar het zal er wel bij horen dat hij dit zegt. En waarom zou het misgaan, als ze toch al een paar dagen goed aan het delen zijn?
Nu terugkijkend, had de arts misschien toen al een idee, dat de kwaliteit niet geweldig was, maar dat had hij dan toch beter toen al kunnen zeggen, dan had ik me al een beetje kunnen voorbereiden.
Vrijdag gelijk aan de slag gegaan met het regelen van mijn afwezigheid op het werk, wat dat betreft was zaterdag natuurlijk een vele gunstigere dag dan maandag (ook nog Sinterklaas), maar de natuur is helaas niet te dwingen.
In het weekend wat tijd op google doorgebracht met het zoeken naar verschillen tussen een terugplaatsing op dag 3 of 5/6 (als je woensdag ook meetelt). De wetenschap is verdeeld, ik lees goede argumenten om tot dag 5 te wachten. Je weet dan zeker dat de cellen het blastocyst-stadium hebben bereikt, wat al verder is dan de stadia daarvoor. Normaal gesproken komt een bevruchte eicel ook pas op dag 5 in de baarmoeder terecht, de dagen ervoor 'reist' ze door de eileider. Dus dan klinkt het logisch om tot dag 5 te wachten.
Vooral de mededeling, dat dan de kans nog groter is om zwanger te raken, omdat je echt een goede embryo hebt, is natuurlijk fijn om te lezen.
Maar ik lees ook, dat er gaandeweg steeds meer embryo's afvallen en ik heb er immers maar drie! Wat als die dan niet doordelen tot maandag? Je zou kunnen zeggen: 'als ze het in het schaaltje niet halen, hadden ze het in je baarmoeder ook niet gered', maar daar is niet echt bewijs voor. Er zijn genoeg verhalen bekend van vrouwen die te horen kregen, dat het kwalitatief een minder goede embryo was, die teruggeplaatst werd, maar die toch zwanger raakten.
Kortom, niet iets om gerustgesteld door te worden, al die berichten, maar kon het toch wel redelijk van me afzetten, had ook een druk weekend en kon er met een aantal mensen over praten.
Ook zondagavond lekker rustig aan gedaan, filmpje op dvd gekeken, 3 kaarsjes aan, eigenlijk weinig aan de hand.
De zenuwen kwamen vanochtend pas, op weg naar school, want ik zou immers tussen 8 en 9 gebeld worden. Pff, heftig hoor. Moet je op school allemaal dingen regelen, vervangster wegwijs maken, terwijl je hoofd eigenlijk alleen maar bezig is met dat telefoontje.
We moesten de kinderen op het hoofdgebouw gaan halen, omdat daar Sinterklaas kwam. Onderweg daarnaar toe zelf maar even gebeld, met de vraag of ze al iets wisten, omdat ik zo dadelijk in een rumoerige omgeving zou staan. Maar ze waren nog bezig met uitzoeken, moest nog even geduld hebben.
5 minuten later ging wel de telefoon, snel naar een rustiger deel van de speelplaats gelopen en daar kreeg ik dus de boodschap.
Nadat ik mijn klas had geinstalleerd en geinstrueerd, ben ik vertrokken. Er was immers een vervangster en ik voelde me te teleurgesteld en verdrietig, om een Sinterklaasviering te gaan doen.
Dus naar mama gereden, waar de nodige traantjes wel vloeiden, zij was begrijpelijkerwijs ook heel verdrietig en teleurgesteld.
Daar ook maar de kliniek gebeld met de vraag of een arts me vanavond kan bellen met wat meer informatie en dat ik dan ook de kans heb, om vragen te stellen.
Want die zijn er in de loop van de dag wel gerezen:
- wist die arts vrijdag al dat het niet zo goed zat? Plaatste hij daarom die opmerking? Had hij dat dan niet eerlijk kunnen zeggen, dan had ik vervolgens kunnen nadenken over de vraag of ik misschien toch om een terugplaatsing op zaterdag kon vragen. Want ook al weet je dan, dat het een ' slecht' embryo is, er is dan toch een kansje, en het voelt nu wel alsof me een kans ontnomen is.
- wat is er dan precies gebeurd met die embryo's sinds vrijdag? zijn de artsen ook verrast over deze gang van zaken? Waarom wachten ze anders tot dag 5?
- is er misschien al iets te zeggen over de kwaliteit van mijn eitjes? Arts had het over defragementatie, kan het zijn dat de eitjes door de punctie ed te beschadigd raken? Of speelt mijn leeftijd al een te grote rol? Ze zullen er na 1 poging nog maar weinig over kunnen zeggen, maar wil het toch vragen.
- hoe nu verder? wat zijn vanaf nu de mogelijkheden?
Kortom, heel wat vragen, hoop dat ik er wat meer rust door zal krijgen.
Want natuurlijk is het zo, dat dit kan gebeuren, het is nu eenmaal geen garantie dat een een punctie ook tot een zwangerschap leidt. Maar op dit moment is het, naast het verdriet om het feit dat er geen terugplaatsing is, toch ook nog verdriet en een beetje kwaadheid dat het lijkt alsof er een kans van me afgepakt is.
Wie weet verandert dat na het gesprek met de arts, maar voor nu voelt het als dubbele pech.
Ben wel echt heel ontroerd door alle lieve berichtjes die ik van iedereen ontvang. Want op deze momenten is het extra moeilijk om het alleen te moeten ondergaan, maar door alle steun voelt het zeker een heel stuk dragelijker. Dank jullie wel allemaal!
Abonneren op:
Posts (Atom)